Radicalisering op het schoolplein / Ervaringen van een witte moeder met een zwarte school
-
- 1 / 2
-
Gerelateerde artikelen
Dossier
U bekijkt nu: pagina 1 van 3.
Lonneke Sondorp uit Amersfoort doet haar beide kinderen straks welbewust naar een zwarte basisschool. Ze vertelde er twee weken geleden over in deze krant. Trouw-redacteur Romana Abels ging haar vier jaar geleden voor. Ook zij was zo’n idealist die haar zoontje op de zwarte basisschool om de hoek deed. „Ik denk dat ik weet wat Lonneke Sondorp te wachten staat. Ik schrijf het op omdat niemand me dit destijds kon vertellen.”
Lonneke Sondorp noemt zichzelf een moderne zendeling. Ze is een witte moeder die pleit voor meer gemengde scholen. Als haar kinderen vier zijn, stuurt ze hen naar de zwarte school in de buurt. Ze probeert medeouders ervan te overtuigen om dat ook te doen. En omdat ze in andere steden dan haar woonplaats Amersfoort ouders kent die ook zoiets willen, heeft ze de Stichting Kleurrijke Scholen opgericht, die van onderop wil bevorderen dat er minder segregatie is; in ieder geval tussen scholen.
Ik hoor haar praten: bevlogen, geïnteresseerd, geschokt. Zo was ik ook. Nu zou ik zeggen: ik was misschien ook wel zo naïef. Vier jaar geleden schreef ik mijn oudste zoon in op de basisschool, en koos daarbij bewust voor de zwarte school bij ons om de hoek. Het leek me vreselijk voor mijn kind om achterop de fiets zijn straatgenootjes voorbij te zien lopen omdat hij naar een betere school moest, die een behoorlijk eind verderop ligt. Dan is hij misschien al voorgoed verpest, dacht ik, voorgoed vergiftigd met het idee dat hij beter is dan die anderen.
„Alles is gesegregeerd”, zegt Lonneke Sondorp. „Er zijn zwarte en witte scholen, zwarte en witte crèches, zwarte en witte voetbalclubs.” Dat is waar. En het is niet goed. Maar het erge is: ook op de zwarte school is segregatie. En daar doe je, of je wilt of niet, op den duur zelf aan mee.
Ik denk dat ik weet wat Lonneke Sondorp te wachten staat. Ik schrijf het op omdat niemand me dit kon vertellen, toen ik nog zo enthousiast was over wat wij gingen doen. Terwijl ik het destijds wél graag had willen weten.
Komende dinsdag wordt mijn jongste zoon vier jaar, en gaat hij ook naar school. Zijn broer zit daar al, in groep 3. Onze school is een prima school. Zwart, maar dichtbij, met on-Amsterdams kleine klassen en een behoorlijk grote hoeveelheid begeleiding. De klassen zijn ruim en licht, het materiaal is wel duizend keer beter dan waarmee ik het als kind moest doen, de juffen en meesters zijn enthousiast en deskundig. Maar met pijn in mijn hart moet ik na tweeënhalf jaar zeggen dat mijn oudste zoon eigenlijk nauwelijks omgaat met allochtone klasgenootjes. Was de school de afgelopen tijd niet razendsnel aan het verwitten geraakt, dan hadden we nu misschien wel omgezien naar een andere.
Om de kwaliteit van het onderwijs gaat het niet. Die is top, zoals ze hier in Amsterdam zeggen. En nog steeds denk ik dat mijn zoons beter af zijn in deze omgeving dan op de eliteschool, waar ze nooit kennis zullen maken met een kansarm kind. Maar het vraagt wel wat. Zoveel, dat je na verloop van tijd begrip kunt opbrengen voor al die ouders die er geen zin in hadden.
Denk je aan een vierjarige op een basisschool, dan denk je toch aan een omgeving waar lieve, leuke, zachtmoedige juffen de hele dag vriendelijke liedjes zingen over paddestoelen en vlinders. Je denkt niet aan een gang waar om de paar meter een affiche hangt met het opschrift: ’Wij hebben respect voor elkaar’. Als je daaraan herinnerd moet worden, dan was dat respect er dus niet.
