In een baan om Sobibor
We draaien rondjes. Rondjes om Sobibor, dat vernietigingskamp waar de aangeklaagde als bewaker zou hebben gewerkt. We kunnen niet anders. Over Sobibor is vrijwel niets bewaard, Sobibor is een leegte. Een gat. Een zwart gat,
Voetvolk van de Holocaust
Twee dagen nu wordt Dieter Pohl, de historicus, onderworpen aan de ondervraging van de verdediger van Ivan Demjanjuk, Ulrich Busch.
Een onvaste raadsman
De verdediger, Ulrich Busch, las een verklaring voor. Ivan Demjanjuk lag weer op zijn bed, met zonnebril maar zonder pet dit keer – het maakte hem jonger. Naast hem vertaalde zijn vrouwelijke tolk, die ik in al die weken in niets anders heb gezien dan in een zwart jasje, een zwarte rok en zwarte panty’s. Misschien is het een voorgeschreven tolkenuniform.
Demjanjuk? Alweer?
Demjanjuk? Weer Demjanjuk? Hier op deze plaats, terwijl de lente in aantocht is, en mannen macht en aanzien afstaan om meer bij hun kinderen te zijn, nu alles dus zachter wordt?
Ga examen doen in China
We mogen dan wel eens mopperen op wachtlijsten in het onderwijs, op een numerus clausus hier en daar, op situaties waarin ouders hun kinderen niet op de school van hun voorkeur krijgen.
Tussen verheven en onderdanig
Waren die katholieke jongensinternaten nu zo vreselijk? Zulke burchten van seksueel misbruik?
Wrijving en uitspatting
Alles was anders, anders dan op andere scholen, op het Klein Seminarie in Apeldoorn, het internaat waarvan ik als leerling de laatste fase meemaakte, eind jaren zestig, begin jaren zeventig.
Staren in een decolleté
Ergens live bij zijn. En nog gratis ook. Zo onweerstaanbaar vond ik dat aanbod dat ik de hele nacht heb doorwaakt om de uitreiking van de Oscars live mee te maken. Het culturele hoogtepunt werd gratis aangeboden door een filmkanaal.
De dag na het feest
Het is de dag na het feest van de democratie. In Utrecht was het die avond en nacht een vrolijke boel geweest, maar in deze stad kwamen dan ook louter winnaars bijeen.
Stemmen met Wilders
We wachten op Wilders. Kwart voor negen in de ochtend. Vijf cameraploegen, tien fotografen, twee of drie verslaggevers. Geen internationale pers, dat valt me tegen.
Pantheon in Den Haag
Rome had een Pantheon voor alle goden, Parijs heeft een Pantheon voor goddelijke Fransen, en nu heeft ook Den Haag een Pantheon. Een Pantheon voor onze schrijvers.
Even op de gang staan
Ze hadden een uur, de lezeressen van Libelle. Vijftig van hen waren uitgenodigd. Of uitverkoren, want ze hadden bij het blad wel honderdenvijftig aanmeldingen gehad. „Veel, toch?”, zei een redactrice. ’Veel’ leek wat overdreven voor een tijdschrift met een oplage van een half miljoen.
Ongestoorde nachtrust
We zaten allemaal klaar. Rechter Alt nam het woord. „U ziet, ik heb mijn toga niet aan, maar ik hoorde om vijf voor tien dat de heer Demjanjuk niet hier is, omdat hij vandaag geen zin had om te komen.”
Hij herkende ’Ivan’ niet
Daar staat hij naast het bed, leunend op een wandelstok. De 92-jarige getuige Alex Nagorny. Op het bed ligt Ivan Demjanjuk, 90. De rechter vraagt de aangeklaagde zijn zonnebril af te zetten.
