Navigatie uit

De A2 tussen Utrecht en Amsterdam was vroeger een mooie rechte weg die, als er geen files stonden, je in een kwartier van de ene naar de andere stad bracht.

Tegenwoordig is het weliswaar een verbrede maar ook veel bochtiger weg geworden, met onaangename snelheidsaanpassingen waardoor je geregeld op de rem moet staan. Door de vroegere snelheidsbordjes zijn strepen getrokken of ze staan met een treurige aardappelzak over hun hoofd langs de weg, ten teken dat we ons er niet aan moeten houden.

Iedereen hoopt en ziet natuurlijk dat dit maar een tijdelijke situatie is, een vorm van ‘reculer pour mieux sauter’, nu even inhouden om straks beter te kunnen presteren. Ik hoor er dan ook geen klachten over, anders dan bij de Noord-Zuidlijn die ook al jarenlang in de maak is en die de stemming in een hele metropool goed heeft weten te verpesten.

Waarschijnlijk komt de A2, die in termen van modern verkeer inmiddels een soort kronkelpad genoemd mag worden, met de schrik vrij omdat snelwegen van niemand zijn en geen gevoelswaarde vertegenwoordigen. Je zegt ‘ik ben een echte Amsterdammer’ of ‘ik woon in Breukelen’, niet ‘ik woon langs de A2’ of ‘ik ben een geboren en getogen A73’er’. Aan het begin van dit stukje A2, of je nu uit Amsterdam of Utrecht komt, staat een bordje ‘Navigatie uit’ want die werkt niet goed meer door de vele bochten en aanpassingen. Ik hoop maar dat al die Letten en Hongaren, die tegenwoordig over de westerse heirwegen aan komen zetten, dat ook kunnen lezen of begrijpen; je hoort weleens dat er zo iemand in de sloot belandt omdat-ie in het buitenland te letterlijk naar z’n navigatiesysteem heeft geluisterd. Hoe dan ook, om te weten waaróm je navigatiesysteem uit moet, moet je hem natuurlijk juist áán laten. En dat doe ik dan ook.

Inderdaad raakt de mijne ernstig in de war; zo meent hij (of is het een zij? Het stemmetje dat eruit opklinkt is dat van een keurige secretaresse, waar je niet gauw iets mee zult beginnen) geregeld dat ik door een aanpalend weiland rijd of hij bromt dat ik zo snel mogelijk ‘een u-bocht’ moet maken. U-bocht, Nederlands voor ‘U-turn’ kennelijk; in mijn tijd was het nog gewoon ‘omkeren’. Ook bevind ik me volgens hem wel eens op de Holendrechterweg, een tot niets leidende straat in Ouderkerk aan de Amstel, en dan vindt-ie dat ik direct linksaf moet slaan, terwijl er op de A2 in de verste verte geen afslag te zien is.

Om een of andere reden vind ik dat leuk: zo’n robot in verwarring. Maar het blijft een robot, zodra-ie weer even iets van het oude pad lijkt op te pikken, herstelt hij zich. Het is geen ding voor nabeschouwingen, spijt en andere menselijke emoties. Dat is iets waar ik op de A2 geregeld aan denk, dat verwarring en onzekerheid bij ons vaak tot irritatie of angst leidt, terwijl het veel beter zou zijn als je je direct herstelde en je fouten direct weer vergat. Zou dat de bedoeling van de evolutie zijn, daarin robotachtiger worden? Maar robots vinden het ook niet grappig als hun navigatiesysteem in de war is. Die doen of hun neus bloedt en zelfs dat niet.