Je denkt ook niet aan een omgeving waar juffen in het bijzijn van de kinderen tegen ouders blaffen: „Hij moet om zeven uur naar bed, hoort u?” Het is zo klein dat je het gemakkelijk negeert. Maar op den duur ontdek je dat in die toon een hele wereld van kleine en grote problemen besloten ligt. Je ontdekt dat je je begeeft in een gespreksloze wereld.
’Hoeveel ouders zullen nog van de eerste generatie zijn?’, vroeg ik me vooraf af. Weinig, dacht ik. De eerste generatie was er per slot van rekening al toen ik nog op de basisschool zat. Maar ik had buiten de importbruiden gerekend, en die blijken ver in de meerderheid. Het is maar zelden dat je met een moeder een gesprek kunt voeren. Een andere ouder kunt vragen een uurtje op te passen. Laat staan dat je kunt praten over een afgepakte bal, over een scheldpartij waarvan je kind doelwit werd. Je laat het lopen. Maar bij het wachten op het schoolplein sta je dan al snel bij de andere witten. Soort bij soort, in groepjes. Je maakt er al snel speelafspraken mee.
En hoe idealistisch je ook bent, je schrikt toch, de eerste keer dat je kind thuiskomt en een zin uitspreekt die vol vreemde woorden zit en grammaticaal nog minder in orde is dan wat hij voorheen praatte. Straattaal. ’De’ in plaats van ’het’, merkwaardige meervoudsvormen. Wij zeggen hier in huis als we iets volkomen te gek gaaf vinden: „Wanjo.” Geen idee waar het vandaan komt, behalve van het schoolplein. Maar ik hoop wel dat het ooit weer weg zal gaan.
Overigens was dat laatste iets waar we van tevoren wel op rekenden. We hadden zelfs wel een soort theoretische interesse voor straattaal. Van de studie Nederlands uit een ver verleden herinnerde ik me vooral een bijzonder interessante les over straattaal in New York, een modern pidgin.
Veel minder voorbereid waren we op de directie en de docenten, die het compleet waren verleerd om ouders als hun partners te zien. Op onze school komt informatie tot ons in de vorm van een reeks van ge- en verboden, liefst afgebeeld met kinderlijke icoontjes om de bedoeling goed duidelijk te maken. Vertelt de jaarlijkse schoolgids op andere scholen misschien iets over de inhoud van de lessen, de bestemming van het schoolreisje of het thema van de kinderboekenweek, die van ons bestaat uit een stencil met daarop de schoolvakanties, de adv-dagen van de leerkrachten en de begin- en eindtijden van de lessen. Halfnegen staat er, en daarnaast een afbeelding van een klok met de grote wijzer op de zes en de kleine op de acht. Halfnegen. Dat was alles, toen onze oudste zoon ruim twee jaar geleden voor het eerst naar school ging.
Hoe het opschoot met de bouw van een nieuw schoolgebouw, toen in volle gang, het kwam ons niet ter ore.
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
- Toon heel artikel
- vorige pagina
- 1
- 2
- 3
- volgende pagina
Reacties (31)
Door het gesloten en verzwijg klimaat op de Nederlandse scholen wordt het moeilijk voor politie, overheid en andere instanties om een goeie kijk te krijgen op school en veiligheid. Doordat schooldirectie's niet open omgaan met de schoolproblemen onstaat een voedingsbodem waarop dergelijke ontwikkelingen kunnen groeien tot zelfs een nationaal veiligheids probleem. Website: http://schoolguard.wordpress.com
SchoolGuard Nederland , Nederland op 14-12-2009, 21:26
De discussie over gemengde scholen wordt verward met de discussie over integratie van allochtonen. Het stuk van Romana over radicalisering op een zwarte school beschrijft haar persoonlijke teleurstelling in een mislukte sociaal-culturele integratie, maar doet niets af aan de voordelen van een gemengde school. Op gemengde scholen is het onderwijs vaak heel goed. Leerkrachten hebben geleerd om met niveauverschillen in de groep om te gaan, waardoor er meer aandacht is voor de individuele mogelijkheden en zelfstandig werken. Door extra subsidies is er geinvesteerd in kleine groepen en goede leermethodes en nascholing van leerkrachten. Het is belangrijk dat kinderen samen spelen en leren op school, omdat ze straks ook samen moeten leven en werken in onze multiculturele samenleving. Verschillen mogen er zijn, kinderen hoeven niet met iedereen vriendjes te zijn. De school heeft wel de taak om bij discriminatie en respectloos gedrag op school dit te praten met betrokkenen en op te treden.
