’Geluksbudget’ haalt inwoners Almelo uit sociaal isolement

Almelo geeft inwoners die in een isolement zitten een ’geluksbudget’ als duwtje in de rug. De gemeente hoopt er zelf ook baat bij te hebben.

Kralenkettingen aan de muur, een gipsafdruk van een zwangere vrouwenbuik, een pot met kwasten. In het atelier laat Alice Zuidersma de tafel schudden.

Ze is aan het vilten; met een afwaskwast spettert ze water met zeep op speciale wol, die daardoor aan klit. Ze maakt een tas, met bloemetjes erop, en een eendje.

Zuidersma (36) volgt een cursus in atelier NONArt. Zuidersma gebruikt daarvoor haar ’geluksbudget’. Dat bedrag, maximaal 450 euro, geeft de gemeente Almelo aan mensen die in een sociaal isolement zijn beland door bijvoorbeeld een chronische ziekte, verslaving, tienermoederschap of langdurige werkloosheid.

Zuidersma werd vanwege de economische crisis ontslagen en raakte depressief. Een consulent vroeg haar: wat maakt u gelukkig? Eerst wilde Zuidersma, die zichzelf een dierenfreak noemt, een cursus met haar twee herdershonden. „Die vinden dat leuk. Behendigheid, apporteren. De consulente zei: zou je niet iets zoeken voor jezelf? Ik ben dol op knutselen en sociale contacten. Zo kwam ik hier.”

In Almelo hebben ongeveer tweehonderd mensen geld gekregen. Ze doen er van alles mee: plek huren op de markt, vistuig aanschaffen, bloemschikken of een voetbalseizoenskaart kopen. Het lijkt te helpen. Van de veertig die het geluksbudget als eersten kregen, meldden er 32 gunstige effecten: afleiding, sociale contacten, een ’positief gevoel’. Wie geen verbetering merkte, was ziek of had verkeerd gekozen.

Het idee sloeg aan. „Het verspreidt zich nu als een olievlek over Nederland”, zegt Leny Claessens, beleidsmedewerker bij de gemeente Almelo en één van de projectleiders van het geluksbudget. „Acht andere Overijsselse gemeenten hebben onze aanpak overgenomen, net als Leerdam en wat Amsterdamse stadsdelen.”

Het budget is eenmalig en nadrukkelijk niet bedoeld als oplossing voor een laag inkomen. Claessens: „Dáárvoor is het minimabeleid. We willen mensen een zetje geven. Hun gedachten moeten van min naar plus. Ze moeten in beweging komen.”

Mogelijk levert het ook de gemeente iets op. Claessens: „Misschien gaat iemand vrijwilligerswerk doen, of stroomt hij door naar een baan. Wie uit zijn isolement komt en leuke dingen doet, heeft vaak minder klachten. Daardoor doet hij minder vaak een beroep op de gezondheidszorg.”

Het is jammer als het geluksbudget ophoudt, zegt Zuidersma. „Maar mijn geluk hangt er niet vanaf. Ik heb ontdekt dat ik creatief bezig wil zijn. Dat is mijn passie. Ik was receptioniste/telefoniste bij een aannemer. Nu ga ik creatief werken met ouderen, eerst als vrijwilliger. Wie weet is een carrièreswitch haalbaar. Ik ben absoluut gelukkiger geworden van het hobbyen.”