Maximum bereikt
Paul en Marjan in de documentaire 'Voor ik het vergeet'.© Trouw
Verschillig zijn is belangrijk, maar levert het ook leuke televisie op? De vraag stellen is hem eigenlijk al beantwoorden. Nee, namelijk. Het is niet zo opwindend om opgevoed te worden. ‘Goed doen-tv’ sorteert ook geen verrassingseffect. De kijker weet al direct waar het naartoe gaat. Hoe creatief programmamakers ook trachten om dat te voorkomen.
Toch dient een onderscheid gemaakt te worden tussen moralisme en pedagogiek. Het nieuwe AVRO-programma ‘Maximum Bereikt’ valt in de laatste categorie. Wat nog steeds niet wegneemt dat we hier te maken hebben met hopeloos slaapverwekkende televisie.
In ‘Maximum Bereikt’ (maandag, Nederland 3) gaat Ruben Nicolai aan de slag met jongeren die hun financiën niet op orde hebben. Niet een beetje niet op orde, uiteraard. Heel erg niet op orde. Hilversum maakt van uw scherm nu eenmaal graag een vergrootglas. Gewoon doen is niet gek genoeg. Dus was Gabi (20 jaar, schuld: tussen de 3.000 en 10.000 euro) de uitverkorene. Een budgetcoach en een psycholoog maakten haar uitgavenpatroon weer wat inzichtelijker. Ook zagen we hoe Gabi eindelijk met succes (want 26 keer afgewezen) solliciteerde. Toen ze uit het sollicitatiegesprek kwam, stond Nicolai al klaar met de champagne. Hij zal het toch niet al geweten hebben?
Enfin. Aan het slot was Gabi weer helemaal uit haar kredietcrisis. Dankzij de tv. Toch 410.000 op een houtje bijtende jonge kijkers.
En we waren nog niet verantwoord uitgeconsumeerd. Op Nederland 2 wees de VARA ons erop dat we verschillig moeten kopen in het magazine ‘Weet wat je koopt’. Dagje minder vlees, spaarlampje hier en daar; u kent het wel van Llink. Maar u kent het sowieso wel, dunkt me.
„Eerst voelde je je een sucker als je de enige was die spaarlampen indraaide en nu ben je juist een sucker als je dat niet doet,” zei presentator Menno Bentveld. Dus ik zou maar uitkijken als ik u was.
Ook daar een psycholoog, die verklaarde waarom onze goede groenbedoelingen vaak de mist in gaan. Het hangt van onze omgeving af, schijnt het. Thuis gaat het nog goed, maar zien we winkels, zijn we verkocht.
Veel zwaardere kost bracht ons de NCRV in ‘Dokument’. In de reportage ‘Voor ik het vergeet’ werd het verhaal verteld van Paul, die leed aan beginnende dementie en niet van plan was om de stadia die daarop volgen mee te maken. Paul besloot tot de meest rigoureuze uitweg: hij zou er zelf een einde aan maken. En dat gebeurde ook.
In een familievideo zei hij: „Ik heb zoveel jaren dingen meegemaakt. Dan ga ik toch niet zeggen: ik wil de laatste jaren in grótere ellende leven?”
Een indrukwekkend portret van vooral de dubbele gevoelens van zijn geliefden. Geen EO-sentiment, maar dappere kwetsbaarheid. Vrouw Marjan: „Paul wil niet meer dan twee à drie keer nog zo’n paniekaanval hebben. Hij wil generale repetitie houden.”
Tot zijn maximum was bereikt.
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
transcript
Marjan: „Toen we samen naar de slaapkamer liepen waar het allemaal klaarstond, ja toen had ik zo’n gevoel van eh... ja, dat moet nou even gebeuren. Ik had totaal geen... besef van... wat er eigenlijk gebeurde. Soms heb ik dat nog niet. Ik... dan denk ik wat moet in godsnaam gevoeld hebben toe ie... naar die slaapkamer sjokte om die... troep te gaan slikken. En dat draaiboekje dat nam die overal mee naartoe. Dus toen puntje bij paaltje kwam, toen hoefde die echt helemaal niks meer te vragen. Hij wist precies wat ie doen moest. En dan zie je de ou... de chemicus - hij was chemicus, hè. Ik dacht dus dat goot ie der in één keer in. Maar hij gooide een heel klein beetje en ging dat toen heel goed roeren en ik zeg: joh, misschien moet het er wel allemaal in. ’Ja, dat weet ik wel, dat moet er allemaal in maar wel in etappes, anders krijg je klontjes’.”
Uit ’Voor ik het vergeet’, maandag 7 december 22.55 uur, NCRV, Nederland 2.
Reacties (2)
Wel, mijnheer van Velzen, doe mij dan maar veel meer van dergelijke slaapverwekkende televisie. Ik heb mijn buik meer dan vol van programma's met elkaar uitscheldende, en elkaar onderuit halende deelnemers; of van programma's waarin discussie zo goed als onmogelijk wordt gemaakt door...'jammer maar daar is geen tijd voor'..., of door elkaar in de rede vallen, elkaar overschreeuwen, nee doe mij maar de slaapverwekkende televisie. Ik blijf er wakker bij! En u, ach u hoeft in ieder geval geen slaapmiddel te gebruiken...een opname 'Maximum bereikt' en u ligt in dromenland. Welterusten.
evan eijk, rotterdam op 10-12-2009, 14:03
Merkwaardig: als mensen op tv van hun schulden af willen of milieubewust leven deugt het niet maar als mensen nog net niet in beeld een einde aan hun leven willen maken is het ineens mooie televisie. Ik heb eerlijk gezegd mijn buik vol van die zogenaamde integere tv-programma's met terminale of demente mensen. Niet vanwege die mensen -die worden ook maar gebruikt- maar vanwegde de scheinheiligheid van programmmakers die willen scoren en uit zijn op effectbejag, de EO voorop. En de schijnheiligheid van de kijkers. Het is leedporno: je vergapen en lekker een traantje wegpinken bij andermans treurnis en ellende: errug, joh! Maar zooo mooi!
G.v.d.Pol, Velp op 09-12-2009, 10:09
Plaats een reactie
Stuur artikel door