Alle bezoek op slippers van het huis

Beste Beatrijs, mannen en vrouwen die goede bekenden of familie zijn, zoenen elkaar bij begroetingen, felicitaties of afscheid. Vrouwen onderling ook. Mannen kussen elkaar niet.

Waarom eigenlijk niet?

In lichtelijk vrijgevochten, avant-gardistische kringen komt de man-mankus wel degelijk voor, al is dit geen trend die vooralsnog veel school maakt. In de westerse cultuur hebben mannen geen sterke geschiedenis van onderlinge lichamelijke intimiteit, behalve op de manier van stoeien, vechten, worstelen. In een sportcontext kom je trouwens ook zoenende en elkaar omhelzende mannen tegen, bijvoorbeeld na een doelpunt.

Op mannen die mannen kussen rustte traditioneel een taboe, omdat dat vanuit christelijk perspectief werd geassocieerd met homoseksualiteit ,en die schijn moest worden vermeden. Voor vrouwen gold dat niet of nauwelijks. Vriendinnen konden zich onderling allerlei liefkozingen permitteren waar niemand iets achter zocht, omdat het begrip ’lesbische liefde’ niet als zodanig bestond.

Vrouwen hadden hoe dan ook veel meer te maken met lichamelijke intimiteit, omdat zij kinderen verzorgden. Als kinderen opgroeiden, bleven moeders hun dochters en zonen nog steeds kussen. Vaders deden veel minder aan knuffelen met hun kinderen. Wel weer aan stoeien met hun zonen. Als dochters ouder werden, bleef de aanraking van de vader beperkt tot een kus op wang of voorhoofd; zonen kregen een hand of een vriendschappelijke stomp. Sinds mannen meer bij de opvoeding van hun kinderen zijn betrokken, is het gewoner dat zij ook hun zonen kussen, maar van hun vrienden blijven ze kussenderwijs nog steeds af.

In meer lichamelijk gerichte culturen, zoals de Russische, of in mediterrane landen is het gebruikelijk dat mannen elkaar omhelzen. Dat gebeurt hier alleen bij uitzondering in emotioneel geladen situaties. Hoe steviger homoseksualiteit zich als een aparte identiteit vestigt in een cultuur, hoe meer sommige mannelijke hetero’s geneigd zijn zich hiervan te distantiëren. De snelle carrière in de afgelopen twintig jaar van ’homo!’ tot het belangrijkste scheldwoord onder jongens, illustreert dit verschijnsel.

In landen waar homoseksualiteit officieel wordt ontkend en waar mannen die zich openlijk als homo afficheren worden vervolgd, gaan mannen merkwaardig genoeg lichamelijk veel intiemer met elkaar om – tot kussen en seks aan toe. Dat kan omdat dit gedrag op individueel niveau niet als voorbeeld van homoseksualiteit wordt beschouwd, maar als uiting van vriendschap dan wel van ongevaarlijke lust.

Beste Beatrijs,

Een goede vriendin van mij, die ik al vijftien jaar ken, gaat voor de tweede keer trouwen. Mijn man en ik waren destijds bij haar eerste huwelijk aanwezig. Onze kinderen zijn goede maatjes met hun kinderen. Wij beschouwen haar ex ook nog steeds als een goede vriend. De nieuwe man van mijn vriendin heb ik een paar keer keer ontmoet. Ik zie dat het stel erg gelukkig is en ik ben heel blij voor hen, maar heb verder een beetje afstand gehouden. Nu heeft deze vriendin mij gevraagd als lid van haar bruidspersoneel. Eigenlijk doe ik het liever niet, maar ik ben bang dat ik haar kwets als ik weiger.

Mag ik passen?

Een tweede huwelijk hoort gepaard te gaan met enige ingetogenheid. Uitbundige festiviteiten met ceremoniemeesters, speeches, liedjes en de hele mikmak zijn minder opportuun, omdat veel vrienden en kennissen het allemaal al eens eerder hebben meegemaakt en weinig enthousiasme zullen kunnen opbrengen voor de herhaling. Nog afgezien van het probleem van de dubbele loyaliteit, zoals in uw geval.

Vertel uw vriendin gewoon eerlijk dat u vijftien jaar lang haar gezinsleven heeft meegemaakt in de oude constellatie en dat u meer tijd nodig heeft om te wennen aan de nieuwe koers die zij is ingeslagen. Zeg haar dat u het trouwfeest natuurlijk zult bijwonen, maar dat uw herinneringen aan uw beider gemeenschappelijke verleden en uw gevoelens van sympathie voor haar ex het onmogelijk maken om haar verzoek te honoreren. Verpak uw afwijzing in spijt en excuses.

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik verschillen van mening over het volgende: de afgelopen weken heb ik in verband met het weer aan bezoekers gevraagd om hun natte, besneeuwde schoenen uit te doen. Ik voorzie hen dan van slippers die ik klaar heb staan. Op zo’n manier kan ik voorkomen dat het parket wordt aangetast door pekel- en vochtkringen. Volgens mij is dit voor bezoekers een kleine moeite, maar mijn man vindt dit ongastvrij. Is mijn verzoek onredelijk?

Schoenen uit graag!

Behalve aan jonge kinderen is het niet heel gebruikelijk in Nederland om gasten te vragen hun schoenen uit te trekken. In Scandinavische landen trekken mensen standaard hun sneeuwlaarzen uit bij de voordeur, maar dan hebben ze binnenschoenen of muiltjes bij zich ter vervanging. Mensen zijn vaak huiverig om andermans schoeisel aan te trekken. Op kousenvoeten voelen ze zich onvoldoende gekleed en sommige mensen krijgen dan last van koude voeten.

Ik begrijp wel dat u uw parketvloer mooi wilt houden, maar dat moet lukken zonder aanslag op het comfort of decorum van uw gasten. Geef bezoekers de keus tussen slippers van het huis of het salonfühig maken van hun schoenen. Verontschuldig u voor het gedoe. Bied aan hun schoenen schoon te maken in de keuken. Verwijder sneeuw en andere ongerechtigheden met een borstel en maak de schoenen droog met een dweil of een oude lap, zodat gasten ze meteen weer kunnen aantrekken. Sommige mensen zullen de slippers kiezen, maar anderen zijn gehecht aan hun schoenen ter completering van hun outfit.