’We gaan niet lopen preken, dan jaag je mensen weg’
Ontmoetingscentrum De Brug in Rotterdam. In het centrum worden activiteiten georganiseerd voor jong en oud. © FOTO ARIE KIEVIT
Elke dag om tien uur ’s ochtends gaan bij ontmoetingscentrum De Brug de deuren open. Er staat verse koffie klaar. Buurtbewoners lezen de krant, spelen een potje dammen, komen voor een gesprek of zoeken hulp. Het zijn vooral ouderen die vereenzamen en geïsoleerd zijn geraakt. Sjaak Roos, coördinator van kerkelijk ontmoetingscentrum De Brug in de Rotterdamse wijk Delfshaven, vertelt dat je dit werk alleen kunt doen als je ’voeling’ hebt met de buurt.
De hervormde gemeente Delfshaven is erg actief in de wijk, signaleert onderzoeksbureau Kaski in het gisteren gepresenteerde rapport ’Zwakte als kracht’. Er is een ontmoetingscentrum voor buurtbewoners, er worden religieuze huisgroepen georganiseerd om over het geloof te spreken, activiteiten om de jongeren van straat te houden, jamsessies voor muzikanten, gespreksgroepen voor moslims en christenen en gezamenlijke maaltijden.
Het contact dat vervolgens tot stand komt, daar is het de kerk om te doen. De Bijbel komt ook wel eens ter sprake, maar alleen als daar aanleiding voor is. „We praten over onze christelijke motivatie”, zegt Sjaak Roos „Maar we gaan niet lopen preken. Dan jaag je mensen alleen maar weg.” Dominee De Jong van de hervormde gemeente Delfshaven is het daar mee eens. Het gaat er om de balans te vinden tussen missionair werk en het diaconaat. „Die twee sporen hebben met elkaar te maken, maar moeten toch los van elkaar worden gezien.”
Eind jaren tachtig ging het slecht met de kerk in Delfshaven. Veel autochtone Nederlanders vertrokken uit de wijk en lieten de kerk leeg achter. „We hebben toen gepraat over hoe het verder moest en óf we überhaupt verder moesten”, vertelt Sjaak Roos. Tijdens die discussie werd duidelijk dat de buurt er weinig van zou merken als de kerk zou vertrekken. „De kerk was te veel in zichzelf gekeerd” zegt Roos. „We hebben toen besloten om de buurt in te gaan en onze christelijke visie meer uit te dragen.” Vlak daarna is De Brug opgericht.
Roos vindt het belangrijk dat de kerk zichtbaar is voor de omgeving. „Beweeg mee met de buurt”, zegt hij „en ga de straat op, want alleen daar leer je wat er speelt.” Met het ontmoetingscentrum wil Roos laten zien dat er reden is trots te zijn op de wijk Delfshaven. Dat prikkelt hem om actief te zijn voor de buurt en hij heeft gemerkt dat ook andere vrijwilligers bereid zijn zich in te zetten als ze de buurt leren kennen. „Geniet van de buurt”, zegt Roos tegen gemeenteleden uit de kerk en de vrijwilligers van het ontmoetingscentrum. „Ga eens op een pleintje zitten om met bewoners te praten.”
Naast het dagelijkse open huis, heeft De Brug speciale ontmoetingsbijeenkomsten. Elke week komen meisjes van verschillende leeftijdscategorieën samen. „Het gaat er vooral om een band op te bouwen”, vertelt Roos. „Ze doen dat met meidengetut als nagels lakken enzo.” Op vrijdagavond komen er Marokkaanse jongens naar De Brug. „Met hen wordt getafeltennist of naar films gekeken.” Op donderdag is er een groep jongens van verschillende achtergronden. „Als ze ergens mee zitten, proberen we te helpen.”
Om in te kunnen spelen op de problemen die er zijn, moet je een vinger aan de pols van de wijk houden, zegt Roos. Betrokkenheid in de wijk is voor hem een project van lange adem. Weet waar je aan begint, waarschuwt Roos andere kerken. Met alleen fijne plannen en mooie woorden, kom je er niet. Buurtbewoners moeten vertrouwen hebben in de organisatie. „Niet lullen, maar poetsen, zeggen ze hier in Rotterdam.”
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
In het onderzoek ’Zwakte als kracht’ zijn de wijkgerichte activiteiten van religieuze instellingen geïnventariseerd. Hulporganisatie Kerk in Actie gaf opdracht tot dit onderzoek met de bedoeling protestantse gemeenten te helpen met hun sociaal-maatschappelijk werk. Het rapport moet kerken aansporen zich actief in te zetten voor de leefbaarheid in achterstandswijken.
Arjan Plaisier, scriba van de Protestantse Kerk in Nederland, noemt het onderzoek een ’prikkel’ om sociale hulpverlening serieuzer te nemen.
De zorg voor mensen en het samenleven van mensen is volgens Plaisier een verantwoordelijkheid van de kerk. „Waar leefbaarheid in het geding is, is er een appèl om daar iets aan te doen.”
Plaisier laat weten dat de kerk een belangrijke rol kan spelen bij het verbeteren van de leefbaarheid van ’prachtwijken’. Hij noteert tevreden dat die functie van de kerk ook door anderen erkend wordt. „Er wordt nu voorzichtig gekeken naar de rol die religie kan spelen als verbindende factor. En als dat te zwaar aangezet is, wordt gekeken naar het sociale kapitaal dat religies vormen.”
Dat is belangrijk, want Plaisier signaleert ook dat een ’totaal zorgpakket van de overheid’ niet alle problemen kan oplossen. De kerk kan inspringen op die gebieden waar het de overheid niet lukt. Maar, zegt Plaisier, de eigenheid en integriteit van de kerk moet wel behouden worden. „Soms zitten er eisen aan subsidieverlening, waar je niet aan toe kan geven. De kerk is kerk, geen maatschappelijke organisatie of nutsinstelling.”
De regering-Erdogan laat de teugels zachtjes vieren. Volgens een nieuwe wet mogen ’musea' als het Sumela-klooster in Turkije eens per jaar weer als kerk gebruikt worden.
Plaats een reactie
Stuur artikel door