Moderne manieren

16 januari 2010

Beatrijs Ritsema

Tantes sieraden maar vast inpikken

Beatrijs Ritsema

reacties (43)
print
stuur artikel door

U bekijkt nu: pagina 1 van 2.

Beste Beatrijs, Kort geleden was ik op bezoek bij een oude, nooit getrouwde dame die aan alzheimer lijdt en in een verpleeghuis zit. Toen ze haar huis verruilde voor een kamer moest er heel veel weg.

Al haar mooie spulletjes – waaronder zilver, kristallen glaswerk en sieraden – verdeelden de neven en nichten onder elkaar. Tijdens ons gesprek miste ze haar bontjasje en haar sieraden, en ze vroeg aan haar neef waar alles gebleven was. „Het is verdeeld onder de familie”, was het antwoord, waarop ze verontwaardigd zei: „Maar ik ben toch nog niet dood?” De neef sprak namens allen zijn zorg uit over eventuele diefstal van de sieraden. „Ik kan niet eens een ketting omdoen of een paar oorbellen dragen!”, klaagde ze. Ik vond het triest en raadde haar aan het onderwerp nog eens ter sprake te brengen bij haar familie. „Mag een familie zich dat wel op voorhand toe-eigenen?”, vroeg ik me af, toen de neef mij later verzekerde dat ze het over vijf minuten vergeten zou zijn.

Verdwenen sieraden

Het probleem met alzheimerpatiënten is dat zij het leven niet meer kunnen overzien. Deze dame is niet voor niets in een verpleeghuis opgenomen. De zorg voor zichzelf wordt haar aldus uit handen genomen. De persoon verkeert in veiligheid, maar de bezittingen niet. Diefstal in zorginstellingen komt voor. Niet systematisch, maar wel incidenteel. En anders gebeurt het wel dat demente patiënten zelf voor sinterklaas spelen. Omdat ze geen besef meer hebben van de waarde, kunnen ze zo een diamanten ring weggeven aan een uitzendkracht die aardig voor hen is geweest (en dit vervolgens onmiddellijk vergeten). Natuurlijk mogen die geschenken niet worden aangenomen, maar het gebeurt wel. Voor de opvatting ’Dement of niet, mensen mogen zelf beschikken over hun eigendom’ valt best iets te zeggen, maar familieleden hebben ook een punt als ze denken: daar gaat de erfenis! Hoe bevoogdend ook, het is niet ongebruikelijk dat waardevolle spullen van demente patiënten op voorhand worden verdeeld om te voorkomen dat een en ander in het ongerede raakt.

Als een alzheimerpatiënt volwassen kinderen heeft die regelmatig op bezoek komen, kunnen die ervoor zorgen dat mama’s favoriete ketting of oorbellen in haar bezit blijven. Zij kunnen ook controleren dat ze deze draagt of dat ze in een bepaald laatje liggen. Demente patiënten zonder kinderen hebben het in dit opzicht moeilijker. Ze hebben niemand die dichtbij genoeg staat om dit soort details in de gaten te houden.

U hebt tegen deze dame gezegd dat zij moet protesteren over deze gang van zaken. Maar waarschijnlijk heeft haar neef gelijk als hij zegt dat zij vijf minuten later is vergeten waar zij zich net nog over opwond. U bent een buitenstaander. U kent haar exacte conditie niet. U weet niet wat een tijdelijke klacht waard is van iemand bij wie u toevallig op bezoek bent. Het gaat nogal ver om de goede trouw van de familie die haar belangen behartigt in twijfel te trekken. Ik denk dat u zich hier beter niet mee kunt bemoeien.

Dat wil allemaal niet zeggen dat u zich niets hoeft aan te trekken van het verdriet van deze dame. Het is vreselijk om op het einde van je leven in verwarde toestand in een inrichting te moeten eindigen. Dat is een groter probleem dan die verdwenen oorbellen of kettingen. In plaats van u zorgen te maken over haar bezittingen, kunt u beter af en toe deze dame bezoeken en proberen om het voor een uurtje of wat gezellig voor haar te maken.

