Ja hoor, het is hoog tijd voor de Derde Golf

Sinds deze zomer zoemt het weer rond: het zou de hoogste tijd zijn voor de Derde Golf. En dan nu een die ons voert naar een samenleving waar de ’vrouwelijke waarden’ in even hoog aanzien staan als de mannelijke. Want heus, wij vrouwen hebben het vandaag de dag niet makkelijk.

Het begon in juli met een opiniestuk in de Volkskrant waarin ene Sabriye Sambou pleitte voor ’de vrouwelijke touch’ die een ’verrijking’ zou zijn voor ’het bestaande mannelijke model’. „Het probleem is dat vrouwelijke waarden, omgangsvormen en de van oorsprong vrouwelijke taken nog altijd een lage status hebben in onze maatschappij en niet voor vol worden aangezien.”

Een paar weken later mocht emeritus hoogleraar Iteke Weeda in deze krant haar zegje doen. Werkelijke emancipatie, betoogde zij, heeft keuzevrijheid en zelfbeschikking ’hoog in het vaandel’. „Dat betekent een herwaardering van het vrouwelijke in mens en maatschappij. En dus een herwaardering van de zorg en het inlevingsvermogen, van het gevoel en de intuïtie, van de verbinding en de eenheid.”

En deze week stond in dit katern een interview met Marja Pronk, auteur van ’De Spitsuurclub’. Volgens haar verdient het enorme leger thuisblijf- en deeltijdmoeders in Nederland ons aller diep respect. „Moederschap is een gegeven en het heeft geen zin om te sjorren aan iets waar geen beweging in zit.”

Zoveel warme woorden voor het Ewig Weibliche – zou het toeval zijn? Nou nee. Genoemde vrouwen zijn op een of andere wijze betrokken bij het zogeheten ’Godinnenspektakel’, februari volgend jaar te houden in Amsterdam. Dat ze nu overal opduiken, leert een bezoek aan de website, is onderdeel van de ’mediacampagne’. Het offensief ging geheel volgens plan van start met dat ’positioneringsartikel’ in de Volkskrant. En het zal aanhouden ’tot aan week 7’ in het nieuwe jaar.

Wat heeft het Amsterdamse spektakel ons zoal te bieden? Welnu. Je kunt er ter plekke de ’Godinnenwinkel’ bezoeken waar je je ’innerlijke Godin’ kunt laten verwennen. Ook kun je er „even tot bezinning komen in de Godinnentempel”. Elders leer je hoe je je maandstonden kunt ’herwaarderen’, hoe je de bijdrage van vrouwen ’in oude en eigentijdse culturen’ herontdekt, en hoe je de „harmonie tussen onze omgeving en ons oeroud genetisch materiaal” kunt herstellen. En het Godinnenspektakel is ’veel meer’ dan dat. „Het is een bewustzijnsverandering naar een nieuw paradigma.”

Rond het evenement, kortom, hangt de indringende wierookgeur van de new-agebeweging. Daar slaan ze de ’vrouwelijke waarden’ van oudsher vele malen hoger aan dan de mannelijke. Vrouwen staan er, vanwege die baarmoeder geloof ik, ’dichter bij de natuur’. En ’dichter bij de natuur’ betekent in new-agejargon het einde van alle tegenspraak. Dat is per definitie helemaal oké.

Evenzogoed is de centrale stelling van het Godinnenspektakel mij een raadsel. Want hoezo verdienen de vrouwelijke deugden herwaardering? Als iets dit tijdsgewricht typeert, dan is het juist de verregaande feminisering. Althans, hier in het Westen. En echt, alleen een blinde kan dat zijn ontgaan.

„De vrouwelijke manier van doen of van zijn is stilletjes aan de norm geworden”, constateerde Beatrijs Ritsema vorig jaar terecht in HP/De Tijd. Een béétje hedendaagse man moet emoties kunnen tonen, eindeloos praten over wat hem bezighoudt, luisteren naar z’n intuïtie, zorgzaam zijn voor z’n nageslacht, overweg kunnen met strijkplank en afwaskwast. De norse patriarch die op zondag het vlees kwam snijden is al jaren uit de mode, het haantje en de macho houden zich keurig koest.

Mij zal je er niet over horen. Maar het maakt het geklaag van de zelfgebreide godinnen op z’n minst een tikje wereldvreemd.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.