annetje bootsma, amsterdam op 02-11-2006, 11:46
En dit in het land waar zo tegen Apartheid geageerd werd. Heeft Nederland nog iets over om trots op te zijn? Gelukkig geemigreerd naar relaxtere oorden...
erik, kaapstad op 01-11-2006, 13:03
Tot 1 september dit jaar werkte ik op een 'zwarte' school in Rotterdam Zuid, 15 km van huis. Mijn kinderen nam ik heel bewust mee. Deze school heeft namelijk, in tegenstelling tot blonde scholen in de buurt een goed pestbeleid, de directie kan ouders meteen informeren over beleidszaken m.b.t. kinderen die afwijken van de norm (zowel zwak- als hoogbegaafd). Op het plein wordt niet gevochten (op de blonde school vlak bij huis heerst de macht van de vuist). Verder had ik de zekerheid dat mijn kinderen op school niet gepest zouden worden vanwege hun kleur of het feit dat ze merkkleding dragen. Iets waarmee ze op het speelpleintje bij huis helaas al jong mee geconfronteerd werden. Ik kan verder meedelen dat op deze school er niet gecommuniceerd wordt met plaatjes, maar gewoon met een WEKELIJKSE ouderbrief, en de schoolgids alle informatie bevat die een schoolgids hoort te bevatten. Ouders werken wel mee, je moet ze alleen vragen! Bij elk feest krijgen we heerlijk eten van de ouders!
hanneke hartkoorn, warri, nigeria op 30-10-2006, 16:55
Ach ja, en zo houden we de vooroordelen over de zwarte school en diens populatie lekker levend en de witte scholen evenzeer, waar alle kinderen zonder uitzondering uiteraard fijn welopgevoed en doorvoed zijn! Niets tegen een kritisch stukje hoor, maar laten we wel wezen, deze opeenstapeling van ellende is goddank niet typerend voor elke zwarte school. Mijn kind doet het er prima(net als die van mevrouw Abels naar mijn stellige indruk) en dat ik als witte -hoogopgeleide- ouder meer participeer op school dan de Turkse import-bruid vind ik eerlijk gezegd niet meer dan logisch. Maar tweede generatie-moeders met of zonder hoofddoek zijn wel mijn collega's bij het voorlezen tijdens de kinderboekenweek of doen liefdevol de overblijf voor mijn kind (zodat ik gerust kan gaan werken). En over de communicatie met de school heb ik weinig te klagen. Dus zo kan het ook!
Barbara, Rotterdam op 30-10-2006, 01:11
Laat al die mensen die zo negatief zijn over de allochtone ouders en de discriminatie etc., vooral juf Manja eens in Rotterdam West eens gaan kijken hoe goed het daar gelukt is inplaats van de rest na te papegaaien. Het initiatief om de zwarte school daar gemengd te maken is ook door autochtone moeders genomen.
Henry, Vleuten op 30-10-2006, 01:10
Hier is geen woord spaans bij. Ik kan mij hier geheel in vinden en dat is heel erg.
