Ook een ziek kind moet leren

Fatma studeert op haar kamer.© Werry Crone, Trouw

Scholen horen onderwijs te blijven verzorgen voor leerlingen die wegens ziekte langere tijd thuis of in het ziekenhuis zijn. Maar ze doen dat lang niet altijd, merkt een landelijk netwerk. Vandaag voert het daarom actie.

Fatma uit Venlo is 13 jaar en ligt al drie maanden in het ziekenhuis. Daar krijgt ze nu les.

„Het begon toen ik een jaar of negen, tien was, op de basisschool. Ik had buikpijn en kon de ene keer niet naar de wc en de volgende keer had ik juist diarree. In het ziekenhuis in Venlo hebben ze me een middel gegeven en toen ging het wel wat beter.

Later, toen was ik elf, kreeg ik maagpijn. In het ziekenhuis zeiden ze dat ze niks konden vinden. Ze stuurden me naar de psycholoog, ze dachten dat het tussen de oren zat. Ik heb drie keer een afspraak gehad, maar ik wilde er niet meer heen. Mijn moeder geloofde ook dat het psychisch was, ze zei: vertel me maar wat er is, Fatma. Maar er was niks.

Ik begrijp mijn moeder wel, hoor. Mijn moeder heeft voor mij twee kinderen verloren en na mij vijf, ze zijn allemaal in haar buik overleden. Ik heb een broertje dat wel gezond is, van 2,5 jaar. Ik heb die problemen van mijn moeder ook allemaal meebeleefd, ze dachten dat ik daarom buikpijn kreeg. Maar dat was niet zo.

Toen ik in de eerste klas zat van het vmbo in Venlo, vorig schooljaar dus, ging ik steeds vaker met pijn naar huis. Een keer is de gymjuffrouw heel boos op me geworden. We deden een test om je conditie te meten en ik had de allerlaagste score van de hele klas. Ik zei haar, mijn darm is ziek, daar komt het door, maar zij vond dat ik meer moest trainen. Ik begrijp dat wel, hoor, want niemand kon ook iets vinden. Maar aan de andere kant: ik was heel mager geworden en heel moe en bleek, ze had het toch wel aan me kunnen zien.

We zijn uiteindelijk naar een ander ziekenhuis gegaan, het Radboud in Nijmegen. Daar hoorden we dat het de ziekte van Crohn is, waarschijnlijk. Ik heb er medicatie voor gekregen en toen ging het beter. In de zomer gingen we zes weken naar mijn familie in Turkije. Daar ging het heel mis, mijn buik was helemaal opgezet en ik kon niet naar de wc. Ze wilden daar een operatie doen, maar wij dachten: dat is toch beter in Nederland. We zijn met spoed hierheen gegaan. Ik heb sindsdien een stoma en lig nu al drie maanden hier.

Toen ik een beetje herstelde, kwam er iemand praten die zei dat er ook een school was in het ziekenhuis. Dat leek mij wel goed. Mijn vader heeft mijn mentor gebeld. De school regelt nu het onderwijs voor mij met het ziekenhuis. Ik krijg elke dag een uur les en doe toetsen die de school opstuurt. Alleen in de vakken die voor mij belangrijk zijn.

Ik heb een tijdje les gehad met een ander meisje en toen nog een week met een jongen, maar die zijn niet meer in het ziekenhuis. Nu heb ik alleen les, dat is aan de ene kant wel fijn, want dan krijg ik alle aandacht. Maar het is ook wel saai en leeg.

Toen ik nog een maagsonde had, kwamen ze les geven op mijn kamer. Ik heb een kamer alleen. Er zijn geen andere kinderen van mijn leeftijd op dit moment, of ik ken ze niet. Maar via msn heb ik wel contact met mijn klasgenootjes. Mijn beste vriendin is een keer een kaart komen brengen namens de hele klas, dat was wel heel fijn. En we hebben een keer geskyped met de hele klas. Het meest mis ik hier het gewoon vijf dagen in de week de hele dag naar school gaan. Zonder dat verveel ik me.

Venlo is bijna een uur rijden vanaf hier. Mijn moeder spreekt geen Nederlands en heeft geen rijbewijs, ze komt altijd met mijn vader. Hij werkt in een fabriek tot half vijf en dan komen ze soms daarna. Als het goed met me gaat, dan zeg ik: kom maar niet. Het is zo veel voor ze. Sinds kort heeft mijn moeder een baan, ze wast af in een keuken, in het weekeinde en twee dagen door de week van 6 tot 1 uur in de nacht. Ze hebben het best moeilijk, mijn ouders, dus toen mijn moeder vertelde dat ze dit werk kon gaan doen, zei ik: doen! Nu komen ze op bezoek zo vaak als het gaat.

Binnen twee weken word ik geopereerd dan gaat de stoma weer weg. Ze nemen ook hapjes uit mijn darm, om te kijken of er darmfalen is. Ik hoop dat ik voor de kerstvakantie terug naar school kan. Maar ik denk daar nu nog niet aan, eerst maar eens die operatie, dan zie ik wel weer."

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.