Dweil, dromend van de tocht der tochten, het baantje in de buurt

De medewerkers van een bekend ingenieursbureau kregen deze week de opdracht zoveel mogelijk manieren te bedenken om de Elfstedentocht doorgang te doen vinden. De temperatuur is ernaar, maar de sneeuw bederft het ijs.

Daar moesten de ingenieurs iets op bedenken. Honderden manieren vonden ze, waarmee maar weer eens is aangetoond dat Nederland creatief kan zijn als het moet. Een van de ideeën was om gaten te boren in het ijs, en er vervolgens gewichten op te zetten zodat de door sneeuw verpeste ijsvloer iets onder water komt te staan. Dan kan er nieuw, spiegelglad ijs aangroeien.

Om dat over de hele, tweehonderd kilometer lange route te doen, heb je veel gewichten nodig. Maar die zijn er; wat legt meer gewicht in de schaal dan het Nederlandse volk? Het is erg aanlokkelijk om de boel de boel te laten, om met z’n allen naar het besneeuwde Friese land te gaan en het ijs onder water te drukken.

We gaan daartoe niet oproepen. Het is al gek genoeg dat mensen in de auto springen om tweehonderd kilometer te rijden om op een meertje in het midden van het land op natuurijs te staan. Hoe mooi het ook zou zijn om met z’n allen de Friezen hun tocht der tochten te bezorgen, het lot van de Elfstedentocht ligt in handen van moeder Natuur. Die doet erg haar best. Zozeer dat een verkleumd Kamerlid namens de VVD, Helma Neppérus, in het pak sneeuw het bewijs ziet dat er van een opwarming van de aarde geen sprake kan zijn. De regering moet maar eens goed onderzoeken wat er waar is van al die onheilspellende verhalen.

Flauwekul natuurlijk. Er wordt in internationaal verband heel veel onderzoek gedaan naar het klimaat. De bewijzen dat dat verandert, liegen er niet om. En die bewijzen worden niet omgekegeld als de temperatuur een paar jaar daalt in plaats van te stijgen, of door een enkele strenge winter. Sterker: klimaatverandering kan de oorzaak zijn van extremen; extreem milde winters, maar ook extreem strenge.

Van deze winter moeten we genieten waar het kan. Met z’n allen het Friese ijs op om de Elfstedentocht te redden, is niet de manier. Maar het kan prachtig zijn om met bezem en dweil het baantje in de buurt in orde te maken. Zoals Erben Wennemars doet in Dalfsen, waar hij maandag zijn laatste wedstrijd rijdt, op de baan waar hij zijn eerste slagen maakte. Het wordt een winters afscheid van een groot sportman en van een ijsgenieter.