Jessica, Utrecht op 29-10-2006, 19:10
Ikzelf ben leerkracht op een zwarte school middenin een zwarte wijk en vond het artikel héél herkenbaar. Ik ben enthousiast begonnen maar merk gaandeweg (na 4 jaar) dat ik moe word van de desinteresse van ouders, de vernielzucht van kinderen omdat ze niet anders wordt geleerd en niets anders zien, het continu afbekken en uitschelden van elkaar omdat je anders zelf ondergesneeuwd raakt enz enz. De kinderen zijn -net als overal- leuk maar alle problemen eromheen zijn vermoeiend: je bent continu aan het schipperen tussen wat je van ze verwacht en wat je van ze mag verwachten; ze krijgen immers vaak van huis uit een compleet andere (of soms zelfs geen) opvoeding! Het gaat nog heel lang duren voor de integratie van deze en andere kinderen lukt...Misschien moeten we eerst de ouders eens opvoeden???
Manja, Den Haag op 29-10-2006, 18:01
Idealisme v.w.b. multiculturele samenhorigheid, is slechts dan aanwezig, wanneer de idealist geen last heeft (gehad) van de andere culturen. Oftewel, het is voor een groot deel theorie. Zelf ben ik geen idealist meer. Nadat mijn zoontje jarenlang geterroriseerd werd door een Marokkaans jongetje, die jaren ouder bleek dan opgegeven (zodat men langer plezier heeft van de kinderbijslag), dat niet door de leerkrachten gecorrigeerd werd, omdat vaderlief op een vorige school een lerares in haar gezicht geslagen had, omdat ze kritiek had op zijn zoon, hield ik het voor gezien. Onlangs is mijn zoon, inmiddels volwassen, beroofd door Marokkaanse pubers, die het overigens nodig vonden om te verklaren dat ze spuugden op Nederlanders. Mijn dochtertje brengt haar tijd door in het dermate speciale onderwijs, dat er nauwelijks een niet-Nederlander te zien is. Mijn zoon heeft nu alleen Nederlandse vrienden. Gelukkig. En wat de Marokkanen betreft, die kunnen doodvallen. Hun gemeenschap corrigeert niet.
Rowy, Tilburg op 29-10-2006, 15:18
Allereerst: in de jaren zestig waren inderdaad de meer rechtse partijen voor de immigratie, toen nog gastarbeiders genoemd. Dit veranderde echter in de beginjaren zeventig, toen de economie stagneerde, de gastarbeiders niet tijdelijk bleken en terecht kwamen in de sociale voorzieningen en hun gezinnen hiernaartoe verhuiste. De migratie werd uiteindelijk onlosmakelijk verbonden met de toenmalige linkse ideologieen en het naieve mensbeeld dat daarmee gepaard ging. De moraliteit en de sociologische ideologieen overheerste indertijd de waarneembare feiten: geen enkel land - ook niet suriname - is een multicultureel paradijs geweest of is het op dit moment. Suriname een geslaagd voorbeeld noemen, dat tekent wanhoop. De wal keert uiteindelijk het schip, ook bij multiculturaliteit, maar het is naief om te denken dat we de wal al hebben bereikt. Die klap zal veel harder zijn.
jelle, amsterdam op 29-10-2006, 14:05
Om een iets vollediger beeld te krijgen zou ik in Trouw graag ook het verhaal van de kant van de leerkrachten lezen.
marij, stavanger op 29-10-2006, 12:03
EAST IS EAST AND WEST IS WEST AND THE TWAIN MEET in Suriname. Op 28 oktober jl is mijn zoon begonnen op de MULO, waar ik ook les geef. Deze school is zwarter dan welke ook in Nederland. Zowel leerlingen als leerkrachten bestaan vooral uit Bosnegers, Javanen en Indiërs (hier Hindoestanen genoemd). Er is anderhalve blanke - mijn zoon is half Javaans. Er lopen ook nog een paar Indianen rond. En het gaat best. Dus ik zeg het maar weer eens: Suriname kan, wat Nederland niet kan, namelijk een multiculturele samenleving opbouwen.
M.Nieuweboer, Moengo Suriname op 29-10-2006, 11:33
Houdt moed moeders, maar wordt ook realistisch. Goede bedoelingen zijn vaak belangrijker dan korte termijn integratie-resultaten. Kinderen laten zich niet dwingen omdat u dat zo ideaal lijkt. MIjn kinderen gingen naar een gemengde buurtschool en hadden altijd alleen maar blanke vriendjes en vriendinnetjes. Bij ons aan tafel zijn de grappen over arabo's en surinamo's niet van de lucht. Mijn oudste zoon (18) heeft nu een vriendenkring van blanke, joodse en turkse samenstelling en mijn jongste zoon's op-een-na beste vriend is rasto-surinaams. Dit zijn relaties, voorbij idealen en goede bedoelingen. Maar u legt daarvoor de basis...
