Impuls volgt op impuls bij klittende meidenclub

In ’La vie au ranch’ richt de Franse Sophie Letourneur (31) haar blik op meisjes van twintig. De hel wel. Maar ook een fantastische film. Meisjes op een feest. Meisjes op het matras. Meisjes in de wachtkamer. Meisjes lallend en plassend op straat.

Manon, Pamela en Lola kleven op bank of bed, soms is er bezoek: andere meisjes, jongens. Ze praten, praten, lallen, hangen, klieren. Om helemaal gek van te worden.

Het zijn gesprekken die meteen vervliegen, een onderwerp wordt zelden langer dan drie zinnen vastgehouden. Het gaat over vriendjes, die er niet zijn, die boos zijn, die er zouden moeten zijn, die misschien bellen, terugbellen, later bellen. Impuls volgt op impuls op impuls. Lola zoent een Duitser, Pamela wil toch verhuizen. Een andere wereld dan die van henzelf bestaat niet. Prachtig is het shot in de wachtkamer van de fysiotherapeut. Even zie je niet waar ze zijn, het kletst gewoon door, in de stoel hangend. Pas als de camera terugwijkt zie je dat ze in een kamer zijn waar ook andere (oudere) mensen zitten te wachten. De meisjes zien die mensen niet. Of ze zien ze misschien wel, maar het doet er niet toe.

„De groep moest een personage op zich worden”, vertelt Letourneur (31) na vertoning van haar film op het filmfestival in Rotterdam waar Tiger-kandidaat ’La vie au ranch’ enthousiast is ontvangen.

„Een beest met haar eigen energie en dynamiek. Vandaar ook de titel. De groep is als een ’animal’. Deze jongeren gaan niet op zoek naar zichzelf. De angst voor eenzaamheid zorgt ervoor dat iedere innerlijkheid verloren raakt.” En hoewel geouwehoer over niks van jongvolwassenen van alle tijden is, biedt Letourneurs film ook een uitvergroting van de generatie van nu: het per mobiel uitmaken terwijl je vrienden erom heen grappend commentaar leveren, dat soort dingen.

Aan die ogenschijnlijk zo spontane scènes, ging een zorgvuldig maakproces vooraf. „De groep was een echte vriendenclub, maar ze spelen een geschreven script”, vertelt Letourneur.

„Ik heb het scenario gebaseerd op aantekeningen en filmpjes die ik maakte toen ik zelf zo oud was. Ik heb hun eerst situaties voorgelegd waarop ze dan in eigen woorden gingen improviseren. Daarna hebben we op basis van die scènes het script geschreven.” Ze koos voor het vierkanten kader van 1.37 mm om de choreografie van het geklit nog sterker te laten overkomen. En dat lukte. De groep zelf heeft de film ook al gezien. „Ze waren verbaasd dat het echt een film had opgeleverd. Maar ze konden niet goed naar zichzelf kijken, zagen vooral verkeerde kinnen en kleren.” Net als in de film dus.