Nuchtere pizzabakster banjert tegen de tranenstroom in

Tienjarige Oscar heeft kanker en bange ouders. Hij weigert nog langer met hen te praten, en zwijgt ook tegenover de dokters en de verpleegsters, allemaal onthande volwassenen die zich geen houding weten te geven tegenover het doodzieke kind.

Dan stuit Oscar op pizzabakster Rose, een vrouw die geen blad voor de mond neemt. Oscar valt op haar als ze in de ziekenhuisgang de pizza’s uit haar handen laat vallen en hem vervolgens de huid vol scheldt. Oscars dokter (Max von Sydow) krijgt in de gaten dat Rose tegen wil en dank het vertrouwen heeft gewonnen van zijn patiëntje en vraagt haar Oscar iedere dag te bezoeken in ruil voor de dagelijkse afname van haar niet zo geweldige, en evenmin verantwoorde pizza’s.

]]>

’Oscar et la dame rose’, de tweede film van de Franse Eric-Emmanuel Schmidt, wordt gedragen door de vrouw in het roze, Michele Laroque, die prettig chagrijnig door het zoete melodrama heen banjert en een fijne nuchtere toon houdt tegen de tranenstroom in. Een zakdoektrekker blijft het, maar Laroque voorkomt dat het ook nog eens extra wordt uitgesmeerd. Uiteraard ontdooit Rose, verzoent Oscar zich dankzij haar met zijn ouders en verzoenen zijn ouders zich met zijn dood. De symboliek van de worstelwedstrijden waar Rose over vertelt, de brieven naar God die het jongetje schrijft en Oscars eerste ervaringen met de liefde; het is allemaal van een hoog suikergehalte, maar niettemin een verdienstelijke film voor de jeugd over een lastig thema.