M. van Duijn, amsterdam op 28-10-2006, 22:29
Echt "samenleven" is uitgesloten.Ook mijn dochtertje zit op een school die er vooral van alles aan doet om het de moslim leerlingen maar naar de zin te maken.Bij een les die gaat over wereldorientatie en dan vooral religies,zijn het bijna enkel islamitische boekjes die de tafel vullen. Nederland zou beslist veel meer aandacht moeten geven aan al die andere allochtone die zich zelf niet zo qua uiterlijk vertoon van hoofddoek en mannen met jurk in onze samenleving proberen te vestigen. Zoals deze week een stuk in trouw stond,wordt er nooit media aandacht geschonken aan joodse en hindoe feestdagen,maar krijgen we constant te zien en te horen over het suikerfeest.
boris, breda op 28-10-2006, 22:28
Wat mij in dit stuk opvalt is dat schrijfster het overwegend over haar teleurstelling heeft. Je kind op een zwarte school inschrijven betekend niet gelijk dat je als moeder de wereld van de allochtoon binnendringt. Daar is vertrouwen voor nodig en dat moet groeien. Heb zelf een "zebrakind", woon in plaats van 10.000 inwoners dus zij was enige allochtoon op de school. We hebben beiden een goed betaalde baan etc. Maar het aantal gesprekken met de autochtonen was heel moeizaam, het aantal uitnodigingen dat mijn dochter voor een feest kreeg nul en het aantal keren dat ze meegevraagd werd zijn op de vingers van één hand te tellen. In groep 7 & 8 werd het anders en nu ze op de middelbare school zit gaat het fantastisch. Hadden wij reden tot klagen, misschien wel maar omdat wij weten dat je ander gedrag van ouders niet kan afdwingen hebben we dat niet gedaan.
Henry, Vleuten op 28-10-2006, 22:26
Sondorp gebruikt haar kinderen als proefobjecten om reclame te maken voor haar stichting met het risico van zeer negatieve ervaringen voor haar kinderen. Dat getuigt van onverantwoord ouderschap.
J.J. v.d. Gulik, Andijk op 28-10-2006, 22:16
Ik woon ook in een multiculturele wijk en hoewel ik tevreden ben met de contacten die ik en mijn kind heeft, zie ik wel sommige items in de praktijk die in het artikel beschreven staan. Gelukkig speelt mij kind wel met andere nationaliteiten, en het beste vriendinnetje is een Afghaans meisje. Het grote verschil tussen de randstand en hier is dat de sfeer niet grimmig is. De nationaliteiten hier hebben min of meer respect voor elkaar. Clustervorming tussen Nederlandse en andere nationaliteiten op het schoolplein gebeurt hier ook, maar dat is van alle tijden. Toen mijn moeder mij naar school bracht was dit ook, alleen waren de groepjes niet tussen blank en zwart, maar tussen bekenden die elkaar konden van de zwemclub, of de gymclub of van het werk. Mensen zoeken altijd groepen op die het beste bij elkaar passen. Wel duidelijk is dat vooral Marokkanen zich afzonderen, en in het bijzonder de mannen/jongens. Daar krijg je als Nederlander bijna geen contact mee. De vrouwen zijn een heel ander verhaal, die staan veel meer open voor ?een praatje?. Ik heb drie jaar in Rotterdam gewoond, en daar liep het de spui gaten uit. Als je daar de auto parkeerde in de verkeerde straat, omdat er weer eens geen plaats was in je eigen straat, werd je vies aangekeken Ik heb zelf meegemaakt dat ik via de kruiskade naar mijn woning liep, en Antilliaanse jongens pistolen op ons richtte, gewoon voor de lol. Dit lopen naar huis deed ik dus nooit meer, de volgende keer pakte ik de tram. De huisbaas was ook een Turk die tijdens het opzeggen van het contract met drie gorilla?s kwam kijken of het dump pand beschadigd was, maar een fatsoenlijk woord Nederlands kon hij niet. Ik zou