*

 

Brokeback Mountain in Jeruzalem

Belinda van de Graaf − 04/03/10, 00:00

Onze homohostie-rel is er niets bij. ’Eyes Wide Open’ speelt in de ultra-orthodoxe gemeenschap in Jeruzalem waar twee mannen elkaar liefhebben, in het strengste geheim.

  • Mag ik even schuilen? Zo simpel begint het aangrijpende verhaal van slager Aaron en student Ezri. (Trouw)

Debuterend regisseur Haim Tabakman maakte met ’Eyes Wide Open’ een soort ’Brokeback Mountain’ in Jeruzalem. Niet met cowboys in de jaren zestig, maar met slagers in het hier en nu. En met dezelfde tragische afloop.

We zijn in een oude buurt waar mannen met lange baarden de talmoed lezen, het sjabbatmaal nuttigen en een ritueel bad nemen, om zich te reinigen. Jongemannen worden hier gestimuleerd om te studeren met de woorden: luiheid leidt tot verveling, en verveling leidt tot waanzin. Even later horen we dat God begeerte heeft geschapen om de ziel te zuiveren. Ondertussen kijken we naar het vlees in de vitrine van de slagerij waar de knappe student Ezri – lokjes als babykrullen achter de oren – op een dag komt binnen lopen om te schuilen voor de regen.

]]>

Mag ik even schuilen? Zo simpel begint het aangrijpende verhaal van slager Aaron en student Ezri die in de kosjere slagerij niet alleen een baantje als slagersknecht krijgt, maar ook onderdak, in het rommelhok achter de winkel, waar naast de oude kapstok het oude bed staat.

Ondanks die weinig subtiele aanwijzingen – het vlees, het bloed, het bed – ontwikkelt de vertelling van de twee mannen die opbloeien in elkaars gezelschap, en voorzichtig, heel voorzichtig, een vurige passie voor elkaar ontwikkelen, zich tot een prachtig, klassiek verhaal over een onmogelijke liefde. De slager is getrouwd, vader van vier kinderen. Hij draagt de last van het drukkende geweten, en nu worden de geliefden ook nog als zondaars aangewezen voor wie geen plaats zal zijn in het paradijs. Twee mannen heten hier onzuiver, onrein, niet kosjer.

Als de rabbi met een groep mannen de slagerij binnenkomt, om de slager en zijn knecht weer op hun onreinheid te wijzen, en te bedreigen, is het alsof we toch in een klassieke western zijn beland. Dezelfde hoeden. Dezelfde baarden. Alleen de pistolen ontbreken. Maar die worden vervangen door de taal, de scherpe verwensingen die door de ziel snijden.

mailIcon print |