Douchedeurtjes

Afgelopen zomer paste ik op het huis van vrienden. Mooi huis, vlak bij zee, fijne tuin. Niks op aan te merken. Behalve op de douchedeurtjes.

Die waren nieuw en doorzichtig, van kunststof of glas, dat ben ik vergeten. De instructies voor deurtjes en muren luidden: na het douchen afnemen met trekker, droogwrijven met speciale doek. Dat leek me weinig relaxed, maar ik dacht dat het misschien meeviel. Het viel tegen. Dag in dag uit stond ik oog in oog met die deurtjes. Wat wilde ik ze graag negeren. Maar de gedachte aan mijn vrienden die hun prachtige badkamer ontsierd zouden zien door vreselijke kalk- en andere onverwijderbare aanslag maakte dat ik met tegenzin braaf dagelijks in mijn blootje moeilijk ging staan doen. Met de dag werd ik kriegeliger van die deurtjes.

Wie ontwerpt zoiets? Ik weet vrijwel zeker dat het iemand is die zelf nooit poetst. Anders laat je dat. Toch zijn die deurtjes populair. Vrienden en familieleden bleken ze na verhuizing opeens ook te hebben aangeschaft. Zijn dat allemaal onpraktische mensen? Nemen ze kritiekloos het bijbehorend ongerief voor lief omdat het zo strak staat? Zo’n douchecabine mag dan ruim zijn, je stoot tijdens het droogmaken van die deurtjes wel steeds overal tegen aan. Tegen de tijd dat je je eindelijk kunt gaan afdrogen of aankleden, is het heilzame effect van je douche totaal verdwenen. Doorzichtige douchedeurtjes staan gelikt, maar kunnen wat mij betreft worden gerangschikt onder overdreven esthetisch gedoe. Lang duurt de lol ervan overigens niet, als je de reacties over kalkaanslag op internet moet geloven. Leve het simpele douchegordijn, dat kan in de was.

Wat mijn vakantieadres betreft, besloot ik tot een radicale oplossing: niet meer douchen. Dat ging een paar dagen goed, maar ik kreeg er toch genoeg van. Weliswaar hadden mensen vroeger genoeg aan een tobbe eens per week, werd dat later een wekelijkse douche en is dat voor je huid ook ruim voldoende, maar tijden veranderen. Ik waagde het erop, douchte dagelijks zonder trekker en droogdoek, plande aan het eind van mijn verblijf een intensieve poetssessie en bewerkte tegels en douchedeurtjes uitbundig met een agressief antikalkmiddel. Het kostte een vakantiedag en milieuvriendelijk kun je het niet noemen, maar ik was verlost van mijn dagelijkse corvee. Voor mij nooit meer die ellendige douchedeurtjes, besloot ik.

Ach. Wee. Onlangs ging ik bij vrienden op bezoek. Ze waren aan het verbouwen, de badkamer was net klaar. ’s Avonds liep mijn vriendin mee naar boven. „Hier is een trekker en een doekje”, zei ze. „Wil je na het douchen de deurtjes droog maken?” Zittend heb ik gedoucht. Scheelde naderhand de helft.