niet durven gokken hoe de situatie daar nu is, na de dood van Theo van Gogh. Wel ben ik blij dat ik er niet meer woon. Dit was gewoon overkill. Ik kan me voostellen dat die mensen daar stemmen voor zo?n nitwit als Wilders. Ik denk dat we op sommige plaatsen een flink probleem hebben met de verschillende culturen, en dat is jammer. Want als ik mijn kind naar de lagere school breng, en de Chineesjes, Pooltjes, Marokkaantjes, Antilliaantjes, Negeriaantjes zie, en hoe ze samen spelen dan voelt dit gewoon goed. Als ik spreek met mensen die heel hun leven in Afghanistan gewoond hebben, en 25 jaar oorlog kennen, dan kan ik daar heel veel van leren. In Nederland is het makkelijk om je af te sluiten van de absurditeiten die plaatsvinden in de wereld, maar als persoonlijk vrienden slachtoffer worden van oorlog, dan is het een stuk moeilijker om je ogen te sluiten.
Een vader, limburg op 28-10-2006, 22:08
De kleuterklas is nog maar het begin van de apartheid en discriminatie onder kinderen, want ik las hoe twee wat oudere Joodse kinderen door Marokkaantjes bedreigd werden met: 'wij mogen jullie doden van Allah'; en hun ouders hen van die school moesten verwijderen. 'Schouderklopje' voor opeenvolgende regeringen die o.a. grootschalige homohaat, Jodenhaat, apartheid, discriminatie, intolerantie, en een volledig cultuurschisme invoerden (en dat nog doen!) want uiteindelijk is het niet de schuld van die moslimkinderen dat discriminatie hen met de paplepel ingegoten wordt. Toch ook niet leuk voor die kinderen dat zij niet mee mógen doen aan ons eeuwenoude Sinterklaas feest, en dat ook Kerstmis 'haram' is - met als gevolg hun gevoel: 'er niet bij te horen'. En ja dan gaan zij: 'die anderen met hun vreemde cultuur' bedreigen en hun spulletjes vernielen, en dat is dan hun manier van oorlogvoeren tegen hun vijanden waarvan zij zeggen dat die: 'ons niet willen accepteren'.
anna, koog a/d zaan op 28-10-2006, 22:05
Dat is nu een van de reden dat Ik ben geëmigreerd. En velen met mij!!!!. Het is niet prettig als je van de bloemenmarkt Utrecht naar de trein loopt en je omringd word door een groep marrokaanse jongetjes van nog geen 13 jaar oud die een mes van achteren tegen je ribben houden. Niemand steekt een hand uit. Angstig. Ik weet wat ze tegen me zeggen als ze tegen me sissen en voor mijn schoenen spugen. Ik ken genoeg arabisch. Kleine jongetjes en meisjes, die zulk een taal gebruiken. Zeg je iets tegen één van deze "kindertjes" wat ze niet zint dan staan ze je in no-time op te wachten met (grote) vrienden, broers, neven. Je word geterroriseerd in eigen land. Zouden ze in het land van herkomst ook uithalen wat ze hier doen? Denk het niet he. En dan verbazing dat ook degenen die graag met ze om zouden willen gaan zich gaan afdraaien? Weer een reden voor extremisme niet? Het word steeds erger een weg terug is niet meer mogelijk. Nederland is geen land van vrijheid meer.
Maria, Duitsland op 28-10-2006, 21:35
Als de school goed is, behoorlijk anti-pestbeleid pestbeleid andere openbare orde maatregelen zou het niets mogen uitmaken. Ook vraag ik mij af of de kinderen het er mee eens zijn als proefobject te dienen..
marina, alkmaar op 28-10-2006, 21:29
Beste Mensen. Ik heb zelf een tijdje in Istanbul doorgebracht. Het valt daar wel mee er zijn een heleboel mensen net zo als U en ik ook gesloten kleding. Het zijn gewone mensen net als U en ik. Misschien iets andere muziek maar er is ook westerse en allerlei muziek het is een hele gewone moderne stad. Groetjes Manja. Elk land heeft andere gewoontes de mensen deden gewoon normaal.
