Is dit nou het studentenleven?

Fé Toussaint

Samen met honderden andere 4vwo'ers in tientallen toeristenbussen arriveerde ik afgelopen vrijdag al vroeg bij het Radboud in Nijmegen. Om half negen moesten de arme universiteitsstudentjes al klaarwakker zijn om ons te ontvangen, allemaal in het kader van "een eerste kennismaking met het WO".

Natuurlijk waren velen onder ons al vaker op een universiteit geweest, maar dit keer was het anders. Dit keer ging het namelijk niet om de verschillende opleidingen of de bijzonderheden van deze universiteit, maar meer om de gang van zaken op een universiteit in het algemeen. Want ja, hoe voelt dat nou eigenlijk, de wereld van overvolle collegezalen en massavoedsel in de kantine?

Dat was toch wel even schrikken.

De toon was al gezet vanaf het moment dat onze programmabrief ons in extra bold op het hart drukte dat we onze mobieltjes écht thuis moesten laten. Uit pure rebellie kwamen vele leerlingen dus wild sms'end de ontvangstruimte binnen, de gezonde puberale tegenzin nog een tikkeltje aandikkend door massaal kauwgom te smakken.

Na de openingsspeech van een kalme, vriendelijke docent die zich niet zomaar uit het veld liet slaan, werden we verder geloodst door verlegen Radboud-studenten in knalrode universiteitsshirts. Eenmaal de campus verkennend kreeg ik haast last van acute claustrofobie: De grauwe grijze muren van de idem gebouwen stormden op je af. Ze hadden precies die gemene Hollandse hoogte: die hoogte die je uitzicht verpest met haar architectonische nulniveau maar als een soort tantaluskwelling nog net een hoekje mooie verse lentelucht laat zien.

Prachtige verhalen over geweldig gezellige huisvesting, mooie mannen en marathonfeesten blijken toch mythes te zijn. De studentenflats in Nijmegen kwamen grauw over, de jongens hadden het veel te druk met hun studie om je te zien staan en op flyers werden enkel cultureel verantwoorde evenementen aangekondigd.

Is dit nou het studentenleven?

Misschien is de ervaring van het studentenleven niet in een voorlichtingsochtend te simuleren. Toen ik op de basisschool zat en voor het eerst voet zette op vwo-terrein schrok ik me ook rot van de gemene tweede klassers, de manier waarop ik met mijn 1 meter 45 haast verpletterd werd door de kakelende massa, de schoolbel die je steeds weer een hartverzakking bezorgde. Nu blijken alle “fabels” over het voortgezet onderwijs waar te zijn: Je krijgt veel meer vrijheid, kent plots iedereen en hebt zélfs gezellige leraren. De slechte dingen die me als achtstegroepertje zo overspoelden zijn juist de waanideeën.

Ik houd me zelf dus maar voor dat het zo ook zal zijn bij de universiteit: Het lijkt nu tegen te vallen, maar als ik eenmaal mijn eerste echte dag op de universiteit achter de rug heb zal alles vast beter zijn. Dan zijn de gebouwen vast helemaal vernieuwd, is mijn jaar een soort Dutch version van Baywatch en bestaat mijn universitaire schoolcarrière uit één groot feest.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.