Op weg naar volwassen arbeidsrelaties

De kreten schieten steeds langs; ‘de mens is het belangrijkste kapitaal in de organisatie’, ‘de mens staat centraal’, ‘niet de shareholders, maar de stakeholders’.

Wie is er verantwoordelijk voor de mentale gezondheid van de werknemer? Ervan uitgaande dat zowel fysieke als mentale gezondheid voor alle betrokkenen in een organisatie het beste is. Kan je zeggen, dat als de wet aangeeft dat de werkgever verplicht is om de juiste arbeidsomstandigheden te creëren voor de werknemer (inclusief welzijn), de werknemer moet zorgen dat hij of zij in goede fysieke en mentale conditie is?

Het spannende is dat werkgever en werknemer meestal naar elkaar kijken en al heel snel het woord ‘verantwoordelijkheid’ laten vallen. Mijns inziens kan mentale gezondheid alleen maar verbeteren als beiden (werkgever en werknemer) er van uitgaan dat ze elkaar als mens nodig hebben. Dat werken niet alleen produceren is. Dat werken niet alleen het verhuren van handen of hoofd is.

Als samenwerken niet alleen met hoofd en handen gebeurt, maar ook met het hart en ziel, dan is de basis gelegd voor echt samenwerken. Zorg voor de werkgever (bedrijf), zorg voor de klant, zorg voor de werknemer, zorg voor het welzijn van alle mensen.

Dus zoek met hart en ziel naar de mens in de organisatie. Dat levert duurzame (gezonde) relaties op!