Debuut Van Strien is thriller met twist

Een geslaagde thriller staat of valt vaak met een verrassende ontknoping. Het liefst heb je als kijker een ontknoping als een mokerslag, die je verbijsterd achterlaat. Ook de Nederlandse thriller ’Zwart water’ is een film met zo’n twist.

Het speelfilmdebuut van regisseur Elbert van Strien begint op het moment dat modeontwerpster Christine (Hadewych Minis) een oud landhuis van haar moeder erft. Samen met haar man (Barry Atsma) en negenjarige dochter Lisa (Isabelle Stokkel) besluit ze het huis te gaan bekijken.

]]>

Moeder en dochter voelen zich meteen unheimisch in het landhuis, maar manlief is verrukt over de mogelijkheid van een huurvrij bestaan en de familie verhuist van Amsterdam naar België. Vanaf dat moment volgt de camera de ontdekkingstocht van Lisa door het huis. Door de camera op ooghoogte van het kind te plaatsen, kruip je als kijker als het ware in de huid van Lisa. Terwijl haar ouders het vooral druk hebben met zichzelf, wordt Lisa steeds weer getrokken naar de donkere kelder van het huis. Daar ontmoet ze uiteindelijk een mysterieus meisje dat beweert het overleden tweelingzusje van Lisa’s moeder te zijn en een gruwelijk geheim te bewaren.

’Zwart water’ heeft een treffende en sobere vormgeving en ademt een verstilde sfeer. Er wordt weinig gezegd, maar des te meer gekeken en het uitstekende, ingetogen spel van Isabelle Stokkel trekt je moeiteloos het verhaal in.

Naar goed thrillergebruik volgt dan op vijf minuten voor het slot de wending. Die is zonder meer verrassend te noemen: je blijkt als kijker met succes op het verkeerde been te zijn gezet. Tegelijkertijd neemt de ontknoping wel veel van de zorgvuldig opgebouwde spanning weg en als kijker blijf je daardoor toch een beetje achter met het gevoel van een anticlimax. Saskia Bosch