Imagoherstel

opinie In Engeland gaan ze komende herfst in de weer met een nieuwe vorm van reality-tv. Het Britse Channel 4 gaat deelnemers bij hun dagelijkse leven op straat volgen zonder te worden afgezonderd van de buitenwereld, zoals gebruikelijk bij ’reality-tv’. De serie heet voorlopig ’Notting Hill’ naar de luxe wijk waar het wordt opgenomen, berichtte maandag het dagblad The Independent.

Het is dus een kwestie van tijd voor we ook hier met ’streetview’ te maken krijgen. Maar voorlopig blijven we binnen als het gaat om gluren naar figuren.

in ’24 uur met...’ (maandag, VPRO, Nederland 3) was de bereidwillige deze keer politica Agnes Kant (SP).

Zij liet zich in navolging van onder meer Gordon en Kyteman opsluiten met Wilfried de Jong. Politiek-strategisch gezien geen onverstandige zet. Het imago van Kant kon wel een opsteker gebruiken. Vooral als er in korte tijd een punt moet worden gemaakt bij debatten op televisie - en dat is, helaas voor haar, meestal het geval - roept ze een zekere afkeer op.

Ik ga niet zeggen: ze is hekserig, dat zou niet aardig zijn, maar er zit iets hards in haar presentatie. Dus wat is er dan mooier dan een kans als deze, waarbij je in alle rust ’iets meer van jezelf ’ kunt laten zien?

Kant vond het best een beetje spannend. Niet omdat ze zo lang met één persoon zat opgescheept, maar meer omdat ze zo lang was afgesloten van de buitenwereld.

„Als nou het land in politieke crisis komt, wat dan?”, grapte ze.

De Jong grapje terug: „Dan hebben ze mij ook nodig.”

Daarmee was het ijs gebroken. De twee aten en spraken, scrabbleden, Kant ging nog even op het hardlooptoestel en jawel, dat imago waar we het zojuist over hadden, kwam ook aan de orde.

Want Kant kende zichzelf heus wel: „Misschien laat ik wel te weinig zien dat ik het leuk vind. Misschien moet ik dat wat meer laten zien.” Maar, zei ze: „Ik ga niet de verpakking veranderen.”

Soms, als De Jong languit op de bank ligt en zijn gast tegenover hem zit, lijkt ’24 uur met...’ op een psychiatrische setting. Plus bijbehorend jargon:

„Mag ik eens heel ver terug met je?”

Waarop dan uiteraard iets over de jeugd van Kant volgde. „Dat meisje met die lange haren voor haar gezicht achter in de klas, dat nooit wat durfde te zeggen, is in de kern hetzelfde meisje wat nu in de politiek iedere keer haar mondje moet roeren.”

Ik geloofde haar.