Beste Beatrijs,

Ik (man, 28) woon bijna twee jaar samen met mijn vriendin. Het geval wil dat zij een vriendin heeft die regelmatig langskomt. Op zichzelf een beste meid, maar ze heeft een ongelooflijk grote mond en zoekt altijd de confrontatie. Als mevrouw iets niet bevalt, dan krijg je het voor je kiezen. Mijn partner is in mijn ogen veel te lief door niet tegen haar in te gaan, wat ik dus wel doe. Het liep laatst zo hoog op – nota bene tijdens mijn vriendins verjaardag – dat ik mijn bekomst van haar heb. Hoe moet ik hiermee omgaan? Mijn relatie is verder heel goed en ik wil haar niet verbieden om met die vriendin om te gaan als zij dat zelf nog wel wil.

Belaagd in eigen huis

Praat er gewoon over met uw vriendin! U kunt toch wel tegen haar zeggen dat u niet zo dol bent op deze ruziezoekster? Misschien krijgt uw vriendin langzamerhand ook genoeg van deze vriendschap en kan ze een beetje dimmen met de contacten. Stel anders voor dat uw vriendin wat vaker buitenshuis afspreekt met haar. Of ga zelf de deur uit en spreek met een vriend af, wanneer de helleveeg weer eens op de agenda staat. Of neem de wijk naar tv- of computerscherm en zet een koptelefoon op, als zij bij u over de vloer is. U hoeft niet mee te doen aan het gesprek tussen de twee vriendinnen.

Beste Beatrijs,

Ik ben een jonge vrouw die bewust niet voor kinderen kiest. Op mijn werk zijn er veel vrouwelijke collega’s die in de pauze in de kantine alleen maar over hun baby’s, hun pijntjes, luiers, borstvoeding en aanverwante kinderzaken kunnen praten. Het lijkt wel alsof jonge moeders totaal niet door hebben dat andere mensen dit soort gesprekken saai en oninteressant vinden. Hoe kan ik hen op een vriendelijke manier duidelijk maken dat ik geen zin heb om dat geleuter steeds aan te moeten horen?

Genoeg van babypraat

Mensen mogen praten waarover ze willen. Als iedereen een gemeenschappelijke belangstelling heeft (of het nu opera, beurskoersen of baby’s betreft), dan is er geen manier waarop u hen van dat onderwerp af kunt houden. Maar waarom zou u? Als het gesprek u niet bevalt, kunt u altijd weggaan en elders gaan zitten. Beter nog is om van tevoren uw tafelgenoten uit te zoeken.

Vragen over de omgang met buren, collega’s, familie, vrienden en kinderen kunt u sturen naar: Trouw, Beste Beatrijs, Postbus 859,1000 AW Amsterdam. U kunt uw vraag ook elektronisch indienen via www.trouw.nl/beatrijs of via beste@beatrijs.com Het archief van deze rubriek is te vinden op www.beatrijs.com

Reacties (43)

Meestal neem je het een jonge moeder niet kwalijk als zij haar kind(eren) ziet als het centrum van het universum, maar hopelijk heeft ze desondanks nog genoeg werkelijkheidszin om te beseffen dat niet iedereen het zo ziet en/of dat andere jonge moeders *hun* kind(eren) als het centrum van het universum zien. Het is waar dat de vraagstelster het had over gesprekken tijdens de pauze, maar een aantal reacties gingen ook specifiek over het praten over kinderen tijdens werktijd. Dat kan buitengewoon irritant zijn, vooral als daardoor werk blijft liggen! Natuurlijk zijn mijn kinderen wonderbaarlijke wezens, ik snap niet dat u dat nog vraagt :-)

Marie, V.S. op 20-01-2010, 16:55

Marie, V.S Sorry voor mijn onoplettendheid maar het ging wel over babygepraat in de lunchroom, niet op de werkvloer. Verder helemaal mee eens hoor. Maar baby's zijn nu eenmaal het universum van (jonge) moeders, dat was bij u vast ook zo, wees eerlijk. Als ze ouder worden neemt dat normaal gesproken wel af.

Coby, Sexbierum Niet als ze zo blijft, nee, maar de biologische klok tikt wel door, dus wie weet.

Paul. Reken maar! Zelfs één regeltje kan soms al een hele 'story' vertellen over de persoon die hem schrijft. Lees alle reacties, ook de mijne en van uzelf nog maar eens goed na. They all tell a story. Fascinating!

