'Onder de golven van de tijd' wint Trouw Publieksprijs

De Vlaming Patrick Maroye mag donderdag op Gedichtendag de Trouw Publieksprijs in ontvangst nemen. Zijn 'Onder de golven van de tijd' is uiteindelijk toch fier bovenaan blijven staan in de lijst van best beoordeelde gedichten.

Het heeft er gisteren toch nog om gespannen. Maroyes gedicht stond dagenlang bovenaan op de gedichtenkaart van Trouw in de Buurt, maar maandag doken er toch nog nieuwe, serieuze tegenkandidaten op. Vooral 'Alle drop raakt op' van Gijs ter Haar leek aan een niet te stuiten opmars bezig. Maar uiteindelijk bleef ook dit fraaie gedicht steken op een tweede plek.* (zie kader)

Patrick Maroye is een betrekkelijke nieuwkomer onder de dichters. De Vlaamse leraar Nederlands is pas sinds een jaar serieus met poëzie bezig. Maar inmiddels heeft hij al diverse nominaties plus een eerdere prijs op zijn naam staan. Kwaliteit verloochent zich duidelijk niet.

Dinsdag (26 januari) publiceren we lijsten per provincie met alle gedichten die op een provincie slaan plus hun resultaat in de publieksjurering. Ook de top-100 lijst zal dan beschikbaar zijn, evenals uiteraard een lijst met gedichten over België en een enkel gedicht over plekken elders op de wereld.

De lijsten tonen meteen ook welke gedichten er in welke provinciale dichtbundel op papier zullen verschijnen. Alle gedichten die maandagochtend op de kaart stonden, krijgen een plek in een van de bundels.

De bundels kunnen vanaf donderdag besteld worden. Dan is ook duidelijk voor welke prijs. Dat zal per bundel kunnen verschillen, omdat van sommige provincies veel meer gedichten zijn gemaakt dan van andere.

Hieronder het gedicht waarmee Patrick Maroye een kleine driehonderd beoordelaars wist aan te zetten tot het geven van gemiddeld bijna vier sterren:

Onder de golven van de tijd

.

Hieronder lig ik

stil verdronken verdriet

onder een oneindige waterspiegel

die mijn tristesse weerkaatst

.

In het water echoot

een rimpelloze droom

terwijl mijn verleden vergaat

in ongewilde vredigheid

.

De tijd likt mijn wonden

zand dekt mij zachtjes toe

hoe langzaam stikt een dorp

in ongewenste intimiteit

.

Hieronder hoop ik

tot jij mij bevrijdt

neem mijn roep mee

verder dan de horizon