Gesol met cadeau en ex of vriend?

Beste Beatrijs,

Van een dierbare vriendin kreeg ik een schattig glazen vaasje met (kunst)sneeuwklokjes – niet van echt te onderscheiden. Ik was er oprecht blij mee. Daags daarna gingen mijn vriend en ik onverwacht op bezoek bij de ouders van mijn vriend. Te laat om een bloemetje te kopen. In een impuls nam ik het vaasje met sneeuwklokjes mee. Schoonmoeder blij verrast en het vaasje kreeg prompt een plaats op de kast. Mijn vriendin miste bij een volgend bezoekje het vaasje. Gezien onze hechte relatie heb ik eerlijk verteld wat ik gedaan had. Ik kreeg behoorlijk op mijn kop: ’Het is niet aardig dat je iets weggeeft wat ik met zorg voor je heb uitgekozen.’ Ik moest het van haar terugvragen. Bij een volgend bezoek aan het bejaarde echtpaar heb ik dat gedaan met het schaamrood op mijn kaken. Natuurlijk teruggekregen. Toch heb ik hier een naar gevoel aan overgehouden. Wat had ik moeten doen? Het vaasje niet terugvragen vanuit het idee ’eens gegeven blijft gegeven’? Had ik eerder tegen mijn vriendin moeten liegen dat het vaasje kapotgevallen was? (zoals schoonmoeder suggereerde). Had ik werkelijk niet zo dom (lees: onaardig) moeten zijn om het weg te geven?

Gesol met een cadeau

Uw relaas vormt een opeenstapeling van stommiteiten en sociale uitglijers. Om te beginnen uw beslissing om het vaasje door te geven aan uw schoonmoeder. Als u spontaan op bezoek gaat bij (schoon)familie of goede vrienden bestaat er geen verplichting om iets mee te nemen. U kunt volstaan met een zonnig humeur. Als u desondanks de onweerstaanbare aandrang voelt om alsnog een aardigheidje mee te nemen omdat u geheel ten onrechte meent dat dat van u wordt verwacht, dan is er vast wel een benzinepomp open waar u een veldboeket of een doosje flikken kunt krijgen. Of misschien had u nog een fles wijn in de kast staan die u had kunnen meenemen. Door te kiezen voor het doorgeven van een pas gekregen en kennelijk nogal bijzonder cadeautje benadeelde u zichzelf, sprong u onzorgvuldig om met de gevoelens van een goede vriendin en overdreef u uw rol als attente gast.

De volgende fout die werd gemaakt, is dat uw vriendin ging informeren waar dat vaasje eigenlijk was gebleven. Gevers horen zich niet bezig te houden met wat ontvangers met hun cadeaus doen en uw vriendin had u al helemaal niet onder druk mogen zetten om het ding terug te vragen. En vervolgens had u niet braaf moeten doen wat zij u opdroeg. Uiteindelijk mogen mensen met een cadeau doen wat ze willen, en als ze zo dom zijn om het kapot te laten vallen of weg te geven, dan komt dat voor hun eigen verantwoordelijkheid.

Het is pijnlijk en ongepast om een cadeau terug te vragen. Gelukkig vatte uw schoonmoeder het sportief op en nam net zo makkelijk weer afscheid van het kleinood. Niet te veel waarde hechten aan de materie is de snelste manier om een eind te maken aan dit soort onverkwikkelijkheden.

Beste Beatrijs,

Toen ik (vrouw van 60) onlangs een medisch onderzoek moest laten doen in verband met mogelijke borstkanker, vroeg ik mijn ex-lat-partner, die nog steeds een goede vriend is, of hij mij wilde vergezellen bij mijn afspraak in het ziekenhuis. Hij zegde toe en dat waardeerde ik zeer, want het betekende voor hem een autorit van twee uur heen ’s morgens vroeg. Na afloop gingen we koffie drinken en lunchen – vanzelfsprekend op mijn kosten. Ik was verbaasd toen hij mij vroeg om brandstofvergoeding voor de rit. Wij zijn geen van beiden armlastig. Ik vond zijn vraag niet chic, maar heb er wel aan voldaan. Is dit nu een normale gang van zaken?

Hulp met prijskaartje

De vraag van uw vriend ’Mag ik even afrekenen?’ nadat hij u had bijgestaan met uw ziekenhuismisère is niet alleen ’niet chic’, maar ronduit bot en harteloos te noemen. Vrienden brengen elkaar geen voorrijkosten in rekening. Behulpzaamheid hoort niet gepaard te gaan met een vraag om financiële compensatie. Mogelijk is de rol van ’ex’ ten opzichte van u pregnanter aanwezig in zijn belevingswereld dan de rol van ’vriend’. Hoe dan ook, dit incident lijkt mij voldoende aanleiding om deze vriend nooit meer om wat voor gunst of dienst dan ook te vragen, en hem voortaan op alle fronten als ex te beschouwen.

Beste Beatrijs,

Onlangs had ik een afspraak met een man die ik via een datingsite heb leren kennen. We maakten een wandeling door de stad. Het viel me op dat hij steeds zijn handen in zijn zakken hield en zijn neus luidruchtig ophaalde zonder een zakdoek te gebruiken. En zijn gebit was onverzorgd. Ik heb een opmerking over de handen in de zakken gemaakt, waarop hij antwoordde dat hij nooit handschoenen droeg. Hij begreep mijn hint niet dat ik het uitermate onbeleefd vind voor een volwassene. Ik heb geen behoefte aan verdere ontmoetingen. Moet ik hem een toelichting geven? Misschien heeft hij daar nog iets aan voor de toekomst.

Wegwezen en wel hierom

Bij internetdaten gaat het vooral om efficiëntheid. Daters zoeken iemand op wie ze vallen, en als de heftig begeerde ’klik’ of ’vonk’ uitblijft bij de eerste ontmoeting, verdwijnt onmiddellijk de noodzaak om nog langer tijd en energie te investeren. U hoeft deze man geen tekst en uitleg te verschaffen over uw gebrek aan enthousiasme. U had een eenmalige ontmoeting die teleurstellend uitpakte.

Dit is geen situatie die om beschavingsarbeid vraagt. Het is uw verantwoordelijkheid niet om hem aan de vrouw te helpen. Bovendien staat niet vast dat uw afkeer door alle vrouwen wordt gedeeld. Wellicht lopen er vrouwen rond die minder zwaar tillen aan zijn voorkomen en stijl. U kunt volstaan met een beleefde afwijzing: ’Het spijt me, ik zie geen toekomst voor ons samen.’