Jon Story, den Bosch op 20-01-2010, 11:00

@Jon Story: evenals jouw reactie veel zegt over jou. ;)

@babypraat: Gewoon ander gezelschap opzoeken, niet alle mannen praten over voetbal auto's of wielrennen ;)

Paul, Ergens op 19-01-2010, 21:50

Mijnheer Story ziet iets over het hoofd: mensen die met elkaar werken zijn in de eerste plaats aangenomen om tegen betaling bepaalde werkzaamheden te verrichten. Als collega's dag en uur over hun kinderen kleppen, komt daar vermoedelijk niet veel van terecht. En wie kunnen puinruimen? Vermoedelijk de kinderloze collega's. Natuurlijk mag je op je werk over je priveleven praten, maar er moet ook nog iets anders worden gedaan, nl. werk! Overigens heb ik zelf kinderen, maar ik stoor me ook weleens aan de manier waarop sommigen hun kinderen tot het centrum van het universum maken.

Marie, V.S. op 19-01-2010, 21:45

Babypraat.
Gelukkig dat deze vrouw afziet van het krijgen van kinderen.
Je wenst geen kind zo'n vrouw als moeder toe, toch?

Coby, Sexbierum op 19-01-2010, 21:45

@deJong: Ik weet dat u hoopt dat wij allen het Licht ooit weer zien, maar ik acht de kans hierop buitengewoon gering. De meesten van ons hebben van veraf of dichterbij al eens meegemaakt wat de sociale gevolgen zijn van gelovigen die streng zijn in de leer zijn en personen uit hun omgeving die die visie niet delen. In een wereld waar je geloof en je sociale normen, hoofdzakelijk worden bepaald door de ligging van je geboorteplaats, lijkt het mij niet dat je normen voortkomend uit één boek (en één interpretatie ervan) tot bepalend voor iedereen kunt opleggen.

Paul, Ergens op 19-01-2010, 21:45

Babypraat: haar brief aan Beatrijs zegt veel over de schrijfster. Ze stelt zich voor als jonge vrouw die bewust niet voor kinderen kiest. Lekker vlot en modern dus. Alle andere vrouwen (moeders) zijn eigenlijk maar loosers die er ingetuind zijn. Zij wil hen duidelijk maken niet gediend te zijn van hun gesprekken al verschuilt ze zich achter 'andere mensen'. Ze wil haar collega's naar haar hand zetten ZIJ moeten eens ophouden met dat geleuter -dat woord spreekt hier boekdelen. Ergens anders te gaan eten komt niet in haar op, zo vlot van begrip is ze ook weer niet. Misschien wordt ze nog eens moeder en komt alles nog goed ik ken er een paar zo.

Jon Story, den Bosch op 19-01-2010, 15:49

Hanneke en Marie, ik noemde specifiek ook het aspekt van `ware liefde`, een essentieel element binnen alle relaties.

deJong, Vlaardingen op 19-01-2010, 09:09

Mijn oude schoonvader was zo eenzaam in zijn laatste jaren (wij bezochten hem elke week) dat hij alles weggaf aan een ieder die ?aardig? tegen hem was; aan vrouwen van de thuiszorg of vrijwilligers van de kerk. Zij namen het aan of namen het gewoon mee! Zo is er veel verdwenen: kristallen flacons met zilveren dop die ik zou ?erven?. Geld, kleinoden: hij ?gaf? weg uit eenzaamheid; hij ?kocht? genegenheid. Hij paaide die vrouwen met taarten voor Moederdag bv terwijl zij totaal niets met Moederdag te maken hadden. Zij waren gewoon van de thuiszorg. Laat dit onderwerp een waarschuwing zijn voor mensen met oude ouders. Zij zijn erg kwetsbaar!

Hannah, Amsterdam op 19-01-2010, 09:09

Sinds 4 jaar heb ik bewust kinderloze collega's op kantoor (vrouwen) en werk ik veel samen met mannen (die miepen niet zo verschrikkelijk over hun kinderen) en ik moet zeggen: de werksfeer is er enorm op verbeterd. Geen gezeur meer over elk wissewasje van baby-/peuterlief. Erg leuk hoor, voor 10 minuten..... Dag in, dag uit is je reinste nachtmerrie. Ga lekker lunch-wandelen, ook nog goed voor de lijn!

Petra, Venlo op 19-01-2010, 01:42

@De Jong: ik kan uit persoonlijke ervaring meedelen dat uw bewering aangaande "godgericht opgevoede (klein)kinderen" - wie of wat dat ook mogen zijn - helemaal niet altijd hun (groot)ouders blijven bezoeken. Maar ik heb geen zin om hierover verder in discussie te treden. Waar het om gaat is dat de briefschrijfster het volste recht heeft om niet voor kinderen te kiezen, maar dat ze helaas niet kan vergen dat iedereen haar belevingswereld deelt, gelijk zij de belevingswereld van haar collega's met kinderen niet deelt, en dat ze dus het beste ander gezelschap kan zoeken voor de lunch.

