Neger

Nadat ik gisteren de berichten over de ’neger van Venlo’ had gelezen begon ik aan mezelf te twijfelen: welke incidenten uit mijn jeugd, mochten ze bekend raken, zouden mijn huidige maatschappelijke positie kunnen ondermijnen?

Volgens mij zou dat bedplassen van meer dan 40 jaar geleden mij best in diskrediet kunnen brengen. Rond mijn negende begon ik plots en onverwacht grote plassen urine in mijn lakens aan te leggen. Bijna iedere nacht. Moeder boos en wanhopig en kindje beschaamd. Hoewel dit verschijnsel nog voor mijn tiende levensjaar ophield, kan ik niet beweren dat het geen weerslag op mijn professionele leven heeft gehad. Kun je bepaalde zure stukjes niet uit het baden in eigen intiem vocht verklaren? Kunnen sommige harde stukken niet als een soort wraakoefening tegen mijn zwakke blaas van toen worden uitgelegd?

Gisteren verschenen op de site van het Algemeen Dagblad sappige verhalen over de ’neger van Venlo’ en hier en daar psychologische analyses over Geert Wilders. Want die neger, dat was Geert. Het schijnt dat vanaf de eerste klas van de lagere school tot aan de mavo, volgens het AD, de huidige PVV-leider op een bijna onmenselijke manier permanent werd gepest. Door zijn licht Indische uiterlijk werd hij regelmatig voor ’neger’ uitgemaakt. De jonge Geert werd door groepen scholieren in een hoek van het schoolplein gedreven. Ze duwden hem en riepen ’neger’ in zijn oor: ’Geert was gewoon het pispaaltje zoals iedere klas wel een pispaaltje heeft’.

Erger: de gepeste kwam af en toe bond en blauw geslagen thuis. Hij spijbelde om het pesten te ontlopen en ging liever in een fabriek werken dan zijn studie voortzetten. Normaal gesproken, wekken zulke dramatische taferelen medeleven en sympathie op voor de gepeste. Maar ik vermoed dat een heel bataljon zielknijpers zich gisteren al opmaakte om het politieke parcours van Wilders met behulp van zijn traumatische jeugd nader te verklaren. Want als je het goed doet, als je de verbinding kunt leggen tussen de gefrustreerde adolescent en de politicus, misschien kun je dan ook de maatschappelijke problemen die hij aankaart definitief relativeren.

Luister bijvoorbeeld naar een toenmalige klasgenoot (bestaat hij echt en heeft hij ook aan die pesterijen meegedaan?) die zeker geen aanhanger van de politicus mag worden genoemd: „Zo’n persoonlijke frustratie is natuurlijk geen goede basis voor een politiek partijprogramma. Zijn geblondeerde haar laat zien dat hij nog steeds kampt met de vooroordelen uit zijn schooltijd. Laat hem eerst maar eens met zichzelf in het reine komen voordat hij zich op Nederland stort.” En klaar is Kees.

Of dat hele verhaal op de AD-site en elders wel klopt, vraag ik me wel ernstig af. De bronnen van de krant lijken nogal dubieus. Maar ook een canard is nooit onschuldig en kan een dodelijk effect sorteren. Het is volkomen legitiem om Wilders wegens zijn ideeën politiek te willen bestrijden maar laat alsjeblieft zijn al dan niet verzonnen jeugdtrauma’s er buiten. Politiek is vuil en vunzig, zei Pechtold ooit. Maar afhankelijk van de persoon en de nabijheid van verkiezingen, kan politiek ook goor en weerzinwekkend zijn.