Voorbeeldig leven

Trendwatchers Hilde Roothart en Irene Ras signaleren een nieuwe periode van positivisme. In ’Goed Boek’, dat volgende maand verschijnt, beschrijven ze dit idealisme dat vorm krijgt met behulp van de nieuwste middelen. Trouw pikt er tien voorbeelden uit. Vandaag: lokaal en duurzaam.

Gemak en snelheid waren jarenlang de kernwoorden in de Hollandse keuken. Zo eenvoudig komen we daar nog niet vanaf, maar in de toekomst mag het allemaal weer een stuk langzamer bij kookgelegenheden. Want langzaam is beter.

Samuel Levie werkte tijdens zijn studie politicologie als kok in de horeca. Koken is zijn hobby en toen hij in 2008 de Slowfood-conferentie in Turijn bijwoonde, viel alles op zijn plaats. „Op de conferentie sprak ik een Peruaanse boer wiens cacaoplantage kapot was gemaakt door de overheid. Hij vertelde dat hij werd afgesneden van de watertoevoer, simpelweg omdat een grote multinational een monopoliepositie had opgeëist bij de Peruaanse overheid.”

Eten is een politieke keuze, besloot Levie. Bij terugkomst in Nederland richtte hij de Nederlandse tak op van de Youth Food Movement (YFM). Slowfood rekent af met voeding waarvan we het productieproces niet weten. Braziliaanse aardbeien die in de winter naar Nederland worden overgevlogen, sojaproducten waarvoor hectares regenwoud moeten worden gekapt. Slowfood vertrouwt op seizoensgebonden voeding en op regionale producten. Het maakt het genot van eten bovendien groter. We hebben ons steeds meer vervreemd van ons eten, meent Levie, en daar wil hij wat aan doen. Te beginnen bij de jonge consumenten, want zij hebben de toekomst. „YFM wil jongeren erop wijzen dat ze niet kunnen weglopen voor het politieke verhaal achter eten. Maar we willen het tegelijkertijd niet te serieus maken, omdat we geloven dat idealisme op een leuke positieve manier beter werkt.”

Generatiegenote Simone Kroon publiceerde in 2008 het veelgeprezen kookboek ’Raapsteeltje, (h)eerlijk eten in Nederland’, met daarin n alleen maar recepten met ingrediënten van Nederlandse bodem. Het is meer dan een kookboek, het is een boek vol goede tips, adresjes en originele recepten van telers en boeren. Kroon probeert net als Levie de paradox inzichtelijk te maken. Dat wat uit onze omgeving komt, daar weten we het bestaan niet meer van. Maar een pak biefstukreepjes uit Afrika in de schappen van de supermarkt is de normaalste zaak van de wereld.

De trend ’langzaam’ zoekt de oplossing in de tijd voordat de machines steeds sneller gingen draaien en ons leven ging lijken op een lopende band die nooit stil mag staan. De richting die deze nieuwe generatie ingaat, neigt naar de nostalgie van de boerderij en de moestuin. Een goed voorbeeld is ’Zelfgeoogst’, het recentste boek van de (jonge) Utrechtse uitgeverij Snor. Het moedigt aan thuis helemaal zelf je eigen eten te verbouwen.

Samuel Levie wil niet alleen consumenten leren wat ’langzaam’ inhoudt. Hij brengt jonge professionals samen die ons bewustzijn in de winkel en het restaurant moeten vergroten. „Van jonge koks tot fooddesigners, tot kaasboerinnen. Het is interdisciplinair. Momenteel bepaalt een handjevol mensen het grootste deel van het voedselaanbod en de voedselprijs. Wij denken dat we deze machthebbers kunnen omzeilen door directer contact met de boer.” Onlangs startte Levie met een YFM Academie voor dertig jonge profs uit het vak. Eén weekend per maand gaat de klas een halve dag op excursie, het andere dagdeel bestaat uit een hoorcollege van een pionier uit het vak.

Steeds meer mensen stappen niet meer in de valkuil van snel, nieuw en meer, meer, meer. En al helemaal niet als het om voeding gaat. Ze kiezen voor zorg en aandacht en voelen zich betrokken bij de voedselproductie. Levie kan die betrokkenheid iedereen aanraden: „Ga eens langs bij de slager om de hoek, in plaats van bij de grote supermarkt. Of kijk eens of er een boer bij jou in de buurt zit. Zo leer je over de herkomst van kaas, hoe het tot stand komt en maak je tegelijkertijd kennis met de mensen achter het product. Dat is hartstikke leuk. Een appel van een niet-biologische boer is beter dan eentje uit de supermarkt. Je krijgt vanzelf meer respect voor je eten.”