Marie, V.S. op 18-01-2010, 18:25

@Hanneke: de kennis in kwestie had zich ook niet af moeten keren van de Here ;)

Paul, Ergens op 18-01-2010, 18:22

@Hanneke: een 'correcte' christelijke opvoeding kun je dat in elk geval niet noemen. Wat een trieste situatie, zeg! Jezus leert in elk geval anders: hij ging juist wel met heidenen om, wat de strikte gelovigen hem dan ook zeer kwalijk namen ;-)

@verdwenen sieraden: lastige situatie, maar zelfs als de oude dame vergeetachtig is, mag ze met HAAR spullen doen wat ze wil en mogen ze niet zomaar afgepakt worden. Ze mist de sieraden blijkbaar ook, anders zou ze niet klagen dat ze niet eens een ketting kan dragen. De familie lijkt meer om de erfenis dan om de dame te geven. Maar ik kan het mis hebben en doe dat hopelijk ook.

cris, waddinxveen op 18-01-2010, 18:22

@ Karlien
Ik voel met u mee; mijn moeder doet hetzelfde. En het ergste is dat de verzorging volhoudt dat er niets mis is met haar.
Het staat mevrouw vrij weg te geven wat zij wil .... maar wij kinderen weten zeker dat mijn moeder in de war is.

Marietje, Den Haag op 18-01-2010, 18:22

Marie, V.S Vergeet uw eigen stokpaard niet, ook weer terug van weggeweest. Ieder mag natuurlijk beslissen of en hoeveel kinderen hij/zij wil. In het moderne denken is de mens biologisch tenminste gelijk aan de dieren. Dieren zijn altijd bezig om zich zoveel mogelijk voort te planten dus is die stelling van de Jong toch niet zo vreemd al komt het dan uit de bijbel. In het westen worden te weinig kinderen geproduceerd om het uiteindelijke voortbestaan te verzekeren volgens de geleerden. Moeders (en sommige vaders) raken niet uitgepraat over hun kinderen dat is nou hun stokpaard. Deze vragenstelster heeft een hekel aan kinderen, denk ik.

Jon Story, den Bosch op 18-01-2010, 18:16

Welke waarde heeft vriendschap en hoe voel je ergens tussen genomen?
(belaagd in eigenhuis) is het geen uitdaging erachter te komen waarom je zo kwetsbaar bent of hoe leer je ergens boven te staan? Het leven na je 30e, na je 40e, en nog veel meer na de 50 etc. wordt getekend door indivuduen die je"brutaal"uittesten op duurzaamheid.
Je kunt niet vroeg genoeg mee beginnen ermee om te gaan en deze lessen worden geheel gratis bij u thuis aangereikt.
vraagje: heeft u broers/zussen? zijn er al lastige collegae? Ga je regelmatig om met jeugdigen? Maak je borst maar vast nat!

Evert, Usquert op 18-01-2010, 18:10

@DeJong:

Een bekende van mij bezoekt trouw zijn (inmiddels bejaarde) vader op diens verjaardag. Helaas moeten deze bezoekjes zorgvuldig gepland worden, omdat zijn zussen, broers èn moeder hem niet meer tegen wensen te komen. Reden? Deze bekende weigert, in lijn met zijn geweten, nog langer de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk te bezoeken. En met zo'n heiden wil de rest van de familie geen contact hebben.

Een correct christelijke opvoeding zorgt inderdaad per definitie voor warme familiebanden...

Hanneke, Rotterdam op 18-01-2010, 13:57

Mijn oma zaliger heeft indertijd ook wat mooi Delfts blauw porcelein aan de zoon van een vriendin van mijn moeder gegeven, die klaarblijkelijk eens op bezoek kwam. Mij moeder en haar zus hebben daar nooit iets van gezegd, maar gezien het feit dat zij tevoren nooit contact met deze jongen had, had dat nimmer mogen gebeuren. Het waren geschenken van haar man en haar kinderen hebben er nooit aan gedacht om die geliefde voorwerpen ondanks haar dementie bij haar weg te halen. De familie van deze vrouw loopt hetzelfde risico, dus ik heb begrip voor hun dilemma.

