Gameverslaafde jongeren

opinie Er is weer iets nieuws om ontspoorde jongeren terug op het rechte pad te brengen: Vanaf heden kunnen degenen met een gameverslaving namelijk terecht bij een afkickkliniek in tiel.

Dat het enigszins overenthousiast zijn over één of ander stom fantasy-spelletje op je psp je zelfs de kliniek in kan drijven, klonk me in eerste instantie krankzinnig in de oren. Maar het feit alleen al dat zo'n kliniek in het leven is geroepen duidt aan dat er blijkbaar markt voor is.

Persoonlijk dacht ik helemaal niet zo veel gameverslaafde jongeren te kennen. Uit die droom werd ik pijnlijk snel geholpen toen ik dinsdag semi-casual de kliniek liet vallen. Plots kwamen wilde verhalen uit mijn medescholieren gerold over nachtelijk World of Warcraften en douche- en voedselloze second life-marathons.

Al snel bleek ik de enige te zijn die vroeger nooit een runescape-account heeft gehad en ook mijn onwetendheid van de nieuwste hype, modern warfare, bracht menig schoolgenoot tot nagenoeg flauw vallen.

Op mijn enigszins verafschuwde vraag hoe ze naast al dat gegame in hemelsnaam nog een sociaal leven konden onderhouden, werd geantwoord dat het tofste aan de gamescene juist is dat je ook online kunt babbelen. Niks echte wereld, pixelvrienden zijn het blijkbaar helemaal.

Bovendien, zo sprak een normaal veel minder spraakzaam typ nu opeens schaamteloos hardop, in de wereld van de games kun je tenminste jezelf zijn. Toen ik vroeg hoe zijn second life-avatar heette en hij zonder een spier te vertrekken iets in de trant van "Toughguy13" antwoordde, had ik het niet meer. Hier zit natuurlijk het probleem van gamen: Wanneer iemand het ‘te’ vaak gaat doen, dreigt de grens tussen fantasie en realiteit gevaarlijk te vervagen. Maar zou het dan helpen zo’n gameverslaafde jeugdige een tijd van zijn digitale buddies af te sluiten? Van rokende vrienden weet ik in ieder geval dat zij na een week totaalonthouding besluiten een inhaalslag te mogen maken. Daarenboven vraag ik me af hoe je als ouder uit kunt leggen aan je kind dat je hem naar de kliniek stuurt? Heeft-ie eindelijk iets anders gevonden dan nicotine, alcohol of spijbelen en dan is het weer niet goed. Als gameverslaafde zou ik daar behoorlijk kwaad van worden. Sterker nog: Ik zou meteen het internet op stormen om mijn trouwe medegamers te vertellen over het mij aangedane onrecht.

Want wat moeten wij anders? Als we niet verslaafd zijn aan gamen waardoor we na een tijd het verschil tussen een centaur en een shetlander niet meer zien, dan doen we wel iets anders waar heibel van komt.

De blogger onder ons post vast op een dag per ongeluk zijn dagboek online, een facebooker zet na een avond van iets te lang stappen zonder er verder bij na te denken een bezatte foto op zijn profiel en een vervent lezer verwacht stiekem eigenlijk dat Harry Potter ‘m ooit nog eens zal komen ophalen.

Vaak krijgen we het advies van ouders en leraren om vooral ons hart en onze passies te volgen, maar wanneer iemand zich daar dan écht toe zet krijgt hij of zij een enkeltje kliniek aangeboden. Helaas draaft een enkeling inderdaad zover door in een hobby dat opneming noodzakelijk is, maar ik snap ook maar al te goed waarom onder jongeren een zeker onbegrip leeft richting afkickcentra.

Mijn hoop: de volgende kliniek wordt er één om af te kicken van je verslaving aan verslaafd zijn. Dan is het allemaal in één keer opgelost.