De kleine verslagen zijn indrukwekkend

We hebben veel reacties gekregen op de 20.000ste editie van Trouw, die een week geleden verscheen. Hartverwarmende reacties.

Het voelt als een huwelijk dat niet stuk kán gaan. Je kunt je ergeren aan elkaars kleine onhebbelijkheden, maar je weet dat je zonder elkaar niet kunt leven. We kregen brieven van mensen die Trouw vanaf het allereerste nummer hebben gelezen, en hebben verspreid, onder de ogen van de Duitsers. Prachtige kleine geschiedenissen.

Ik heb mensen persoonlijk teruggeschreven, zoveel mogelijk. Voor zover dat niet is gelukt, wil ik hen langs deze weg bedanken voor hun reacties.

De band die lezers voelen met de krant is van onschatbare waarde. En hoezeer Trouw in de loop van de tijd ook is veranderd, die band is gebleven. Hij maakt dat we iedere dag ons stinkende best doen op de krant, en de commerciële mineurstemming op advertentiemarkt even vergeten. Als het moet gaan we weer stencilen!, roepen we altijd. Een van de eerste machines waarop Trouw werd gedraaid, hebben we nog.

In zijn ’Klein Verslag’ van afgelopen dinsdag tekende Wim Boevink een krachtige lijn van de geboorte van Trouw in bezettingstijd naar de rechtszaal in München, waar Ivan Demjanjuk terechtstaat. Twee weken na de eerste editie van Trouw vertrok de eerste deportatietrein vanuit Westerbork naar Polen, naar Sobibor, waar Demjanjuk kampbewaker zou zijn geweest. Berichten over de volkerenmoord die daar werd voltrokken sijpelden al snel door, maar haalden mondjesmaat de kolommen. Men achtte het waarschijnlijk te gruwelijk om te geloven, schreef Boevink.

Wim volgt voor Trouw het proces daar in München. Hij schrijft er het ene ’Klein Verslag’ na het andere over. En die historische lijn volgend, moet hij dat blijven doen. Boevink trok die lijn, afgelopen dinsdag, in antwoord op een lezer die het allemaal wat veel vond worden, al die kleine verslagen over het proces. Die lezer wilde hem weer terugzien als de kleine verslaggever van alledag. Dat zal ook gebeuren, maar nu even niet.

Boevink blijft met grote regelmaat de trein naar München nemen om daar met pen en papier in de rechtszaal te gaan zitten. De kleine verslagen die hij erover schrijft zijn indrukwekkend en ontroerend. Omdat ze de mensen in beeld brengen die het hebben meegemaakt, en die er nu nog zijn, met hun herinneringen, soms gebrekkig soms akelig scherp, hun nachtmerries, hun gebroken levens. Dit móet opgetekend worden. En voor de kolommen van Trouw heeft Boevink de beste manier gevonden om dat te doen.

Doseren blijft lastig, schreef hij dinsdag. Maar uit de vele reacties die daar deze week op volgden, blijkt dat er van overmaat nog lang geen sprake is. Veel lezers hebben laten weten iedere keer onder de indruk te zijn van weer een Klein Verslag uit de rechtszaal. Ik ben dat ook, en wat mij betreft gaan er nog vele volgen. Een krant moet niet eindeloos doorzeuren over een marginale kwestie als rekeningrijden. Maar er zijn onderwerpen waar je je tanden in moet zetten en niet moet loslaten. Onderwerpen die de krant in de genen zitten. Voor Trouw is dit een van die onderwerpen.

Lezers vragen naar een bundeling van de Kleine Verslagen. Bundels van Wim Boevink en andere columnisten zijn inmiddels te bestellen, niet in de boekhandel maar op onze website. Een moderne manier, voor sommigen vervelend, ik weet het, maar de enige weg om ze tegen een redelijke prijs te kunnen aanbieden.

Een bundel over het proces is er nog niet, maar zal er zeker komen.