Tossana, Duiven op 18-01-2010, 13:28

Welaan Marie, goed om te zien dat je m`n commentaar nog trouw leest.
Kleinkinderen die Godgerichte waarden meekrijgen gebaseerd op ware liefde blijven hun (groot)ouders gegarandeerd opzoeken.

deJong, Vlaardingen op 18-01-2010, 13:13

En meneer/mevrouw deJong... "Belaagd in het eigen huis" had ook niet gevraagd om relatie-advies betreffende het al dan niet getrouwd zijn...

Ontlopen lijkt me de meest handige strategie.

Paul, Ergens op 17-01-2010, 22:55

De familie van de 'verwarde' dame, had een notaris kunnen raadplegen. Die kan opvragen of er een testament is, en de sieraden hadden natuurlijk in een kluis bewaard moeten worden. Het is wat kostbaar om alle meubels op te slaan, en huishoudelijke spullen hebben niet zo'n emotionele waarde, dus, die konden ze wel verdelen. Maar sieraden zijn persoonlijk, en zij hadden in ieder geval moeten zorgen dat deze dame haar lievelingssieraden kon dragen.
De familie heeft zich vrijpostig en inhalig gedragen vind ik.

Coby, Sexbierum op 17-01-2010, 18:17

Vriendin. Een zinnetje trof mij: "Ik wil haar niet verbieden...."
Maar niet proberen ook, lijkt me niet best voor de relatie.
Verder goed advies van Beatrijs

B.Marquart Scholtz, Amstelveen op 17-01-2010, 16:57

Babypraat: het kan nog veel en veel erger. Hier gaat het alleen nog maar om de pauze. Er zijn ook werkplekken waar letterlijk uren aan werktijd worden verspild met geklets over de kinderen. Waar men de dag begint met het bekijken van (via de mail verstuurde) baby- en kinderfoto's. Waar je als nieuwe medewerker moet wachten tot die allemaal bekeken zijn, en dan pas wordt ingewerkt. Waar de kinderlozen die niet mee kunnen praten en lekker worden buitengesloten: die mogen het werk doen wat blijft liggen, en de telefoontjes aannemen waarvoor de kletsende dames het te druk hebben en de klussen oppakken die uit die telefoongesprekken voortkomen.

Piet, Groningen op 17-01-2010, 16:53

Welaan, het stokpaard van mijnheer/mevrouw De Jong is uit z'n winterstalling gehaald! Het is de vraagstelster goed recht om niet te kiezen voor kinderen. De mensheid lijdt bepaald niet aan een tekort aan het opvolgen van het "gebod" dat ze moeten heengaan en zich vermenigvuldigen. Sommigen zijn bijkans konijnen gelijk! Daarbij is het nog helemaal niet gezegd dat eventuele (klein)kinderen haar later zullen bezoeken.
Het is natuurlijk vervelend als vrouwelijke collega's alleen maar over kinderen en aanverwante zaken kunnen praten, maar mannen die bijv. hoofdzakelijk over voetbal praten zijn net zo erg! Zoek gewoon ander lunchgezelschap!

Marie, V.S. op 17-01-2010, 16:50

Als tante niet meer bij machte is haar eigen zaken te behartigen dan zou het een oplossing kunnen zijn (geweest) om haar onder curatele te laten plaatsen. Dan zouden kostbare spullen of dingen die een emotionele waarde hebben alvast door een ander kunnen worden beheerd of desnoods alvast onder de erven worden verdeeld. Dat is natuurlijk een moeizame juridische procedure, maar dat kan in bepaalde gevallen nodig zijn. Ik blijf van mening dat het diefstal is om de spullen van tante zonder haar goedvinden mee te nemen, of ze nou dement is of niet. Inderdaad staat nergens dat de neven en nichten de erfgenamen zijn!

