Elke Afrikaan een breedbandverbinding
Internetbekabeling van Afrika. De rode is van Seacom.
Eind juli 2009 kwam de Oostafrikaanse breedbandkabel, bestaande uit glasvezel, van het consortium Seacom aan land in Mombasa, Kenia. De kabelaars kraaien victorie. Bedrijven zullen met een nog nooit vertoonde snelheid virtueel over het internet suizen. Informatie zal iedereen in ongekende hoeveelheden kunnen bereiken. De kabelbedrijven zullen hun omzetten en winsten zeker zien stijgen.
Maar, zo verzekeren ze ons, ook de Afrikaan zal er wel bij varen. Voortaan kan ook hij bij ziekteverschijnselen virtueel de hele wereld afstruinen om advies, zoals wij dat hier al lang gewend zijn.
De kabel kostte 600 miljoen dollar en heeft een capaciteit van 1280 Gigabite. Ondanks piraterij is hij er met een vertraging van slechts één maand in anderhalf jaar tijd gekomen. Voor universiteiten, internetcafés, handelaars en liefhebbers van voetbal zal de informatievoorziening sterk verbeteren. India heeft nu nog een grote voorsprong op het gebied van call centers, maar kan weldra in rap tempo door Afrika worden ingehaald. De Wereldbank becijferde dat wanneer de internetverbindingen in een gebied 10 procent sneller worden, daar gemiddeld een economische groei van 1,3 procent uit voortkomt.
Er ligt nu nog maar één kabel, maar daar komen er snel twee bij. Om het breedbandinternet bij de man in de Afrikaanse straat te krijgen moeten in de meeste gevallen de regionale en lokale kabels nog worden aangelegd. Kenia is een gunstige uitzondering. Maar op en rond het continent liggen nu nog maar zo’n tien kabels die er toe doen. In Europa is dat aantal 500.
Seacom verwacht dat de prijs voor internet en mobiele telefonie met tientallen procenten daalt, maar vele providers handhaven liever de hoge prijzen en stellen hun klanten wat meer bandbreedte ter beschikking. Tot nu toe was men aangewezen op langzame verbindingen via kabels die virtuele bronchitis veroorzaakten, of via nog langzamere en kostbare satellietverbindingen van monopolisten.
Een andere praktische kanttekening bij dit succesverhaal is de notoir onbetrouwbare elektriciteitsvoorziening op het continent. En verder becijferde de BBC dat van de 945 miljoen Afrikanen er tot nu toe slechts 54 miljoen, ruim vijf procent, op de een of andere manier gebruik maken van internet. Bovendien zal de bevolking ondanks een dalende vruchtbaarheid halverwege deze eeuw nog eens verdubbeld zijn tot twee miljard.
Wat deze digitale aansluiting op de rest van de wereld verder zal uitmaken voor de vluchteling in Darfur, of de lijdende burger in Somalië, Congo en Zimbabwe, is dus nog maar de vraag. Internet verhoogt de mogelijkheid om informatie uit te wisselen, maar daarmee is die kennis nog niet omgezet in praktische maatregelen die voor een oplossing zorgen. Eten en medicijnen, of een internetverbinding? Bij nood of armoede valt er nog steeds niets te kiezen.
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
copy | paste
Informatie over de nieuwe internetmogelijkheden in Afrika is onder meer te vinden op de toonaangevende nieuwswebsite van de Britse omroep BBC. Ga naar www.bbc.co.uk en tik in het zoekveld ’africa broadband revolution’, en het artikel duikt vanzelf op.
Op www.seacom.mu doet het kabelbedrijf Seacom zelf zijn verhaal.
En op de informatieve site www.developingtelecoms.com staat een artikel waarin een aantal partijen commentaar geven en de nieuwe verbinding wordt geanalyseerd. Tik in het zoekveld van deze site de woorden ’africa broadband’ en scroll door het lijstje dat dan op het scherm verschijnt, tot het artikel met de naam ’East Africa - broadband marches on’.
Dat Afrika niet het enige gebied op de wereld is waar men kampt met beperkingen van de toegang tot de digitale wereld, blijkt overigens uit een reactie vanaf de Hebriden bij Schotland. Een zekere Angus zegt daar niet zonder ironie dat hij jaloers is op de Oost-Afrikanen, die inmiddels breedband hebben, terwijl de eiland-Schotten daar nog steeds reikhalzend naar zitten uit te kijken.
Maar vergeet hier vooral niet om de interessante Afrikaanse reacties te lezen, want daar gaat het natuurlijk allemaal om: Ze zijn te vinden op: http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/8165077.stm
Trouw zoekt winnaars van olympische medailles. Kent u ze en weet u waar ze woonden toen ze het olympisch ereschavot beklommen? Bekijk ze bij Trouw in de Buurt en zet ze zelf op de kaart!
Reacties (3)
Heel bijzonder allemaal, zeker als je bedenkt dat delen van bijvoorbeeld Frankrijk nog zonder glasvezelnetwerk zitten. Hoe zit dat met andere Europese landen, maar ook bijvoorbeeld de VS en Canada? En laten we ook niet het hoge percentage analfabetisme vergeten. Iets wat voor velen in Nederland ook nog een struikelblok is bij het gebruik van internet. Laat ik duidelijk zijn: ik bedoel niets ten nadele van Afrika. Ik plaats alleen enkele vraagtekens bij de idealen van de uitvoerders van dergelijke plannen.
Lara, ... op 09-09-2009, 13:39
In reactie op Menno. In Kenia, waar de kabel aan land komt, is Engels de taal waarin op basisscholen en middelbare scholen les wordt gegeven. Engels is een officiële taal in Kenia. Veel Kenianen spreken dus uitstekend Engels. Voor hen gaat dus een wereld open dankzij het veel snellere (grotendeels Engelstalige) internet dat ze dankzij de nieuwe kabel kunnen gebruiken. Die kabel is de 'voedingsbron' van het internet in Oost-Afrika, en van cruciaal belang voor snelle verbindingen.
Ik was afgelopen winter in Kenia, en zag dat overal nieuwe internetkabels werden aangelegd. Het land is goed voorbereid als op de komst van de glasvezelverbinding.
Remco Tomesen, Den Haag op 06-09-2009, 20:42
De Seacom-kabel is "gewoon" een glasvezelkabel, breedband is een dienst die aan de consument wordt geleverd. De kabel is een informatie-drager die verder met breedband of internet niets van doen heeft. Ondanks de publiciteit zal maar een relatief klein gedeelte van de capaciteit voor internet gebruikt, de rest is bestemd voor bedrijven, overheden, telecommunicatie, etc. De capaciteit 1280 gigabytes, een bite is een hap. Voor wat betreft call centers, die bevinden zich in landen waar Engels een officiële voertaal is, waarin op school verplicht wordt lesgegeven - zoals de Dominikaanse Republiek, de Filippijnen, en India.
Menno Aartsen, Washington, D.C. op 05-09-2009, 12:07
Plaats een reactie
Stuur artikel door