Over mannen en loze uitnodigingen

Beste Beatrijs, drie maanden geleden heb ik via een datingsite een heel leuke, lieve man leren kennen in een woonplaats niet zo ver van de mijne. Hij heeft co-ouderschap met vier kinderen, en zelf heb ik er twee.

We zien elkaar zo vaak als we kunnen en hebben het fantastisch samen. Hij heeft kennisgemaakt met mijn kinderen (gaat goed) en ik heb hem ook voorgesteld aan mijn ex. Mijn zus is van zijn bestaan op de hoogte, evenals mijn vriendinnen. En binnenkort neem ik hem mee naar een feest van mijn werk. Ik heb tot nu toe twee keer in zijn huis overnacht, maar heb nog niemand van zijn leven ontmoet. Als ik hierover begin, dan zegt hij dat eerst zijn scheiding definitief rond moet zijn, anders voelt hij zich niet vrij. Ik herken dit wel van de eerste tijd na mijn eigen scheiding, maar ik vraag mij toch af waarom hij mij weghoudt uit zijn leven. Hij zegt dat ik vertrouwen en geduld moet hebben, maar ik voel me niet erkend, en dat bedrukt me.

Op afstand gehouden

Uw vriend wil niet te hard van stapel lopen. Met het oog op zijn kinderen is dat een heel begrijpelijke en verstandige houding. Hij is nog niet officieel gescheiden, dus het uiteenvallen van zijn gezin is nog betrekkelijk vers. Hij zal zijn kinderen niet meteen een nieuwe klap willen toedienen door hen te confronteren met een nieuwe geliefde. Een relatie van drie maanden is te kort om kinderen voor het fait accompli van een nieuwe stiefmoeder te stellen. Eerst moet duidelijk zijn dat de verhouding serieus en voor de lange termijn is. Zolang dat nog niet het geval is, heeft kennismaking met zijn kinderen en verdere familie geen enkele haast, en zijn ex komt al helemaal niet in aanmerking. Collega’s leren kennen heeft ook geen belang. Vrienden zouden meer voor de hand liggen om te ontmoeten. Als hij die tenminste heeft. Veel getrouwde mannen hebben jaren gekoerst op de sociale contacten die hun vrouw in stand hield en komen soms erg eenzaam terecht na een scheiding.

Geef uw vriend en uzelf de tijd om uw verhouding rustig op te bouwen en erachter te komen of u inderdaad elkaars nieuwe ware bent. Het is al moeilijk genoeg om een levensvatbare alliantie te smeden bovenop de puinhopen van twee gebroken gezinnen. Als u een jaar achter de rug hebt met uw nieuwe geliefde en er heeft nog steeds geen enkel contact plaatsgevonden tussen u en iemand uit zijn kring (hetzij kinderen, hetzij vrienden, hetzij familie), dan wordt het tijd om u zorgen te maken over zijn intenties. Pas dan duidt weigerachtigheid om u toe te laten tot zijn intimi op een gebrek aan betrokkenheid. Op dit moment is uw relatie daarvoor nog te pril.

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van 67 en ik heb een paar kennissen, onder wie oud-collega’s, die volgens hun zeggen met mij contact willen houden. Zij nodigen me uit om te gaan wandelen, dagje stad, enzovoorts. Er komt alleen nooit iets van. Ook zeggen ze: „Als jij een keer naar een museum of zo gaat, wil ik graag met je mee”. Ook daar komt niets van. Aangezien ik heel goed en graag alleen ben, heb ik zelf de behoefte niet om dingen met hen te ondernemen, maar ik begin me wel te ergeren aan het feit dat ze zoveel toezeggen en nooit hun beloftes nakomen. Kan ik hier iets van zeggen?

Loze uitnodigingen

Mensen zeggen dit soort dingen vaak om uiting te geven aan een soort algemene welwillendheid. Ze bedoelen er niet zo veel mee en ze vergeten het ook meteen weer. Afgezien daarvan is het me niet duidelijk of u het nou leuk zou vinden om met die kennissen een activiteit te ondernemen of dat het eigenlijk allemaal niet hoeft van u. Als uw misnoegen erin ligt dat vage plannen nooit hun beslag krijgen, dan is het handig om zodra er een balletje wordt opgegooid, meteen toe te happen. U zegt: „Ja, goed idee! Zullen we een afspraak maken?” Als u daarentegen wel wat beters te doen hebt dan met een oud-collega door een museum te sjouwen, dan mompelt u iets vrijblijvends wanneer iemand een voorstel doet, en vervolgens bent u opgelucht als men er niet meer op terugkomt. In dat geval is er geen reden om u te ergeren, want men doet u een plezier door het te vergeten.

Beste Beatrijs,

Al lang voordat ik kinderen had, verbaasde ik me over de smalende opmerkingen en de flauwe grapjes die mensen maken over echte of vermeende homo’s. Altijd achter hun rug om natuurlijk. Een vriendin van mij kan het ook niet laten. Sinds mijn zoon uit de kast is, stoor ik me daar helemaal aan. Ik vind het vervelend om steeds in de verdediging te schieten en voor schooljuf te spelen. Ik probeer denigrerende opmerkingen te negeren. Ik schaam me bijna voor degene die ze maakt. Toch denk ik dat niet ik maar de spreker zich zou moeten schamen. Ik wou dat ik eens een goede manier wist om hierop te reageren.

Moeder van een homo

Met een goeie grap is niets mis, maar dat luistert nauw. Het is vervelend en gênant als mensen kwaadaardige opmerkingen maken over minderheden. Vooral als het in de zogenaamd grappige sfeer gebeurt, is het lastig om erop te reageren. Door te zwijgen en de spreker met een niet-begrijpende, blanco blik aan te staren, laat u in ieder geval uw afkeuring blijken. Als u vindt dat de situatie vraagt om een sterkere reactie dan stilzwijgende veroordeling, moet u in het geweer treden. U zegt bijvoorbeeld: „Zullen we even ophouden over jouw angsten en jouw vooroordelen?” Of koeltjes: „Ik zal maar net doen alsof ik het niet gehoord heb”. Dat klinkt best scherp, maar dat mag ook wel als iemand in een mislukte poging tot geestigheid eigenlijk alleen maar ongemanierdheid aan de dag legt.