Marie, V.S. op 17-01-2010, 15:52

Wel, `Genoeg van babypraat` zou zich over het doel van het leven moeten beraden - `wees vruchtbaar en vermenigvuldigt u`, hoorden Adam & Eva al, in den beginne. Zo is het nu eenmaal op deze planeet, en dat is maar goed ook. Kinderen, mits goed (lees: gebaseerd op Godgerichte gezinswaarden) opgevoed, zijn immers een zegen, en hoe denkt ze haar latere leven door te brengen zonder bezoek van (klein)kinderen?
`Belaagd in eigen huis` kreeg goed advies van Beatrijs, behalve het feit dat `samenwonen voor het huwelijk` gewoon geen slimme keuze is, om durend geluk te realiseren ...

deJong, Vlaardingen op 17-01-2010, 14:08

Sieraden: Deze mevrouw kwam toevallig op bezoek. Neef was daar ook. Goede kans dus dat neven/nichten tante WEL bezoeken. Wat betreft diefstal door personeel, we kennen het gezegde " een rotte appel in de mand...".Ook al zijn meeste medewerkers heel eerlijk , die ene , daar hebben we het over. En ja , mijn moeder is in het verzorgingshuis bestolen van gouden sieraden , met dure stenen. Goedkope dingen werden nooit vermist , alleen de dure...Wij (kinderen) hebben de rest toen mee genomen en de leuke namaak juwelen in het verzorgingshuis voor moeder achtergelaten. Daar is nooit iets vermist van geraakt. Helaas maar waar.

Gerda, aardbol op 17-01-2010, 14:07

Vergat nog dat vijfminutengeheugen. Dat is toch makkelijk globaal te testen door een uur later een zijdelingse opmerking waarover ook te maken?

Stella, Utrecht op 17-01-2010, 14:07

waarover ook = waarover ook gepraat mag zijn

Stellau, Utrecht op 17-01-2010, 14:07

Schandalig van die familieleden!
Voor hetzelfde geld heeft hun tante een testament waarin staat dat haar geliefde spulletjes aan vriendinnen of desnoods haar buurmeisje toevallen na haar dood. Laat alles in een kluis bewaard worden als de familie zo bezorgd is. Daarnaast: als de familie het personeel niet vertrouwt, waarom vertrouwen ze dan wel hun tante aan hen toe?
Arme arme dame!

Chris, Amsterdam op 17-01-2010, 14:01

Het kan toch best zijn dat die tante er wel mee akkoord ging dat het verdeeld werd onder de familie, maar het zich daarna niet meer herinnert?
Mijn oma had ook veel weggegeven toen ze nog helder was, maar later, in een verder stadium vroeg ze zich wel eens af waar het een en ander was. Het is niet netjes om dingen "in te pikken" van een verward persoon, maar nergens staat dat dat zo gebeurd is.

Ëwa, Almere op 17-01-2010, 13:59

Er is pas sprake van een "erfenis" wanneer iemand dood is. Tot die tijd is het "bezit" en de eigenaar mag ermee doen wat hij (zij) wil, ook een dure ring weggeven. Of je die mag aannemen is weer iets anders. Maar het is pertinent onjuist dat de familie "een punt heeft" wanneer ze denkt "daar gaat de erfenis". Er is helemaal geen erfenis. Wel zou het de familie sieren wanneer ze probeert te voorkomen dat anderen zich het bezit van tante toeëigenen - niet vanwege de erfenis, maar vanwege tante zelf. Wanneer het om erven gaat, kan men niet principieel genoeg zijn.

Jan, Nijmegen op 17-01-2010, 13:59

Mijn oma heeft al een redelijk vroeg stadium van haar dementie vrijwel al haar sieraden weggegeven aan onbekenden. Bij de stukken was bijvoorbeeld een ring met drie diamanten die ze van mijn opa en haar twee kinderen had gekregen. Vooral de emotionele waarde van dit
sieraad is onbetaalbaar. De hele familie, vermoedelijk inclusief mijn inmiddels overleden oma, zou graag willen dat we op tijd hadden in gegrepen.

Karlien, Amsterdam op 17-01-2010, 13:59

Is erven een recht, vraag ik me af. Zoals mevrouw Beatrijs het stelt wel( "maar familieleden hebben ook een punt als ze denken: daar gaat de erfenis!") Maar in mijn ogen zeker niet.

Daarbij kan de demente dame ook een testament hebben, waarvan de neven en nichten niet weten, waarin haar erfenis wordt vermaakt naar de dierenbescherming.

Hoe dan ook het meenemen van spullen zonder toestemming blijft diefstal.

Anouska, Thuis op 17-01-2010, 13:58

Het lijkt mij ook inderdaad diefstal om tante's spullen op eigen initiatief alvast maar te verdelen. Nergens blijkt dat in geval tante overlijdt dat de neven en nichten in tante's testament de begunstigden zullen zijn, en dus enige rechten op haar spullen zullen kunnen claimen.

