Geen zin om mooi weer te spelen

Beste Beatrijs, Mijn ouders zijn op een hele nare manier gescheiden toen ik 14 was (ik ben nu 40). Nadien heeft mijn vader zich jarenlang nauwelijks bemoeid met mij en mijn broer. Wij zagen hem sporadisch, hij heeft ons nooit financieel gesteund bij onze studies en we werden niet uitgenodigd toen hij hertrouwde. Pas de laatste jaren is het contact met mijn vader enigszins hersteld, maar de echte problemen zijn nooit uitgesproken, laat staan bijgelegd

Sinds ik zelf twee kinderen heb (de een is twee en de ander een half jaar oud) wil ik toch graag dat ze hun opa kennen, dus hij ziet ze af en toe. Het probleem is de verjaardagen van de kinderen. Mijn vader en moeder zijn, elk met eigen partners, op de eerste en tweede verjaardag van de oudste geweest. Mijn moeder heeft nu gezegd dat ze niet meer op verjaardagsfeestjes van mijn kinderen komt als mijn vader er ook zit. Zij heeft geen zin om mijn mooi weer spelende vader met zijn vele toffe cadeautjes te ontmoeten; ze wil liever op een andere dag langskomen. Ik begrijp haar wel, ik voel die spanning ook, maar dat betekent dat mijn man en ik een extra ’ontvangst’ moeten organiseren, en we zitten al niet ruim in de vrije tijd. Ik vind het ook jammer voor mijn kinderen als hun oma er niet bij is, omdat zij wel eens oppast en de kinderen haar veel beter kennen dan hun opa. Als ik mijn vader niet uitnodig, ben ik bang dat hij dat slecht zal opnemen. Hoe kan ik dit oplossen?

Verscheurd

Beste verscheurd,

Het beste lijkt me om helemaal geen verjaardagsfeest te organiseren voor uw kinderen. Ze zijn nu een en twee jaar oud, dus een feestje in de zin van ’ontvangst’ zegt hen niets. Vier hun verjaardagen eenvoudig in de gezinskring met cadeautjes, slingers en taart. Dat is genoeg. Als ze ouder worden, krijgen ze natuurlijk een kinderpartijtje, en daar zult u uw handen vol mee hebben. Waarom zou u volwassenen uitnodigen voor een kinderverjaardag? Zo’n feestje met diverse oma’s en opa’s, ooms en tantes (plus eventuele kinderen) is alleen leuk in geval van een hechte familie, met onderling goede verhoudingen. Aan de jarige peuter is zo’n volwassenenfeestje niet besteed – het kind verdrinkt alleen maar in de cadeautjeszee.

Nu heeft u een familie die overloopt van oud zeer, en uw moeder wil uw vader niet zien. Een uitstekende aanleiding om de plichtmatige kinderverjaardag in familiekring te schrappen. Uw kinderen zullen er niets aan missen en u bespaart uzelf een hoop stress. Attente familieleden kunnen op de dag zelf opbellen om te feliciteren of uw kind een feestelijke kaart al dan niet met cadeautje toesturen. Als uw moeder toch regelmatig bij u over de vloer komt, kan ze haar cadeautje ook later overhandigen. Uw vader kan een andere keer weer eens langskomen. Als er geen feest is, hoeft hij zich ook niet gepasseerd te voelen. Zo houdt u uw ouders netjes uit elkaar, met als bijkomend voordeel dat er geen enorm evenement wordt gemaakt van iets betrekkelijk onbelangrijks als de verjaardag van een klein kind.

Beste Beatrijs,

We zijn onlangs verhuisd naar ons nieuwe huis. We hebben al bezoekers gehad en die willen allemaal graag een rondleiding. De meeste mensen kijken rustig rond, maar er kwam ook een buurman die uit zichzelf allerlei kastjes en laatjes begon open te maken, zogenaamd om te kijken hoe soepel alles scharnierde. Ik vond dat vreselijk. Dat doe je toch niet? Hoe kan ik dit in de toekomst voorkomen?

Afblijven!

Beste afblijven,

Het is inderdaad zeer ongepast om uit eigen beweging andermans kasten open te maken. Het is zelfs zo ongepast dat u het niet op voorhand kunt verbieden. U vraagt tenslotte ook niet aan bezoekers of ze hun voeten liever niet op uw glazen salontafel willen plaatsen. U kunt uw gasten geen vanzelfsprekendheden voorkauwen, dus moet u dreigende privacyschending non-verbaal oplossen. Strek, zodra iemand een deurtje of laatje openmaakt, uw eigen hand ernaar uit en doe de deur of la met zachte dwang weer dicht, terwijl u iets afleidends zegt in de trant van ’Zullen we even doorlopen?’ of ’Ga zitten, wil je koffie?’

Beste Beatrijs,

Mijn vriend (30) en ik (19) wonen sinds een jaar samen en we zijn erg gelukkig met elkaar. Te zijner tijd willen we trouwen, maar eerst willen we studies afronden en leuke reizen maken. We spelen met de gedachte om ons te verloven. Omdat we er zeker van zijn dat we ons leven zullen delen, willen we onze relatie naar een hoger niveau tillen en dat laten weten aan onze omgeving. Ik vrees alleen dat de reacties negatief zullen zijn: ’Kind, verpest je jeugd niet!’ Is het beter om de verloving dan maar uit te stellen? Of moeten we het geheim houden, tegen iedereen zeggen dat het vriendschapsringen zijn en pas over een jaar de waarheid vertellen?

Verloven of niet?

Beste verloven of niet,

U vraagt toestemming voor een voorafje, terwijl u druk bezig bent met het soldaat maken van het hoofdgerecht. U bent het station van de verloving allang gepasseerd, toen u ging samenwonen. Mensen die zich verloven, kondigen daarmee aan dat ze een stel vormen en van plan zijn te trouwen. De traditie om zich te verloven, is goeddeels uitgestorven wegens afnemende betekenis. Er zijn allerlei mensen die hun hele leven samenwonen en nooit trouwen. Er zijn ook allerlei getrouwde stellen die zich nooit verloofd hebben. Een verloving is daarmee een mijlpaal zonder enig soortelijk gewicht en zonder praktisch nut. U en uw vriend kunnen gerust ringen uitwisselen, als u dat wil. En u kunt ook best tegen uw vrienden vertellen dat u zich verloofd hebt. Uw vrees voor negatieve reacties is ongegrond. Niemand zal met z’n ogen knipperen bij uw betekenisloze mededeling. Dat hebben ze al eerder gedaan – bij uw samenwoonbesluit.