Het begin van een nieuw decennium

Belangrijk is de kwestie niet, maar ik vind het een heerlijke discussie: zijn we nu begonnen aan een nieuw decennium of niet?

Anton Dingeman (zonder s!) maakte de balans op van het eerste decennium van deze eeuw, en werd door lezers prompt op de vingers getikt. Volgens de jaartellers hebben we nog een jaar te gaan en eindigt dat eerste decennium pas op de laatste dag van 2010. Daarop klommen weer andere lezers in de pen, die Dingeman gelijk gaven, en die gisteren met overtuiging aan het tweede decennium begonnen zijn.

De jaartellers hebben formeel gelijk, omdat het jaar 0 niet bestaat. De eerste eeuw begon met het jaar 1, dus de 21ste eeuw zou moeten beginnen met het jaar 2001.

Maar in de praktijk houden we ons daar niet aan. We hebben op 1 januari 2000 het nieuwe millennium ingeluid, net als de rest van de wereld. Formeel hadden we dat een jaar later moeten doen. Maar in de menselijk geest was 2000 de magische grens. Daarbij werden we opgejut door voorspellingen dat geen computer raad zou weten met dit magische jaartal en alle netwerken plat zouden gaan.

Dat was tien jaar geleden; we hebben sindsdien een decennium achter de rug. Dingeman vatte dat decennium deze week prachtig samen: in 2000 waren we ons bewust van de problemen maar overtuigd dat Nederland zich daar doorheen zou slaan, en nu weten we wel dat het Nederland doorgaans goed gaat, maar zijn we somber over de problemen die we zien.

Wantrouwen en cynisme zijn in gevecht met hoop en idealisme. En ze lijken op het ogenblik aan de winnende hand. Als het aan ons ligt, gaat dat snel veranderen. Trouw is gegrondvest op hoop en idealisme en zal dat blijven uitstralen. Want zonder die twee is er geen samenleven mogelijk.

We mogen later deze maand de twintigduizendste editie maken van de krant. Het is dan bijna op de kop af 67 jaar geleden dat Trouw werd opgericht. Iedereen die daarbij betrokken was nam enorme risico's, mensen hebben hun leven voor de krant gegeven. Zonder hoop en idealisme was dat niet mogelijk geweest.

We zullen dit jaar nog uitgebreid terugkijken op de periode. Het is 65 jaar geleden dat Nederland werd bevrijd. Aanleiding voor een paar fascinerende projecten waar de redactie nu hard aan werkt. Omdat we weten dat er nog heel verhalen verteld moeten worden, en omdat we merken dat de belangstelling van onze lezers voor die verhalen groot is. We zullen lezers ook uitnodigen hun persoonlijke herinneringen aan de bezetting op te tekenen.

Alle media zullen dit jaar veel aandacht besteden aan oorlog en bevrijding, verwacht ik. De generatie die er uit eerste hand van kan getuigen, raken we langzaam maar zeker kwijt. Je merkt her en der dat het een missie wordt van journalisten en geschiedschrijvers om, nu het nog kan, hun verhalen vast te leggen, in schrift, beeld en geluid.

De bevrijding was een keerpunt in de geschiedenis van deze krant. Binnen de Trouwgroep kwam er discussie over de toekomst. Trouw was een verzetskrant, en met de bevrijding was er een eind gekomen aan haar functie, vond een deel van de groep. Anderen vonden dat Trouw verder moest als dagblad op commerciële grondslag. Omdat lezers verknocht waren geraakt aan de krant, en omdat Trouw een eigen positie had veroverd in het medialandschap.

Die laatsten hebben het pleit gewonnen. Gelukkig. 65 jaar later heeft de krant nog altijd een stevige positie. En hoewel het geen vrolijke tijden zijn in krantenland, gaan we met vertrouwen en idealisme het nieuwe decennium in.