Onvoldoende zorg voor moeder
Artsen laten belang ongeboren kind zwaarder wegen bij zwangerschapscomplicaties
© Trouw
Gerelateerde artikelen
Voor de gezondheid van het ongeboren kind is vaak meer aandacht dan voor de gezondheid van de moeder, zo blijkt uit onderzoek.
Bij zeven op de duizend zwangerschappen wordt de moeder ernstig ziek. Soms ernstiger dan nodig. Dat blijkt uit het eerste grootschalige onderzoek in Nederland naar ernstige complicaties bij vrouwen tijdens zwangerschap en bevalling.
Het gaat dan onder meer om zware bloedingen, het scheuren van de baarmoeder of zwangerschapsvergiftiging. Daarbij kan wat doorgaans begint met hoge bloeddruk, eindigen met epileptische aanvallen of leverbeschadigingen en problemen met de bloedstolling.
Ziekenhuizen registreerden tussen augustus 2004 en augustus 2006 2500 gevallen waarbij de moeder ernstig ziek werd. Volgens arts-onderzoeker Joost Zwart, die hierop volgende week aan de Leidse Universiteit promoveert, komen deze aantallen grofweg overeen met andere westerse landen.
Wel is er een duidelijk verschil als het om de soort complicatie gaat: problemen door hoge bloeddruk kwamen hier relatief vaker voor. Uit angst voor schade aan het kind zijn volgens Zwart Nederlandse gynaecologen te terughoudend geweest met behandelen. Zo is zwangerschapsvergiftiging alleen te behandelen door de baby vervroegd geboren te laten worden. „In Nederland waren we er erg opgespitst dat zo lang mogelijk uit te stellen. Gemiddeld blijft een kind hier zo’n drie weken langer in de buik dan in Groot-Brittannië.”
Bovendien, zegt hij, blijkt uit het onderzoek dat bij vier op de vijf vrouwen de zorg niet optimaal is geweest. „Blijkbaar houden we die moeder toch minder goed in de gaten.”
Zwart bepleit het structureel bijhouden van deze gegevens. Volgens hem vinden op basis van de bevindingen van de studie in de gynaecologische praktijk al aanpassingen plaats en wordt er bijvoorbeeld minder lang gewacht met het inleiden van de bevalling. Alleen vervolgonderzoek, stelt hij, kan duidelijk maken of dat tot betere zorg leidt.
© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.
Reacties (18)
wij hopen dat er alerter op gelet word ik ben zelf doodziek geweest
zo erg dat ik me niets meer kan herinderen de kleine meid was ook een prematuur door zwangerschapvergifteging bij ziekenhuis word dat nog steets ontkend ik had een hoge bloeddruk van 115 en hebnu nog gevolgen van alles groeten uit nunspeet
eefke van meulen, elspeet op 04-11-2009, 10:24
Het lijkt er op dat het onderzoek van de heer Zwart het een en ander heeft los gemaakt. Ik ben benieuwd of in de toekomst de gegevens structureel worden bijhouden en vervolg onderzoek uit te laten voeren.
Backx, Rotterdam op 14-09-2009, 21:33
Gelukkig is er nu aandacht in de media voor pre-eclampsie, zwangerschapsvergiftiging. Tijdens mijn zwangerschap werden de weeën geremd bij 32 weken zwangerschap (en beginnende pre-eclampsie) middels een infuus. Ik wilde bevallen, maar de verloskundige zei dat ik eerst maar eens dikker moest worden, geen medisch argument. De baby stierf vlak na de geboorte bij 36 weken zwangerschap. Ik kreeg daarbij een zeer hevige bloeding, waardoor mijn nierfunctie uitviel. De verpleegsters wilden de arts niet roepen.
De dorpsarts bedreigde mij en zei dat hij mij "de praktijk uit zou trappen" als ik een klacht zou indienen tegen het Sittardse ziekenhuis.
