’Doe wat aan vrouw in lage positie’

De vrouwenbeweging houdt zich volgens Karla Peijs te eenzijdig bezig met vrouwen aan de top. Doe eens wat aan de grote massa, vindt ze.

Met vrouwen aan de top heeft Karla Peijs geen medelijden. Die redden zich wel. Niettemin krijgen vrouwen die de hoogste functies ambiëren, duizend keer meer aandacht van de vrouwenbeweging dan vrouwen aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Dat ergert haar. Want wie heeft het nou eigenlijk moeilijk?

Het vorige kabinet van CDA, PvdA en ChristenUnie vond dat werkgevers meer moeten doen om vrouwen in topposities te brengen. Het maandblad Opzij publiceerde vorig jaar een lijst van de honderd machtigste vrouwen van Nederland. Ook vandaag, op internationale vrouwendag, staan de vrouwen en het glazen plafond dat hen de weg afsnijdt naar de top, volop in de belangstelling.

Karla Peijs, commissaris van de koningin in Zeeland en onder andere commissaris van verzekeraar Aegon, vindt die aandacht voor vrouwen aan de bovenkant eenzijdig. „Iedereen richt zich altijd maar op die topvrouwen. Dat is prima, maar ik wil ook graag vrouwen in lage posities meenemen. Vergeet de grote massa onder de bovenkant niet, kijk ook naar hoe zij leven en werken, wat hun carrièrekansen zijn.”

Cijfers heeft ze niet, zegt ze eerlijk. Maar ze heeft wel voorbeelden. Van haar dochter, die twee dyslectische kinderen heeft en daardoor niet alle dagen kan werken. Van gescheiden vrouwen, die altijd met minder geld rond moeten komen, omdat ze tijdens hun huwelijk voor hun kinderen zorgden en niet of weinig werkten. Van vrouwen die vanwege het ’achterlijke Nederlandse systeem van middagpauzes op school’, de hele dag bezig zijn de kinderen van en naar school te brengen.

Doe daar wat aan, adviseert Peijs. Werkgevers zouden moeten kijken of vrouwen die in deeltijd werken, toch een stapje hogerop kunnen. „Als ze wat langer zouden werken, hou je toch dat carrièrepad open.” Datzelfde geldt voor de combinatie van werk en zorg. Voor topvrouwen is dat helemaal zo moeilijk niet, leert ze als commissaris bij Aegon. Die vrouwen moeten hun doel halen, en of ze nou acht uur achter elkaar werken of tussendoor de kinderen even naar de dokter brengen, dat doet er niet toe. De target telt, zo simpel is het, zegt Peijs, die weet dat vrouwen aan de onderkant die vrijheid niet hebben. De schoonmaakster moet er zijn, de secretaresse ook. Hoe maak je het ook voor hen makkelijker –daar zou Peijs van feministische zijde graag meer over horen.