Omgangsregeling in het nauw

Beste Beatrijs, Mijn twee kinderen van 18 en 15 jaar hebben de afgelopen zes jaar een omgangsregeling met hun vader, die eruit bestaat dat ze eens per twee weken een weekeinde van vrijdag tot zondag bij hem doorbrengen.

Hij woont overigens niet ver van ons. De laatste maanden hebben de kinderen daar vaak geen zin in. De oudste gaat veel uit in het weekeinde en wil dan in wat hij noemt ’zijn eigen bed’ slapen, en de jongste wil niet in haar eentje een heel weekeinde bij haar vader zitten. Ze willen hun vader liever op afspraak zien. Mijn ex is het daar niet mee eens en verwijt mij dat ik de omgangsregeling niet naleef. Wat kan ik hier aan doen? Ik ben er helemaal niet op uit de kinderen het contact met hun vader te ontzeggen, maar ik heb geen zin om hen naar hun vader te drijven.

Omgangsregeling loopt spaak

Beste omgangsregeling,

Routines hebben op een gegeven ogenblik aanpassing nodig, omdat de omstandigheden veranderen. Opgroeiende tieners krijgen wel vaker genoeg van verplichte logeerweekends. Ze gaan meer en meer hun eigen leven leiden met eigen afspraken, ook in de weekeinden. Het contact met de ouders vindt dan vooral aan tafel plaats bij het avondeten of spontaan, wanneer iemand daartoe het initiatief neemt. Waar het kind precies slaapt (in het huis van de vader of van de moeder) is op deze leeftijd minder belangrijk dan toen de kinderen jong waren, in bed gelegd en voorgelezen moesten worden.

Ten onrechte roept uw ex u ter verantwoording over zijn afnemende contacten met de kinderen. In plaats van te hakketakken over de schuldvraag kunt u beter voorstellen dat ouders en kinderen samen om de tafel gaan zitten om de omgangsregeling te veranderen. Kinderen zijn oud genoeg voor een beslissende stem in het kapittel. Als het aan hen ligt, loopt de periode van logeerweekendjes bij papa ten einde.

Tja, zo gaat dat. Geen ramp, want het contact kan ook anders worden ingericht. De kinderen zouden bijvoorbeeld een of twee vaste avonden per week kunnen reserveren om hun vader te zien en bij hem te eten. Als u rustig met uw vieren overlegt, rolt er vast wel een nieuwe routine uit waar iedereen tevreden mee is.

Beste Beatrijs,

Ik ben een man van begin dertig en heb in een jolige bui tweemaal (in een bibliotheek en in een café) de dame achter de bar/balie met ’juffrouw!’ geroepen. Beide keren kreeg ik te horen dat zij hier niet van gediend was, aangezien zij dit denigrerend opvatte. Dat verbaasde mij hogelijk: het is toch hoogstens archaïsch taalgebruik te noemen? In beide gevallen ging het om leeftijdgenoten van mij. Wat had ik dan moeten zeggen? Ik vind ’mevrouw’ raar en ouwelijk klinken.

Wat is er tegen ’juffrouw’?

Beste wat is er tegen juffrouw,

U maakt gewag van ’een jolige bui’. Dat zegt al genoeg. Veel vrouwen kunnen seksistische (want zo ervaren zij dat) grapjes en uitdrukkingen niet waarderen. De aanspreektitel ’juffrouw’ verwijst naar de burgerlijke staat van een vrouw (ongehuwd), met een zweempje lagere sociale klasse erin. Deze aspecten worden niet meer relevant geacht om te benadrukken in iemands bejegening. ’Juffrouw’ is daarmee een hopeloos ouderwetse term geworden, niet meer correct en beledigend voor vrouwen. Alleen 75-plussers die niet beter weten wordt het ’juffrouw’ zeggen nog vergeven, zij het tandenknarsend. Ik raad u dringend aan om dit archaïsme uit uw vocabulaire te schrappen. U kunt het dan wel grappig vinden, de andere partij niet. Spreek een onbekende vrouw van 20-plus aan met ’mevrouw’. Tegen tienermeisjes kunt u ’meisje’ of ’jongedame’ zeggen.

Beste Beatrijs,

Mijn vriend en ik (beiden man en twintiger) zijn ruim een jaar gelukkig samen. Het feit dat hij en ik tegenpolen zijn, is waarschijnlijk de reden dat we zoveel van elkaar houden, al zitten er ook nadelen aan. Mijn vriend is van beroep truckchauffeur en sociaal van aard. Ik doe twee universitaire studies en ben verlegen. Mijn vriend gaat graag naar een café in zijn dorp. Afgezien van het feit dat de kroeg het rookverbod negeert (ik heb een hekel aan roken), zijn de vrienden van mijn vriend niet echt mijn soort mensen. Hij weet dat ik niet graag naar dat café ga, en ik weet dat het veel voor hem betekent als ik met hem meega. Ik voel me echter ongemakkelijk en weet me vaak geen houding te geven. Enerzijds ben ik bang dat ze me snobistisch of saai vinden, anderzijds wil ik me niet heel anders voordoen dan ik ben. Hoe red ik me tussen truckers in een café? Zijn er onderwerpen die ik nooit moet aansnijden?

Buitenbeentje

Beste buitenbeentje,

U hoeft uw vriend zeker niet de hele tijd te vergezellen. Partners hebben niet altijd dezelfde interesses en hoeven ook niet als onafscheidelijk stel op te treden. U kunt zelf bepalen wat u een geschikte frequentie vindt om met uw vriend mee te gaan naar de truckers. Is eens in vijf of zes weken misschien genoeg voor u? Als u eenmaal ter plaatste bent, neem dan alles een beetje luchtig op en maak u vooral geen zorgen. Het is minder moeilijk dan u denkt.

Men zit daar ter ontspanning, men amuseert zichzelf en er wordt van u geen speciale bijdrage verwacht. Het gezelschap zal niet zitten te wachten op intellectuele uiteenzettingen. U hoeft geen leidende rol in de conversatie te spelen. Stel uzelf open op, zit er geïnteresseerd bij, luister naar hun gesprekken, lach om hun grappen en bestel rondjes. Laat de anderen de toon zetten en ga mee met de stroom. Stel vragen, als iemand iets zegt waar u meer over wil weten. Zet uw eigen ervaringen ernaast, als iemand iets zegt wat u toevallig aanspreekt. Het is eigenlijk precies hetzelfde als een borrel/ receptie waar u via uw studie waarschijnlijk wel eens terecht komt. Voer geen meningsverschillen op de spits. Glimlach vriendelijk als iemand onzin uitkraamt en bestel nog maar een rondje.