Iedereen gillen, want dat aten we niet – huhu, ik voel het botje

„Toen ik in Utrecht studeerde, kreeg ik van een stel meiden voor mijn verjaardag een fles Baileys cadeau. Pff, een héle fles? Het leek me een goed idee als ze kwamen helpen opdrinken.

Dat werd een heel gezellige avond – Ladies Night, Baileys Night – en zo ontstond het idee om ook eens bij elkaar te gaan eten. Toen ik aan de beurt was had ik kip gemaakt, alleen realiseerde ik mij pas op het laatste moment dat Françoise vegetarisch was. Toen heb ik haar voor de gek gehouden door te zeggen dat het sojakip was. In die tijd had je nog niet zoveel sojaproducten, alleen tahoe, en dat vond niemand lekker.

Omdat ik op de lerarenopleiding het vak huishoudkunde kreeg, dacht iedereen dat ik er verstand van had. Natuurlijk heb ik het uiteindelijk verklapt en ook Françoise zelf moest vreselijk lachen dat ze erin gestonken was. Voortaan noemden we ons ’Het sojakipgezelschap’.

Jaren later werd ik op een vergelijkbare manier zelf voor de gek gehouden. Ik werkte toen bij het Gelredome en had een aantal leuke collega’s. Eentje was een Braziliaanse, Dida, en die zou een keer voor ons koken. Vooraf had ik haar per mail lekker zitten stangen, ze ging ons toch geen krekels voorzetten?

Ze had allemaal heerlijke gerechten gemaakt tot ze ineens met een ovenschaal binnenkwam: ‘En dit zijn de schildpadjes!’ Iedereen gillen, dat aten we echt niet! Huhu, ik voel het botje! Pas toen de eerste dappere een hap nam, ontdekten we dat het gewoon kip was. Met een rond plakje spek erop waardoor het inderdaad sprekend leek op een schildpad die z’n kopje had ingetrokken. We hebben vreselijk gelachen, maar die paniek, die was het leukste.”