Recept voor vrouw op weg naar de top

De vrouw is net zo slim, maar om de top te bereiken moet zij kalm haar kansen afwachten en dan toeslaan.

Meisjes zijn ijverig, jongens kunnen incasseren. Het klinkt hard, ik ben zelf immers ook vrouw. Maar met ijver kom je minder ver dan met incasseringsvermogen en zogenaamde Ausdauer. Al jaren wordt er gediscussieerd en geschreven over het grote verschil in carrièreverloop van vrouwen en mannen. Hoe komt het toch dat de vrouwen het laten afweten als het gaat om functies op hoog bestuurlijk en directie niveau? Zijn vrouwen minder begaafd dan mannen, oftewel zijn ze minder slim? De feiten spreken dit tegen. De universiteiten en hogescholen kennen een hogere bezettingsgraad van vrouwelijke dan mannelijke studenten. Bovendien behalen zij ook sneller het diploma. Zijn ze minder ambitieus? Dat lijkt me ook niet.

Programma’s voor het vinden en begeleiden van management potentieel voor alle gerenommeerde organisaties kennen een goede verdeling tussen mannen en vrouwen. Als je net afgestudeerd bent en ook nog in zo’n programma start na een vaak strenge selectie kun je toch zeker ambitieus en zelfs competitief genoemd worden. Tijdens deze programma’s doen de vrouwen het niet slechter dan de mannen. Als we deze redenering zouden doorzetten komen de vrouwen vanzelf op de cruciale functies terecht. Waarom gebeurt dit dan nog zo beperkt?

Komt het door het starten van een gezin? Ik denk inderdaad dat dit lange tijd een remmende factor is geweest. Vrouwen zijn van nature meer geneigd om de verzorgende taken op zich te nemen als het om gezinstaken gaat. Bovendien was parttime werk voor hbo- en universitair geschoolden lange tijd niet bespreekbaar. Ik spreek uit ervaring. Ik was na de geboorte van onze zoon één van de eerste managers bij mijn werkgever die vier dagen ging werken. Inmiddels is anno 2010 deze hobbel allang genomen. Veel mannen en vrouwen gaan vandaag de dag bij gezinsvorming naar vier dagen werken per week, met de mogelijkheid tot betaalde kinderopvang. Deze opvang is inmiddels maatschappelijk volledig geaccepteerd. Dus ook die belemmering is weggehaald. Kinderen en carrière gaan goed samen.

Wat hindert dan toch de capabele en ambitieuze vrouwen om de top te bereiken? Ik zie het nu ruim 15 jaar aan in mijn functie als recruiter in de ICT sector. Een beeld dat ik haast kan uittekenen. Voor de goede orde: de ICT sector is een echt mannenbolwerk. Vrouwen starten gelijk, afgezien dat ze in absolute aantallen in de minderheid zijn. Bij aanwezig management potentieel hopen zij ’gespot’ te worden door het verantwoordelijke management. Zij hopen dat gezien wordt hoe goed ze zijn en hoe hard ze werken. Vragen is er vaak niet bij. Dat maakt afhankelijk. Wat een verschil met de mannen! Talent of niet: zij nemen het heft zelf in handen. Zij vragen om de managementrol die zij ambiëren en zijn er altijd van overtuigd dat ze de rol aankunnen. Als ze de rol niet krijgen wachten ze gewoon de volgende kans af. Incasseringsvermogen en Ausdauer heet dat.

Vrouwen doen qua gedrevenheid zeker niet voor de mannen onder. Maar soms lijkt het dat zij anders omgaan met teleurstellingen. Zij ervaren het als een nederlaag als ze niet gevraagd worden. En gaan eerder twijfelen aan eigen capaciteiten bij de onvermijdelijke tegenslagen. Vaak wordt de handdoek dan in de ring gegooid en concentreren zij zich meer op het gezin. Veel mannen – zeker degenen die wel zijn doorgestoomd – komt dat goed uit. Carrière en gezin zijn nu eenmaal een slopende combinatie met twee carrières op één kussen. En zo raakt het evenwicht ineens zoek.

Mijn oproep aan de jonge en ambitieuze vrouw van vandaag: Heb geduld en hou vol! Incasseren – lees geduld hebben – is geen zwaktebod en levert degenen die volhouden geen windeieren op. Wacht je kansen af en neem initiatief. Zoals Neelie Kroes ooit sprak voor een publiek van jonge vrouwelijke ondernemers: „Durf fouten te maken, onderuit te gaan en weer op te staan”. Dan zul je merken dat je sterker bent dan je dacht. Alle seinen staan op groen. Dus ik zou zeggen: laat het gebeuren.