Oogstrelende ’Visage’ is als suiker voor de ogen

De Taiwanese maestro Tsai Ming-liang ging in opdracht van het Louvre aan de slag. Vandaar dat de Johannes de Doper van Leonardo da Vinci een rol speelt in ’Visage’, en de mythe van Salomé. En vandaar dat we door de aangrenzende Tuilerieën dwalen, of beter gezegd: verdwalen. Meer dan een labyrint dat ons via slingerende paden naar het centrum voert, en uiteindelijk naar buiten, blijft ’Visage’ een doolhof.

Het doet pijn, kijken naar ’Visage’. Tsai Ming-liang is een van de boegbeelden van de moderne Aziatische cinema, iemand die door de jaren heen prachtige melancholische en geestige verhalen de wereld in stuurde vanuit zijn thuishaven Taipei. Met ’What Time Is It There?’ maakte hij al eens een hommage aan de Nouvelle Vague, aan François Truffaut, Jean-Pierre Léaud en zijn lievelingsfilm ’Les 400 coups’.

]]>

In ’Visage’ komt het daadwerkelijk tot een ontmoeting tussen Truffauts oude muze Léaud en Tsai Ming-liangs alter ego Lee Kang-sheng. De twee acteurs die elkaars taal niet spreken, praten met elkaar via een vogeltje. Truffauts voormalige partner Fanny Ardant praat tegen Léaud via de spiegel. En in Taiwan sterft een moeder – een verwijzing naar de moeder van de regisseur die tijdens de productie overleed. En zo zijn er tientallen oogstrelende tableaux vivants vol verwijzingen naar de kunst- en filmgeschiedenis en het brein van Ming-liang, vormgegeven als suiker voor de ogen. ’Maar Visage’ is geen film, het is een installatie vermomd als film, een experiment in associatie dat ondanks alle pracht en praalde kijker buitensluit.