Als je de psychiater van je vriendje dreigt te worden

Beste Beatrijs, mijn dertienjarige dochter is een lief kind en heel aardig voor anderen. Sinds kort heeft ze contact met een leeftijdgenoot, een jongen, die haar vertelde dat hij een enorm geheim met zich meedroeg.

Mijn dochter wilde hem helpen, waarop hij haar vertelde dat hij in de knoop zit met zichzelf omdat hij altijd gepest werd. Daardoor krast hij in zichzelf en heeft hij zelfmoordgedachten. U begrijpt dat ik niet zit te wachten op dit soort vriendjes. Ze durft hem alleen niet goed af te houden. Hij dringt zich erg op, wil voortdurend met haar afspreken en sms’t en msn’t de hele dag met haar. Toen zij een afspraak met hem afzegde, reageerde hij boos en zwaar teleurgesteld. Hij speelt in op haar medelijden. Hoe kan ik haar duidelijk maken dat ze afstand van hem moet nemen?

Claimend vriendje

Gelukkig praat uw dochter nog met u over wat ze meemaakt! Dat betekent dat ze vertrouwen in u stelt en open zal staan voor uw mening. Neem de tijd om een serieus gesprek met uw dochter te voeren. Vraag haar wat ze zelf vindt van dit vriendje en hoe die opereert. Het kan niet anders of zij zal zichzelf onder druk gezet voelen. Vertel haar dat een situatie waarin de ene persoon de ander achtervolgt nooit de naam vriendschap kan dragen. Vriendschap is altijd vrijwillig. Mensen raken bevriend met elkaar omdat ze plezier aan elkaar beleven en niet om voor psychiater te spelen. Hulp kan nooit het doel van vriendschap zijn, hoogstens een gevolg op termijn. Afgezien daarvan zijn de problemen van deze jongen veel te zwaar om een leeftijdgenoot mee te belasten. Hier moet een volwassene aan te pas komen. De beste hulp die uw dochter deze jongen kan geven bestaat eruit hem aan te moedigen om met een vertrouwde volwassene te praten. Scholen hebben tegenwoordig allerhande mentoren, leerlingbegeleiders of vertrouwenspersonen paraat, met wie leerlingen over problemen kunnen praten. Die jongen moet van haar nek af en ergens anders hulp gaan zoeken. Vraag uw dochter of ze zich in staat voelt hem zowel te weerstaan als naar een ander adres te verwijzen. Als ze daar tegen opziet of als het haar niet lukt, moet u zelf iemand inseinen over dit geval. Eigenlijk zou u dat hoe dan ook moeten doen, ongeacht de pogingen van uw dochter, want deze jongen verkeert duidelijk in psychische nood en heeft professionele hulp nodig.

Beste Beatrijs,

Ik ben een man van eind dertig en kom geregeld in een café met personeel dat vooral uit studentes (twintigers) bestaat. Het contact is altijd hartelijk. In de loop van de tijd hebben ze uitgebreid verteld over hun studies, vakanties, belevenissen en andere persoonlijke zaken. Het zit me dwars dat niemand belang stelt in mijn wederwaardigheden. Ze hebben nog nooit een vraag gesteld over bijvoorbeeld mijn werk of mijn interesses. Hoe kan ik op een aardige manier duidelijk maken dat belangstelling wederzijds zou moeten zijn? Of moet ik mijzelf beschouwen als een oudere man die alleen hoeft te zorgen voor een ruime fooi?

Eenrichtingsverkeer

De relatie tussen barpersoneel en klanten is zakelijk van aard. De een schenkt drank, de ander drinkt het op en betaalt. Deze uitwisseling kan worden gecombineerd met koetjes, kalfjes en kwinkslagen. Het is voor de klanten prettig als het personeel een zekere geanimeerdheid aan de dag legt, althans niet chagrijnig is. Volgens de caféconventie impliceert aardigheid van het barpersoneel de bereidheid om te luisteren naar verhalen van de klanten (als het tenminste niet te druk is), maar niet om zelf die verhalen te houden. Voor de moeite van het luisteren kunnen zij dan rekenen op iets meer fooi. Het barpersoneel waarmee u mee te maken hebt gedraagt zich niet erg professioneel en ook niet erg aardig. Zij zouden de beleefdheid moeten opbrengen de klanten niet over zichzelf door te zagen. Bedenk in ieder geval dat noch de spraakzaamheid van het barpersoneel, noch het door u verlangde luisterend oor iets heeft te betekenen. De belangstelling voor de persoon achter de klant is even vluchtig als het schuim van uw biertje. Het personeel is niet in u geïnteresseerd, ga daar maar van uit! Voor het leggen van betekenisvolle contacten kunt u zich beter richten op de andere cafégangers.

Beste Beatrijs,

Ik kan me met plezier ergeren aan mensen die het woord ’puzzel’ uitspreken als ’puzel’. Nu kan ik me voorstellen dat zoiets er langzaam in sluipt, maar mijn klomp brak toen onze dochter onlangs de logopediste bezocht, die ook van ’puzels’ sprak. Ik begrijp natuurlijk dat de dame in kwestie op een puzzel doelt, maar toch zou ik haar graag willen verbeteren. Men spreekt immers ook niet van een baker wanneer men een bakker bedoelt. Mag ik hier wat van zeggen en hoe dien ik dat dan te brengen of moet ik er mijn schouders over ophalen?

Verkeerde uitspraak

Het woord ’puzel’ kan evenals het woord ’swieter’ (in plaats van ’swetter’), ’bleu bend’ (in plaats van ’bloe bend’), ’normalíter’ (in plaats van ’normáliter’) sommige toehoorders tot innerlijke razernij brengen. De uitspraak is verkeerd en, wat nog veel erger is, wordt geassocieerd met ’lage afkomst’. Doorgaans is het geen goed idee om mensen te corrigeren op hun woordgebruik, want dat maakt een pedante indruk. Of het nu gaat om de buurman, de juf van school of de logopediste – allen zullen zich gepikeerd voelen. De klassengebondenheid van deze fout maakt het extra moeilijk om als schoolmeester op te treden. Het is niet fijn om de aandacht te vestigen op milieuverschillen, dus raad ik u aan om het maar te laten zitten.

De enigen die u kunt corrigeren zijn uw eigen kinderen. Mogelijk hebt u nog wat vrienden, voor wie u zich niet in acht hoeft te nemen, met wie u vrijuit kunt bakkeleien over de vraag of je ’nótulen’ of ’notúlen’ moet zeggen. Bij het overige deel van de mensheid is verbeteren het sop de kool niet waard.