De dag na het feest

Het is de dag na het feest van de democratie. In Utrecht was het die avond en nacht een vrolijke boel geweest, maar in deze stad kwamen dan ook louter winnaars bijeen.

GroenLinks in een debatzaaltje, D66 in een flinke kroeg, met veel jonge campagnemeiden. Ook iets verderop, in het stadhuis, heerste onder de hangende kandelaars een feeststemming, aan de bar werd rijkelijk geschonken, en de burgemeester maakte goedgemutst tussenstanden bekend. GroenLinks was op weg de grootste partij van de stad te worden, en daar werd niemand ongelukkig van.

Ik dronk hier een glas en daar, zag veel lachende gezichten, ook op de schermen die aan wanden waren opgehangen en die beelden lieten zien van elders, van andere bijeenkomsten met veel staande, elkaar toedrinkende mensen. Ook verliezers lachten, want het verlies was minder groot dan gedacht en dan is verlies eigenlijk winst.

Eenmaal thuis, was op tv nog het slotdebat, maar de stemming leek wat omgeslagen. Femke Halsema stelde ernstige vragen. Over alle opgeruimdheid lag de schaduw van Wilders. Ze maakte zich grote zorgen, zei ze, over de verdeeldheid in het land, en de wijze waarop ze dat zei, met juist genoeg ernst in haar ogen, maakte dat we ons ineens allemáál zorgen maakten, ook Balkenende, Pechtold, Rutte en Bos. En ook Agnes Kant, die zich ook vaak zorgen maakt, misschien wel grotere dan Halsema, maar er altijd zoveel boosheid en gekweldheid doorheen mengt dat niemand haar zorgen lust. Wie wisten toen nog niet, hoe gekweld haar nacht zou zijn.

Moeilijk regeerbaar ging ik naar bed.

En nu is het dus de dag na het feest van de democratie. ’Doffe dreun CDA’ kopt De Telegraaf paginabreed. ’Balkenende en Kant grote verliezers’ zet De Volkskrant in dezelfde tekstruimte. ’Drie partijen bijna even groot’ schrijft Trouw. En NRC Handelsblad vat het feest zo samen: ’CDA, PvdA en SP verliezen fors’. In de chocoladeletterafdeling komt de PVV van Wilders niet voor.

Bij twijfel blader ik ook wel eens virtueel door de buitenlandse kranten, van de New York Times en de Frankfurter Allgemeine tot Le Monde. En waarachtig, ze berichten allemaal over onze gemeenteraadsverkiezingen, wereldnieuws kennelijk, maar met heel andere koppen.

’Dutch Anti-Islam Leader Wilders Is Major Winner in Polls’ lees ik, en: ’Wilders auf dem Weg an die Macht’ en: ’Erfolg für Rechtspopulist Wilders’ en zelfs : ’Almere, vitrine de l’extrême droite néerlandaise’.

We zijn in de ogen van de buitenlandse media op de dag na het feest van de democratie een land geworden van vreemdelingenangst en islamhaat. Niet iedereen schrikt dat af. Bij de krant Die Welt stokte op de site even de reageermogelijkheid op de Wilders-berichtgeving, toen Wilders er stormachtig tot held werd verklaard.

So einen Mann wie Wilders, verzuchtte iemand, brauchen wir in Deutschland auch.