Een groot netwerk, een klein huis

Beste Beatrijs, mijn vriendin en ik geven binnenkort een feest ter ere van onze verjaardagen en omdat we tien jaar bij elkaar zijn. We hebben allebei een uitgebreid sociaal netwerk.

Beste Beatrijs,

Mijn vriendin en ik geven binnenkort een feest ter ere van onze verjaardagen en omdat we tien jaar bij elkaar zijn. We hebben allebei een uitgebreid sociaal netwerk. Er komen dus veel mensen in aanmerking om uit te nodigen. Een zaaltje huren vinden we niet zo gezellig, maar ons huis, waar we het feest willen houden, is niet heel groot. We hebben de lijst van vrienden en kennissen doorgenomen en bekeken wie we wel en wie we niet zullen uitnodigen. Mijn vraag: hoe onbeleefd is het om kennissen niet uit te nodigen voor zo’n feest? Moeten wij die kennissen een verklaring geven voor het niet uitnodigen?

Te veel gasten

Wanneer u van plan bent om een substantieel feest te geven, is het niet verstandig om al te scherp te selecteren. Voor zover uw vrienden en kennissen elkaar onderling kennen, bestaat er een gerede kans dat zij met elkaar over het op handen zijnde feest zullen komen te spreken, bijvoorbeeld om te overleggen over cadeautjes. Vervolgens ontstaat de pijnlijke situatie dat iemand erachter komt dat hij/zij niet is uitgenodigd en de anderen wel. Zoiets zal men u niet in dank afnemen. U kunt wél besluiten om een hele groep tegelijk niet uit te nodigen, bijvoorbeeld uw teamgenoten van de volleybalclub, maar zwijg dan over het feest als zodanig. Als u van tevoren tegen bepaalde kennissen gaat zeggen dat u hen niet gaat uitnodigen omdat uw huis te klein is, zullen ze dat ogenschijnlijk beleefd aanhoren (’Nee, joh, geeft niks, begrijp ik best’), maar ze zullen zich nog steeds gepikeerd voelen. Zou u het leuk vinden om van een kennis te horen dat hij een feest ging geven, maar dat hij nu eenmaal ergens een grens moet trekken en dat u er helaas net buiten valt? Dan zou u ook denken: waarom neemt hij de moeite om mij op de hoogte te brengen van een feestelijke bijeenkomst waar ik niet eens welkom ben?

Ik raad u daarom aan om alleen die mensen niet uit te nodigen, van wie u zeker weet dat ze niet van anderen zullen horen dat u een feestje geeft of dat het hen, als ze er toch lucht van krijgen, onverschillig laat dat ze niet zijn uitgenodigd. Mensen die u in geen tijden hebt gesproken, mensen die ver weg wonen, zakelijke contacten of niet-dichtbije collega’s kunt u makkelijk van de gastenlijst verwijderen zonder repercussies voor uw relatie met hen. Het is niet erg als u ondanks deze schifting nog steeds meer mensen overhoudt om uit te nodigen dan u kunt herbergen. Nodig gewoon iedereen uit die u aardig vindt en die u er graag bij wilt hebben en bedenk dat van de totale gastenlijst altijd een kwart tot een derde niet komt opdagen wegens verplichtingen elders, ziekte of geen zin. Zelfs als de opkomst hoger blijkt dan je volgens deze vuistregel kan verwachten, geeft dat niet, want een vol feest vinden gasten altijd geanimeerder en geslaagder dan een minder vol feest.

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik (vrouw) hebben sinds kort een geregistreerd partnerschap. Voorheen stelde ik hem aan andere mensen voor als ’mijn vriend’ of ik noemde alleen zijn naam. Als je trouwt, ben je man en vrouw. Ik wil mijn partner niet meer als ’mijn vriend’ voorstellen. Het liefste zou ik hem ’mijn man’ willen noemen. Mag dit wel volgens de regels of is het heel raar?

Van vriend naar man

Ja, hoor, u mag hem best als ’mijn man’ aanduiden. Het is niet gebruikelijk om in de omgang met andere mensen verschil te maken tussen degenen die getrouwd zijn en degenen die een vorm van geregistreerd partnerschapschap hebben gesloten. U hebt met andere woorden niet de plicht om anderen mee te delen welke formele status uw relatie heeft. Ook mensen die hun relatie in geen enkel opzicht bij de overheid hebben geaccrediteerd, mogen in de informele sfeer van ’mijn man’ of ’mijn vrouw’ spreken, als ze daar aardigheid in hebben.

Beste Beatrijs,

Al vele jaren heb ik een goede vriendin die op latere leeftijd (alleenstaande) moeder is geworden. Ik kom regelmatig bij haar op bezoek. Haar zoontje is nu drie jaar. Sinds het kind een beetje kan praten, maakt hij opmerkingen tegen mij in de trant van ’Jij mag hier niet komen’ of ’Jij bent stout’. Mijn vriendin hoort dit gewoon aan en besteedt er geen aandacht aan. Ik geef het kind genoeg aandacht door met hem te praten en te spelen. Ik vraag me af waar dit gedrag vandaan komt. Is het jaloezie omdat het kind tijdens mijn aanwezigheid niet de volle aandacht van zijn moeder krijgt? Het begint me toch wel te storen en ik merk dat ik minder zin heb om bij mijn vriendin langs te gaan. Zal ik deze kwestie met haar bespreken, of krijg ik dan ruzie omdat ik aanmerkingen maak op haar kind?

Kind is jaloers

Bespreken lijkt me beter dan negeren. Het is waar dat mensen andermans kinderen niet moeten afkammen, en die invalshoek raad ik u dan ook af. U zou iets over uw eigen onbehagen kunnen zeggen en dat zit ’m in dit geval eerder in de lakse houding van uw vriendin dan in het gedrag van haar kind. Probeer voor de volgende ontmoeting voor de verandering eens ergens anders zonder kind erbij af te spreken. Als uw vriendin tegenstribbelt wegens oppasproblemen, kunt u haar zeggen dat u het gevoel hebt niet welkom te zijn bij haar kind. U legt uit dat haar kind meer dan eens heeft laten blijken dat hij u liever kwijt dan rijk is, en dat u dus om hem te sparen liever ergens anders afspreekt. Uw vriendin zal dan wel zeggen dat haar zoontje helemaal geen hekel heeft aan u. Dát is het moment waarop u aan haar kunt vragen of ze haar zoontje wil corrigeren als hij hatelijke opmerkingen aan uw adres maakt, omdat u dat niet fijn vindt om te horen – of hij het nu meent of niet. Door uw eigen ongemak op een vriendelijke manier aan de orde te stellen, helpt u uw vriendin bij de zware taak om in haar eentje een kind op te voeden.