Schone schijn in provinciestadje

Jonggehuwden Sandra Hunting (Maria Kraakman) en Tako Hunting (Dragan Bakema) leven in zo’n Nederlandse provinciestad die eruitziet als iedere andere Nederlandse provinciestad. Ze wonen in de saaie hoofdstraat boven de fietsenmakerij die Tako heeft geërfd van zijn overleden vader. Er tegenover zit een drogist, daarnaast een kledingzaak of zoiets.

Sandra werkt op een reisbureau. Het stel praat amper met elkaar, maar dat hebben ze zelf niet echt in de gaten. Kusjes worden terloops uitgewisseld, de seks gaat vol automatisch, maar de nieuwe bank is mooi, en de vertrouwde vriendenkring wordt enthousiast begroet in de kroeg.

]]>

De regisseur en zijn acteurs, die gedrieën het script schreven en ook Bergers vorige film ’Olivier etc.’ samen maakten, zetten het heel mooi neer die sleur die er toch verraderlijk goed uit blijft zien. Berger filmt close, monteert snel en de intieme omgang tussen het stel (in werkelijkheid ook getrouwd) verbloemt bijna dat voor een huwelijk meer nodig is dan vanzelfsprekendheid.

Het is heel prettig kijken naar deze twee acteurs die zo goed zijn in het kleine ongemak. Dragan Bakema kijkt snel weg tijdens het eerste gesprek met de vroedvrouw. Komt die zwangerschap te vroeg? Maria Kraakmans brede, open lach vervliegt weer voordat je je eraan kan laven. Gaat het wel helemaal goed?

Deze schone schijn moet wel een keer openbarsten, en dat doet het dus ook, zij het op een Japanse horrorachtige manier die je wel metaforisch op kan pikken, maar die toch ook schuurt met die saaie fietsenmakerij in die onbeduidende provinciestad. Natuurlijk gebeuren er ook in gewone gezinnen erge drama’s, maar dat is niet de spanning die in de eerste helft van de film zo mooi subtiel wordt opgebouwd. Dit huwelijk had ook zonder waanzin heel bijzonder kunnen ontsporen.