Lief voor de beestjes

Heel even bonkte mijn hart vol verwachting. Zou het echt gaan gebeuren? Worden we eindelijk beschermd tegen de dierenterreur die mede door de opkomst van de Partij voor de Dieren (deze maand wordt het 10.000ste lid begroet) en haar Kamervragen-razernij (afgelopen jaar was PvdD-cheffin Thieme alweer kampioen geld en tijdverspilling met 160 gestelde vragen) zich snel aan het verbreiden is?

Zodat we nu in een land leven waar geen foie gras meer te vinden is maar door het mallotig activisme van anti-verdelging radicalen, wel steeds meer ratten en muizen in onze steden.

Dus toen ik gisteren las dat wethouder van Capelle aan den IJssel Joost Eerdmans de korpschef wordt van de nieuw te vormen lokale dierenpolitie, sprong ik een gat in de lucht. Zeker omdat Eerdmans al voorspelde dat dit plaatselijke initiatief spoedig landelijke navolging zou krijgen. De dieren konden zich maar vast beter koest houden met die duizenden dierensmerissen in aantocht. Ik droomde al van politierazzia’s onder de talrijke meeuwenbenden die de aangeboden vuilniszakken keer op keer openrijten, idem voor de poepende duiven, en die fikse boeten zouden uitdelen, te beginnen aan die anonieme kater die sinds jaar en dag onze voordeur met zijn stinkende urine besprenkelt.

Fout dus. De dierenpolitie wordt opgericht om alweer tegen de mens op te treden. Nu ben ik (als beschermheer van Bello en Shagje) natuurlijk tegen elke vorm van geweld tegen en mishandeling van huisdieren. Ik gruw er zelfs vreselijk van. Maar de dierenwaanzin die sinds een tijdje ons in de greep heeft, maakt me onrustig. Het begint met de geslagen hond en de ondervoede pony en aan het einde van de rit word je wegens mierenmishandeling ingerekend. In de decadente samenleving die we aan het concipiëren zijn, zullen viskommen, circussen, dierengaarden, vissport, paardendressuur, lerenbankstellen, donzen dekbedden en de gouden koets uiteindelijk verdwijnen.

Maar wat mij het meest verontrust is dat we straks een wereld gaan krijgen waar dierenliefhebbers hun medemensen gaan haten. Ja, niemand zal me uit het hoofd praten dat geharde dierenvrienden weinig met hun eigen soort op hebben. Ik heb die wijsheid van mijn moeder die op haar beurt in een permanente oorlog met haar schoonmoeder verkeerde. Die oma van mij was een doorgeslagen dierenvriendin die naast een uitgevouwen krant sliep, zodat de vogelpoep die uit het nest boven haar bed viel, netjes werd opgevangen. Aan haar tafel mochten honden, katten en kippen meedissen maar tegelijk liet ze haar kleinkinderen bijna verhongeren. En kijk eens naar die zogenaamde dierenactivisten die personeel van proefdierenlaboratoria terroriseren en soms het lijk van hun familielid opgraven en ontvoeren. Die Capelse wethouder zou beter moeten weten. Was het niet zijn politieke leider Pim Fortuyn die door dierenfreak Volkert werd doodgemaakt?

Maar wacht even, die Joost Eerdmans die nu het eerste Nederlandse dierenpolitiekorps aan het opzetten is, was vorig jaar nog prominent in het nieuws. Hij maakte zich sterk voor zwaardere straffen en het veronaangenamen van het gevangenisregime. Lief voor de beestjes, meedogenloos voor de mens.