Leven met een donderwolk

Beste Beatrijs, mijn man heeft al heel zijn leven last van stemmingswisselingen. Zo’n een à twee keer per week is hij vreselijk chagrijnig.

Ik trek het me heel erg aan, als hij weer een van zijn negatieve buien heeft. Ik weet dat het niet aan mij ligt (dat zegt hij zelf ook), maar ik kan er niet mee omgaan. Ik loop dan op mijn tenen en probeer dit te doorbreken door nóg liever en leuker te zijn, maar dat helpt niet. Dagelijks maak ik me zorgen hoe zijn stemming zal zijn als hij thuiskomt. Hoe kan ik het beste omgaan met zijn buien?

Leven met een donderwolk

Mensen die huis en haard delen, mogen elkaar niet opzadelen met een redeloos slecht humeur dat de ander angst inboezemt. Niemand is verplicht om voortdurend het zonnetje in huis te zijn, maar je mag de ander niet laten lijden onder je eigen onbestemde negativisme. Uw man gedraagt zich egocentrisch en hij brengt zijn huwelijk in gevaar door u het leven te vergallen.

Misschien moet hij toch eens een arts of therapeut raadplegen over zijn onverklaarbare stemmingswisselingen. Mogelijk kan hij enig soelaas vinden in psychofarmaca of psychotherapie. In de tussentijd moet u uzelf zien te redden. Als u voor de rest geen problemen met hem heeft en u wilt uw huwelijk in stand houden, zit er niets anders op dan te vluchten voor zijn chagrijnige periodes. Zodra u merkt dat het weer zo ver is, gaat u niet samen eten, u gaat niet samen in de huiskamer zitten, u verwijdert zich compleet uit zijn gezichtsveld. De ervaring heeft geleerd dat het u niet lukt om hem te apaiseren of op te monteren, dus laat het verder zitten.

Het zou het makkelijkste zijn als uw man in een dergelijke stemming zichzelf zou terugtrekken in een kamer waar u geen last van hem heeft, maar als hij die niet heeft of niet bereid is daar te gaan zitten, moet u voor uzelf een vluchtruimte creeren. Richt een kamer in uw huis in die voortaan de uwe is. Zet er een makkelijke stoel of bank in, een computer, eventueel een tv, boeken, spulletjes, muziek, alles wat wat het leven kan veraangenamen.

Ga daar zitten, neem uw eten en drinken mee, en laat uw man elders in het huis in zijn sop gaar koken. Wacht op een seintje van zijn kant dat hij weer in normale doen is en kom dan pas weer tevoorschijn. Installeer eventueel een bed als zijn chagrijnigheid zich tot in de nacht uitstrekt. Als uw huis die ontsnappingsruimte niet biedt, en de buien van uw man u terneer blijven drukken, kunt u overwegen om in de buurt een kamer of etage te huren, waar u op gezette tijden heen kunt vluchten. Sommige relaties zijn alleen leefbaar in lat-vorm.

Beste Beatrijs,

Op onze afdeling (ik werk in de zorg) is het de gewoonte om ieder jaar een teamuitje te organiseren. Een goed initiatief – zo spreek je collega’s ook eens buiten de werksfeer. Het bestuur stelt hiervoor 22,50 euro per persoon beschikbaar en het restant moeten wij er zelf bijleggen. Dit jaar wordt van elk teamlid een inleg van 35 euro verwacht, omdat er ook een voorstelling bij is inbegrepen. Ik vind dit een te hoge bijdrage. Eigenlijk heb ik geen zin om dit hiervoor uit te geven. Kan ik hiertegen protesteren of ben ik dan een spelbreker?

Dure gezelligheid

Een teamuitje komt voor rekening van de organisatie of het bedrijf. Werknemers hoeven helemaal niets bij te dragen. De manier waarop dit bij uw instelling is georganiseerd, klopt dus niet. Als het uitje niet uit de algemene middelen kan worden bekostigd, dan is het beter om maar helemaal niets sociaals te organiseren. Werknemers bepalen liever zelf waar ze 35 euro van hun salaris aan besteden dan dat het verplicht naar gezelligheid met collega’s gaat. Stel de organisatoren voor om binnen het budget te blijven en deel mee dat u anders niet aanwezig zult zijn. Er zijn genoeg restaurants die voor 22,50 euro een prima maaltijd met een drankje serveren. De drank die mensen extra willen consumeren, kan dan voor ieders eigen rekening komen.

Beste Beatrijs,

Mijn schoonouders, zwager, schoonzus en hun vier kinderen gaan ieder jaar op wintersport. Mijn vrouw, kinderen en ik gaan nooit mee, want ik wil als kleine zelfstandige geen risico op een wintersportblessure lopen. Nu hebben we vorig jaar ruim een uur naar een dvd van hun wintersportbelevenissen gekeken. Binnenkort krijgen we dat natuurlijk weer over ons heen. Ik zie daar tegen op, want ik vind die films niet boeiend en voor onze kinderen – die er immers niet bij waren – nodeloos pijnlijk. Onze twee kinderen spelen veel met hun nichtjes en neefjes en blijven op die manier aan onze kop zeuren wanneer wij op wintersport gaan. Kan ik mijn schoonfamilie vragen om de film niet te vertonen?

Niet op de lange latten

Een uur lang familiaal gedartel in de sneeuw bekijken is wat lang. Ik begrijp dat u zich verveelt. Maar ja, de schoonfamilie vindt het leuk om naar zichzelf te kijken en een beetje te pronken met hun sneeuwcapriolen, dus u moet het maar lijdzaam ondergaan. Met een tijdschrift op schoot of uw mobieltje, waar u uw aandacht op kunt richten, zal dat toch wel lukken?

Maak u geen zorgen over de jaloezie die bij uw kinderen wordt gewekt. Er worden voortdurend in duizenden families (urenlange en bijzonder saaie) dvd’s vertoond van vakantiebelevenissen. Of eindeloze reeksen digitale foto’s. Dat is voor kinderen niet pijnlijker dan het feit zelf dat hun neefjes en nichtjes op vakantie zijn geweest. Het is des kinds om ’Ik wil dat ook!’ te roepen wanneer ze iets aantrekkelijks ontwaren – hetzij op tv of dvd, hetzij in de etalage van een speelgoedwinkel. Het is aan ouders om te bepalen welke verlangens ze op enig moment kunnen inwilligen en welke niet.

U voelt niet voor een skivakantie – dat is uw goed recht. Laat u zich verder niet van de wijs brengen door een kinderlijk zeuroffensief.