M.Sarfati Wallega., Den Haag op 28-10-2006, 21:24
Ik herken het. De kinderen willen wel onderling spelen. Maar communicatie met ouders loopt als snel stuk. Na een aantal pogingen geef je het op. Nog 1 poging met uitnodigen bij verjaardag (dan zijn ze tenminste 1 keer geweest, loopt het misschien makkelijker). Maar nee hoor, zonder afmelding niet op komen dagen. Daarna ook niets meer gehoord. Ik heb het op de school dus ook maar opgegeven om mijn dochter contact te laten maken met allochtonen....
moeder, Breda op 28-10-2006, 21:20
Interessant artikel. Ik woon in Praag en mijn 11-jarige dochter gaat daar naar een vrijwel geheel tsjechische school. Ik herken nogal wat elementen uit dit artikel - maar dan van de kant van de immigrant. Niet op de hoogte zijn van wat er gebeurt, er bij zijn bij de klassevergaderingen maar ondanks dat ik vloeiend tsjechisch spreek weinig idee van de dynamiek - gewoon omdat je ook na 10 jaar hier wonen nog steeds niet volledig kunt begrijpen / invoelen hoe bepaalde dingen gebeuren. Daardoor ben ik ook relatief weinig bij de school betrokken... Ik kan me die instroom-bruiden wel voorstellen... Petje af voor diegenen (autochtoon en allochtoon) die van zo'n school toch een gemeenschap maken!
Jan Haverkamp, Praag op 28-10-2006, 21:19
Goed gezegd door Cogito: "Het probleem is niet zo zeer de afwijzing door de [een], maar eerder de afwijzing en discriminatie [door de ander] die er een benepen en intolerant wereldbeeld op nahoudt." Hij/zij vult dit in met autochtoon en moslim, maar is het niet evenzeer van toepassing op zijn/haar eigen stukje?
dan groenvink, rotterdam op 28-10-2006, 21:19
Ik zeg niet teveel meer want er is altijd censuur bij mij, en ik spreek de waarheid. Wij maken dit ook mee en daarbij worden wij gediscrimineerd. Er zijn kids die het over de Jihad hebben en hamas en willen ....aan het hier moet je zelf maar invullen. Mijn zoontje klaagt dat hij geen aandacht krijg alleen de stoute kinderen. Verschrikkelijke woorden in verschillende talen en nederlands moet ik hem zelf bijleren. Ik haal hem weg! Goed gedaan links, maar we hebben het geprobeerd! Oh....het geldt niet voor alle allochtonen alleen diegene die de laatste jaren vinden dat we onze bek moeten houden want..
nog zo'n moeder, Zuid Holland op 28-10-2006, 21:16
het is een trieste constatering maar de integratie is volkomen mislukt.kipling zei het al EAST IS EAST AND WEST IS WEST AND THE TWAIN SHALL NEVER MEET.we gaan in sneltreinvaart af op een volkomen gesegegreerde samenleving.alleen hoor en zie ik hier niets over in de huidige verkiezingscampagne.heb bewondering voor ouders die proberen hun witte kinderen naar een zwarte school te sturen maar alle goede bedoelingen worden teniet gedaan door onwil van de andere kant.snap ook dat ondanks de bewogenheid en bevlogenheid vele witte ouders het opgeven.je wilt toch et beste voor je kind nietwaar.
rotterdam zuid, rotterdam op 28-10-2006, 21:13
Echt om moedeloos van te worden, dit verhaal.Dit is dus een verhaal uit de werkelijkheid, dit kan geen enkele politicus rechtbreien.Het is ook het zoveelste bewijs dat discriminatie vanuit allochtone hoek even pijnlijk en vernederend kan zijn.Je bent geneigd te denken: "laat alle hoop maar varen".
