Reuzenuil op de eieren

In 1997 broedden oehoes voor het eerst in Nederland, in de Encigroeve bij Maastricht. De enorme uilen houden van steile bergwanden. Ze bereiken Nederland uit België en Duitsland. Daar werden ze te vuur en te gif bestreden. DDT gaf de genadeklap.

Dertig jaar geleden zijn er honderden uitgezet in Duitse berggebieden: Eifel, Sauerland, Teutoburgerwald. Die uitzet-oehoes werden gefokt of kwamen uit dierentuinen. In gevangenschap staren ze met hun gele ogen vanuit hun volières dwars door de toeschouwers heen. In 2009 ontsnapte in Nederland zeventien keer een oehoe die een tijdje met een ring om zijn enorme klauw vrij rondvloog.

Zijn oehoes boeienkoningen of letten oehoehouders niet op? Zeventien! Hoeveel zouden er dan wel niet gevangen gehouden worden? Niemand weet het, ze worden niet goed geregistreerd.

In de Eifel broeden nu ruim honderd oehoeparen. „Die brengen weinig jongen groot”, vertelt Gejo Wassink van de Oehoewerkgroep. „Ik denk dat het daar vol zit. Dan vertrekken jonge uilen naar andere gebieden, zoals hier. Hier vliegen twee tot vier kuikens uit.” Om hun actieradius te achterhalen, ringt en zendert Gejo de uilskuikens. Ze zwerven tot diep in Duitsland.

We bezoeken een groeve, waar een oehoevrouwtje op de eieren zit. Haar man hangt in de buurt rond en brengt soms prooi. De uil, zestig centimeter van kruin tot staart en 1 meter 60 van vleugelpunt tot vleugelpunt, broedt tegen de kale helling. Er staat een camera op gericht, zie http://www.beleefdelente.nl/oehoe . Wel zo veilig.

„Vorig jaar stond drie meter naast het nest een pijl uit een kruisboog in de grond geboord”, zegt Gejo. „En een van beide kuikens is toen plotseling verdwenen.” Door mensen uit het nest geroofd?