Guenther, Rotterdam op 17-01-2010, 13:58

De buit al verdelen voordat iemand dood is? Smakeloos vind ik dat. Bah wat een graaiers en hebberds. Je kunt het toch met tante bespreken dat de sieraden voor de zekerheid in een kluis zijn opgeborgen of dat één familielid de sieraden beheert. En dat tante ze vanzelfsprekend kan dragen. Diefstal in een verzorgingshuis? Bij mijn oma zijn ook spullen gestolen toen zij tijdelijk in een ziekenhuis lag terwijl ze in een bejaardenhuis woonde. Belaagd in huis wil zijn vriendin niet verbieden om met iemand om te gaan. Dat belooft weinig goeds voor de toekomst als iemand zoiets al wel overweegt.

Lara, ... op 17-01-2010, 13:56

Hoewel in verzorgingshuizen inderdaad gestolen wordt, heb het zelf meegemaakt met een cliënt waar het geld voor de boodschappen regelmatig minder was dan het zou moeten zijn, is het natuurlijk zeer ongepast om de erfenis alvast te verdelen. Misschien heeft tante wel een testament waarin de zaken heel anders verdeelt worden. Een kluis huren zou mijns inziens een beter oplossing zijn.

Ineke, Heerlen op 17-01-2010, 13:56

Ik denk dat het wijzen met de beschuldigende vinger naar de medewerkers van het verpleeghuis meer een kwestie is "Van zo de waar is, vertrouwt hij z'n gasten" dan dat verpleeghuispersoneel in het algemeen oneerlijk is. Volgens mij schuilt het grootste gevaar in dit geval in de familie, niet in het personeel van het verpleeghuis!

Marie, V.S. op 16-01-2010, 22:24

Omdat stukje volgens mij ongerechtvaardigd nadrukkelijk aandacht op oneerlijk handelen van sommige verpleeghuismedewerkers vestigt hier een beleving van mij: Kort nadat mijn demente moeder in een verpleegtehuis was opgenomen sprak één van de vezorgsters naar mij aan: 'In de Statenbijbel van uw moeder ligt bij de bladzijde met Handelingen 9:40 een briefje van 1000 (gulden), daarom heb ik het boek maar even achter de andere boeken gezet'. De verzorgster had de bladzijde opgeslagen om de bijbelse oorsprong van haar opvallende voornaam te tonen. Ze had ongemerkt misbruik van de vondst kunnen maken. maar deed dat niet.
Zo kan het dus ook.

Tino van Os, Den Haag/ Scheveningen op 16-01-2010, 21:59

De waardevolle spullen alvast verdelen voor iemands dood is wel heel ernstig. Die dame klinkt inderdaad nog redelijk helder. De spullen kunnen toch het best bewaard worden in een kluis of op een plek.
Ik heb het ook meegemaakt dat een tante werd kaalgeplukt door de neven en nichten toen ze naar het bejaardenhuis ging. Toen ze er eenmaal zat, bracht niemand haar een bezoek. Volgens mij is geld hier ook eerder leidend dan zorgzaamheid.

Ella, Amsterdam op 16-01-2010, 20:12

Al is tante nog zo dement, het blijft gewoon ordinaire diefstal om haar spullen maar gewoon mee te nemen zonder haar goedvinden. Als de familie bang is dat waardevolle zaken gestolen worden door het personeel in een verpleeghuis, dan kan het desnoods in een bankkluis worden opgeslagen. Het is - om het zachtjes uit te drukkenn - nogal onkies om de erfenis alvast te verdelen terwijl tante nog leeft. Ik maak uit de brief op dat tante nog niet zodanig de weg kwijt is dat haar dit is ontgaan. Ik denk dat de schuldige(n) niets anders kunnen doen dan nederig hun verontschuldigingen aanbieden en de ontvreemde zaken teruggeven!

Marie, V.S. op 16-01-2010, 19:40

Het beste lijkt me om hellevegen te negeren. Waarom zou je je tijd verdoen met irritant volk?

Peter Jeuken, Hilversum op 16-01-2010, 17:46

Ik denk dat de "verwarde" dame helderder is dan door Beatrijs beschreven.Als alleenstaande wordt je immers eerder opgenomen dan met een verzorgende pattner. Kunnen de neven/nichten geen goedkopere echte sieraden in ruil geven?

Stella , Utrecht op 16-01-2010, 17:10