Ron, Hoorn op 28-10-2006, 21:12
Ongetwijfeld zal deze moeder wel weer worden beschouwd als iemand met vooroordelen, het standaardverwijt dat autochtonen krijgen die de werkelijkheid zien en daarover vertellen. De reden dat het jongetje de spoorbaan zat te vernielen heeft niets met armoede te maken, in ieder geval geen materiële, maar alles met geestelijke armoede en een negatieve grondhouding ten aanzien van alles dat afwijkend is. Radicalisering bij moslims is niets anders dan een afwijzing van alles wat niet-islamitisch is. De ideologie voor deze radicalisering komt uit de moskee, en van de satelliet, waarin dag in dag uit wordt gezegd dat niet-moslims niet deugen en zondig zijn en dat alleen zij uitverkoren zijn. Geen wonder dat je anderen dan uitsluit en discrimineert. Het probleem is niet zo zeer de afwijzing door de autochtoon, maar eerder de afwijzing en discriminatie van de ander door de moslim die er een benepen en intolerant wereldbeeld op nahoudt.
Cogito, Amsterdam op 28-10-2006, 02:38
Nooit vergeten dat het de werkgevers waren die de goedkope arbeidskrachten hebben binnengehaald (vooral VVD) en dat de christelijke partijen dit toejuichten omdat dan de vrouwen thuis konden blijven (CDA). Het zijn de stemmers op bovengenoemde partijen die het minste last hebben van het multiculturele drama. Ze maken zich alweer op om een nieuwe ronde gastarbeiders (nu heten ze kennisarbeiders, of Turken of Bulgaren) binnen te halen. En wij maar ramadan-feestjes subsidiëren. De integratie, op de huidige gemengde school van mijn kinderen, is ver te zoeken. De gehoofdoekte vrouwen klonteren in een kring bij elkaar en praten Turks met elkaar en de kinderen. Ook ik heb mijn hooggestemde idealen aan de wilgen gehangen. Mijn kinderen gaan voortaan naar witte scholen als het kan. (Net als die van Balkenende, Zalm en Bos, ongetwijfeld).
leo, hollandseveld op 28-10-2006, 02:37
Ik heb boos gereageerd op het stuk van Lonneke. Mijn kinderen zijn inmiddels pubers. En ik deel de ervaringen van de schrijfster van dit stuk. Kinderen van andere culturen uitnodigen thuis en merken dat ze lopen te pikken van je spullen. Terwijl jij ook elk euromuntje om moet draaien, maar ja, jij bent wit. Taal die je huis binnensluipt en waarvan je denkt: hallo ? Leerkrachten die verbaasd opkijken als je beleefd maar gedecideerd ergens over wilt praten. Ik heb ooit anoniem een stukje in een schoolblad geschreven over ouders die op het schoolplein met elkaar vochten. Mij werd aangeraden dit anoniem te doen, de dreigtelefoontjes zouden mijn leven zuur maken. Ik ben dit soort gedoe doodmoe, en ik gun mijn kinderen een fijne jeugd. Daarom offer ik ze niet meer op aan een politiek correct ideaal.
moeder, doeterniettoe op 28-10-2006, 01:10
Dit is weer een schoolvoorbeeld van hoe een multi-culturele samenleving altijd tot mislukken is gedoemd, zeker met de islam daarin. Had de politiek dit zich maar 35/40 jaar geleden gerealiseerd. Helaas werd vergeten dat deze migranten een totaal andere cultuur met zich meebrachten, en thans bevinden Nederland en West-Europa zich op een kruidvat. Onder druk van de politieke correctheid werd net gedaan alsof de massale immigratie van niet-westerse inwijkelingen zogenaamd een verrijking voor de Nederlandse samenleving betekenden. Valt er nog iets te redden? Ik vrees van niet omdat deze groepen inmiddels te groot zijn geworden, en samenlevingen binnen een samenleving zijn gaan vormen.
Karin, Haarlem op 28-10-2006, 01:02
Plaats een reactie
Stuur artikel door