Alice is weinig meeslepend

Een kriebelig niet helemaal fijn verhaal was ’Alice in Wonderland’ van Lewis Carroll (alias DL Dodgson) altijd al. Een verhaal dat steunt op de nieuwsgierige, nuffige Alice die met excentrieke fantasiefiguren nonsens gesprekken voert en onzinraadsels uitwisselt (’Wat is de overeenkomst tussen een raaf en een schrijftafeltje?’). Eenmaal op de bodem van het konijnenhol geland, wacht Alice een wereld waarin alles anders is dan anders, en alles ook steeds kan veranderen, waar gedachtenspinsels regeren maar ook willekeur toeslaat.

De koningin die er de scepter zwaait, dreigt om het minste of geringste met onthoofding. Maar ook met meer goedmoedige types als de Cheshire Cat, de Mad Hatter en de Blue Caterpillar is het lastig communiceren. Iedere vraag werpt een wedervraag op, om vaak in spraakverwarring te ontaarden.

]]>

Tim Burton (’Sweeney Todd’, ’Sleepy Hollow’) is met zijn voorkeur voor negentiende eeuwse nachtmerriewerelden de uitgelezen persoon om zich nu aan de live-action versie van ’Alice in Wonderland’ te wagen, alleen ook hij lijkt niet goed raad te weten met die ’rare, ergerlijke’ (zijn woorden) Alice.

Opdrachtgever Disney leverde scenarioschrijfster Linda Woolverton (’The Lion King’, ’The beauty and the beast’) en die verheldhaftigde het meisje tot een licht verwonderd rolmodel, een bijna-volwassene die haar eigen weg moet vinden tegen de wil van de Britse Victoriaanse samenleving in.

Ze valt in het konijnenhol als ze net is weggevlucht van een huwelijksaanzoek door een wel heel onappetijtelijke kinloze graaf. Voor de toeschouwer het goed en wel door heeft is Alice in het hol al langs keukenrekken en boekenplanken gevallen en ondersteboven op de bodem beland, waar ze achter het te kleine deurtje de weelderige tuin vindt.

De 3D-bril doet de filmtitels weer indrukwekkend zweven, maar de Alice van Mia Wasikowska weet je niet echt van de ene verbazing in de andere mee te trekken, daarvoor blijft zij te vlak in haar spel, is het beeld te vol met rariteiten en gaat het ook allemaal veel te snel.

Dit overstresste Wonderland leeft wel fijn op tijdens de optredens van de eivormige Tweedledee en Tweedledum (gespeeld door Little Britain acteur Matt Lucas), de grijnzende Cheshire Kat (met de verleidelijk warme stem van Stephen Frye) en van Johnny Depp die als de wit geschminkte ’Mad Hatter’ wijd uitstaand rood haar draagt, en groen oplichtende gouden ogen, maar die deze zoveelste ’weirdo’ in zijn verzameling ’weirdo’s’ wel diepte weet te geven. Dat je even denkt dat het toch belangrijk is, dat van die raaf en dat schrijftafeltje. Jann Ruyters