Gehaktdag

Je moet het toch maar doen. Winnen terwijl je eigenlijk alleen maar kunt verliezen.

Sven Kramer deed het, zoals Sven Kramer het altijd doet.

Toch: het was anders dan anders. Voor het eerst zagen we een Sven Kramer die er niet gerust op was. Die bezorgd en machteloos moest afwachten wat de rest deed.

Het gadeslaan van een lijdende en niet schaatsende Sven Kramer in het midden van die ijshal – en de spontane oversteek richting dierbaren die daarop volgde – was boeiender dan de races zelf.

Er keken zaterdagavond bijna 4,7 miljoen Nederlanders naar de 5 kilometer, wat het evenement het best scorende tv-programma maakte sinds het EK voetbal 2008.

En dat voor een sport die buiten Nederland nauwelijks meetelt.

Zeker, sinds de Amerikanen een rolschaats van betekenis spelen, heeft de duursport aan importantie gewonnen. Maar zelfs onder de toch al relatief kleine wintersporten, blijft lange afstand schaatsen op de baan een mondiaal marginale discipline.

Maar vooruit: Goud is goud.

Vrijdag was het eveneens gehaktdag. Niet in Svencouver, maar op Nederland 3 bij de Avro. Daar wordt in het programma ’Gehaktdag’ de komende weken een ’humorvolle ode aan de sterren’ ten beste gegeven, volgens de omroepgids.

In werkelijkheid ging het hier voornamelijk om het belachelijk maken van de hoofdpersoon.

Over humor kunnen we eveneens twisten, en over sterren al helemaal.

De eerste vrijwilligster was Rita Verdonk (TROTS).

Zij mocht op een stoel gaan zitten om aan te horen hoe mensen als Tijl Beckand, Horace Cohen en Nico Dijkshoorn zogezegd gehakt van haar maakten.

Verdonk zat nog niet of de eerste gehaktbal was al geserveerd: „U moet na de aflevering ook deze zetel weer inleveren.”

In de rest van het ruime half uur volgde een fiks persoonlijk verbaal pak slaag.

Stand-upper Wilco Terwijn: „U zegt wel: ’Regels zijn regels’, maar dat is natuurlijk onzin. Want in de regel zijn vrouwen aantrekkelijk en daar houdt u zich ook niet altijd aan.”

Columnist Nico Dijkshoorn permitteerde zich de meeste beledigingen. Aan het slot kreeg Verdonk de kans op weerwerk, maar dat was een ongelijke strijd. Het gehakt was toen al gaar.

Wel mocht ’vriend’ Willibrord Frequin – als tegenwicht – lovende woorden uitspreken.

Maar of je TROTS mag zijn op de complimenten van een moreel verknipte, dat is nog geen gewonnen race.

Verdonks broer Ad kon de zaak ook niet meer redden.

Resten ons dus de vragen waarom ’lid Verdonk’ daar ging zitten en waarom de Avro dat leuk vond. Het zal iets met verkiezingen en kijkcijfers te maken hebben.

Met wanhoop en wansmaak.

Nee, geen goud.