CDA, ga toch wat dichter bij de mensen staan

De christen-democratie heeft dramatisch verloren in de steden in de Randstad. Die tendens kan alleen worden omgebogen door een goed sociaal beleid.

Het CDA is in veel gemeenteraden in de Randstad een kleine partij geworden. In onze grote steden speelt het CDA nog een marginale rol. In Zaanstad, waar ik de afgelopen acht jaar in de raad zat, werd het CDA gehalveerd. Er resteren nu nog twee zetels. In Amsterdam blijft het CDA met pijn en moeite op twee zetels steken. In de eerste plaats moeten CDA’ers in de steden aan zelfonderzoek gaan doen en niet al te snel de oorzaak in landelijke factoren zoeken. Maar het was wel heel duidelijk dat de kabinetscrisis zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen het CDA geen goed heeft gedaan. Een nog lagere score dan het dieptepunt in 2006 is een klap in het gezicht van veel CDA gemeenteraadsleden en wethouders.

Ik heb bij mijn partij, het CDA, voortdurend het gevoel dat zij denkt dat het centrum van het land door Sneek, Loppersum, Ommen, en vooral door Brabant en Limburg wordt gevormd. Prachtige gemeenten, mooie streken om te leven, maar het ontbreekt het CDA aan grote betrokkenheid bij het leven en werken in stedelijke agglomeraties. Aan leiders die in een wereld waar ontkerkelijking snel gaat, met overtuiging een goed beleid weten te formuleren. Het CDA praat heel veel over de bezuinigingen die nodig zijn, – en dat is ook zo –, over verantwoordelijkheid dragen in moeilijke tijden, over onze internationale verplichtingen, – allemaal prachtige doelstellingen –, maar dat zal hardwerkende Randstedelingen worst zijn. Het staat veraf van hun belevingswereld, het gaat zelden of nooit over hun problemen, zoals goed onderwijs voor hun kinderen, de toekomst van hun banen, een aantrekkelijke woonomgeving. Er zijn te weinig volkse leiders die dicht bij de gewone mensen staan. Dat is het grote probleem van het CDA.

Ik heb grote waardering voor Balkenende. Hij is in de steek gelaten door Bos. Ik verdedig JP. Bos heeft om electorale redenen een groot risico genomen door de bestuurbaarheid van het land aan te tasten. Maar het CDA had nooit de PvdA de kans moeten geven de regering te verlaten. Ik verdedig de opstelling van het CDA inzake Uruzgan, maar het resultaat van de opstelling van het CDA is dat Nederland uit Uruzgan vertrekt en dat we met een kabinetscrisis zitten waar twee partijen die voor de toekomst van het land nodig zijn, elkaar gaan verketteren. Het CDA had samen met de PvdA verder kunnen bouwen aan een sociaal sterk Nederland. Dan was er kans geweest op een sterke positie in de grote steden, waar het CDA nu is teruggedrongen tot partij met een mooi getuigenis.

Ik hoor Ferry Mingelen spreken over de verkiezingsstrategie. De kern daarvan is dat Bos en Balkenende elkaar uitsluiten en dat zij de kiezers gaan voorhouden dat wie voor mij is, tegen hem is en dat we samen niet gaan regeren. Dan vrees ik dat het niet zal leiden tot een opstelling van het CDA, die de aanhang in de grote steden groter maakt.

Het zal mogelijk misschien een tijdelijk succes zijn op 9 juni, maar levert dat een blijvend succes in de Randstad op? Ik betwijfel dat. Slechts een goed sociaal beleid, dicht bij de mensen, met volkse trekjes, kan het CDA in de Randstad redden.