Als vader alleen háár kleinkinderen ziet

Beste Beatrijs, mijn vader heeft na het overlijden van mijn moeder een nieuwe vriendin gekregen met wie hij inmiddels tien jaar samenwoont. Deze vrouw heeft zelf ook kinderen en kleinkinderen, en al hun aandacht gaat daar naar uit.

Ze hebben veel contact met haar familie en zijn vaste oppas voor haar kleinkinderen. Wij – mijn zus en ik en mijn kinderen – komen naar ons gevoel bij onze vader op de tweede plaats. We willen graag wat meer aandacht van hem en hebben dat ook wel eens besproken, onder andere bij een etentje met ons drieën. Hij voelt zich dan snel aangevallen en kan niet echt op onze gevoelens ingaan. Uiteindelijk verandert er niets in zijn gedrag.Ik blijf het initiatief nemen om contact met hem te houden. Hij is tenslotte mijn vader en ik wil achteraf niet – zoals bij mijn moeder, die jong overleden is – het gevoel hebben van ’had ik maar...’ Maar het kwetst me en maakt me verdrietig dat het eigenlijk alleen van mijn kant komt en dat hij amper interesse heeft voor mij en mijn kinderen. Volgens mijn zus moet ik het achter me laten en verdergaan met mijn leven. Hij verandert toch niet, zegt ze, en we hebben er moeite genoeg voor gedaan. Heeft ze gelijk en moet ik het maar opgeven?

Geen aandacht van vader

Uw vader is een man van de oude stempel: iemand die weinig ervaring heeft opgebouwd met het onderhouden van sociale contacten, omdat dat altijd door de vrouwen in zijn omgeving werd geregeld. Als kind had hij zijn moeder, later zorgde uw moeder daarvoor, en na haar dood vond hij weer iemand anders. Hij is niet anders gewend dan dat de vrouwen de kaartjes schreven, opbelden, de cadeautjes kochten en de afspraken maakten. Nu heeft zijn huidige vriendin allemaal eigen kinderen en kleinkinderen, aan wie ze haar handen vol heeft, dus die doet geen moeite voor de contacten met haar stieffamilie. En uw vader hobbelt achter z’n vrouw aan, zoals hij dat al z’n hele leven heeft gedaan. Ik denk dat uw vader wel degelijk van u, uw zus en de kleinkinderen houdt, maar het zit niet in hem om daar vorm aan te geven en bijvoorbeeld eens uit zichzelf te bellen. Dat er weinig van hem uitgaat, betekent niet dat u hem dan maar moet laten vallen. Vat zijn passiviteit en gebrek aan expressiviteit niet persoonlijk op, maar accepteer dit als een zwakte die nu eenmaal bij uw vader hoort. Een houten klaas zal nooit een zwierige polka ten beste geven. De taak om de relatie overeind te houden en de bijbehorende initiatieven te nemen, valt toe aan u en uw zus, en aan niemand anders. Geen ideale opzet, maar beter dan niets.

Blijf hem dus opbellen. Maak met enige regelmaat een afspraak om langs te gaan of nodig hem bij u thuis uit. Niet alleen uw eigen relatie met uw vader staat hier op het spel, het is ook belangrijk voor uw kinderen om af en toe hun opa (al dan niet met stiefoma) te zien.

Beste Beatrijs,

Voor ons 25-jarig huwelijksfeest willen we graag dat de dames in een cocktailjurk of lange avondjurk verschijnen en de heren in een donker pak. Welke kledingcode moeten we dan op de uitnodiging vermelden?

Op chic graag

Uw wens is een ingewikkelde mengeling van ’avondkleding’ voor dames en ’tenue de ville’ voor heren. Dat kan niet. U wil dat de dames voor uw feestje een jurk aantrekken. Kort of lang maakt u niet uit. Als het maar een jurk is. Een elegant ensemble met een broek of een fraai mantelpakje vindt u kennelijk niet goed genoeg. Waarom eigenlijk niet? Er zijn genoeg vijftig-plus dames die het liever gedekt houden omdat ze het idee hebben dat ze voor gek lopen in een blote avondjurk, hetzij kort of lang. Gebruik de kledingcode 'feestelijk’ op uw uitnodiging. Dat moet de spijkerbroeken en de gympies buiten de deur houden maar geeft dames die geen zin hebben in blote kleren, de ruimte om iets moois aan te trekken wat niet direct onder avondkleding valt. Ook heren zullen dan gesoigneerd verschijnen.

Beste Beatrijs,

Roken in de trein is – gelukkig – verleden tijd. Maar hoe zit het met alcohol? Een paar dagen geleden zat ik rond half zes ’s avonds in de trein. De passagier naast me klapt zijn tafeltje uit, zet een kartonnen beker neer en schenkt een flesje witte wijn in. Een doordringende alcoholgeur stijgt op en ik waan me in een kroeg. Al eerder werd ik in de trein geconfronteerd met reizigers die blikjes bier drinken, soms zelfs al in de vroege ochtend. Hoe staat de etiquette tegenover alcohol consumeren in het openbaar (waar de trein naar mijn idee onder valt)?

Geen wijn in de trein!

Bleef het idee van de picknick vroeger beperkt tot een grazige weide op een zonnige dag, tegenwoordig wordt de openbare ruimte geschikt geacht voor elke denkbare consumptie. Winkeliers proberen de eters en de drinkers buiten de deur te houden, maar verder staat het mensen vrij om voedingswaren tot zich te nemen op een bankje in het park, op het strand, lopend op straat, wachtend op het openbaar vervoer, en dus ook in de trein. Sinds het afschaffen van de restauratiewagon eten en drinken treinreizigers op hun zitplaats. Daar is niets op tegen. Sommige mensen zijn uren onderweg. Wat er precies wordt geconsumeerd, kan de etiquette niets schelen. Of iemand nu koffie, cola, bier of wijn uit een kartonnen beker zit te drinken valt onder persoonlijke keuzes, waar anderen geen invloed op hebben. U neemt aanstoot aan andermans alcohol. Andere mensen ergeren zich als medepassagiers een zak friet (vette walm), een appel (vervelend gekraak), een broodje hardgekookt ei (stank), een boterham met pindakaas (meer stank) of een warme kipkerrieschotel (nog meer stank) tot zich nemen in de trein. Allemaal windmolengevechten. Als u zich stoort aan bier- of wijndrinkers, moet u vluchten en een coupé verderop gaan zitten.