Vrouw met pre-eclampsie, Limburg op 11-09-2009, 15:37
Mij hebben ze ook te lang laten lopen met zwangerschapsvergiftiging. De baby bleek constant nergens last van te hebben, maar toch wachten tot mijn onderdruk 120 was. Uiteindelijk is de kleine 2,5 weken eerder, kerngezond geboren. Ik heb nog een giga nabloeding gehad (hb 3,9). Dit was voor mij de 1e en was hier niet op voorbereid / geinformeerd dus liet ik ze maar gaan. 'zij weten het wel beter'.... Na de keizersnede is er niet meer op mij gelet totdat ik aangaf dat ik niet lekker was en wegviel. Ik heb hier nog een jaar last van gehad en erover praten ging niet zonder de nodige huilbuien. NOOIT MEER!
Bibi, Deventer op 11-09-2009, 15:24
Als ik even mijn vriendenkring afga dan vraag ik me af of alle klachten bij bevallingen die hier ernstig worden genoemd worden geregistreerd. En mijn 2,5 week bloedingen telt wel, maar mijn jaar niet kunnen lopen, 12 wortelkanaalbehandelingen, 3 kaakchirurgische ingrepen, 2 jaar ziekte van Pfeiffer en koortsaanvallen niet? Tel uit je verlies in ziektekosten en verzuim. En het verlies van opmerkingen als 'we kunnen ons toch niet laten leiden door de emotie van de moeder'. Betrek moeders (en vaders) en de langere termijn in vervolgonderzoek. Een plichtmatig consult na zes weken geeft een arts nauwelijks inzicht in de gevolgen van zijn handelen.
P., omgeving Amsterdam op 10-09-2009, 22:46
Het verhaal is zeer herkenbaar.
4 jaar geleden heeft mijn dochter een aantal weken in het ziekenhuis gelegen met beginnend HELP syndroom. Er werd dermate vastgehouden aan de zwangerschapstermijn van 37 weken dat de conditie van mijn dochter zo slecht was dat gewoon bevallen niet meer mogelijk was. Ook de conditie van de baby liet erg te wensen over. Ik heb me regelmatig afgevraagd wat de reden was om niet in een eerder stadium in te grijpen.Overigens heeft het gelukkig geen vervelende gevolgen gehad, wel een moeilijke start voor beiden.
Trudy Kouwen, Terborg op 10-09-2009, 21:44
Dat het ongeboren vrucht (in een gewenste zwangerschap)recht heeft op bescherming is geen punt van discussie. Anders wordt het als het
leven van de moeder in gevaar is. Dan vind ik dat de gezondheid van de moeder voorrang heeft op het ongeboren vrucht. Nieuw leven kan
altijd weer verwekt worden. De plaats van de moeder in het gezin en/of in de rol van echtgenote is te belangrijk om op het spel te zetten.
H.D.B. Go, Roermond op 10-09-2009, 21:42
Goed om te realiseren dat bijvoorbeeld het vervroegd geboren laten worden van de baby's weer invloed kan hebben op de cijfers van perinatale sterfte. Hoe meer vroeggeboorten, hoe hoger dit cijfer zal worden. Met alle kritiek van dien, in 'den lande'.
Daarnaast zijn er verschillen in de behandelbaarheid van de genoemde aandoeningen. Bijv. het scheuren van de baarmoeder is een acuut probleem, met zeker risicofactoren die vooraf bekend zijn, maar met nauwelijks signalen in de aanloop naar het probleem. Ook bij dit voorbeeld goed om te realseren dat keizersnedes de kans op een scheur in de baarmoeder flink verhoogd. Dus, keizersnedes op wens...?
GIR, NL op 10-09-2009, 18:06
Wij missen in dit verhaal de rol van de moeder in het maken van een dergelijke beslissing.
MeTZelf, NL op 10-09-2009, 17:52
Als "iemand uit de medische wereld" wil ik graag melden dat het de medische wereld zelf is, die gedetailleerd wil kijken waar de zorg beter kan, daar zijn we allemaal bij gebaat.
Door de media aandacht lijkt het alsof het allemaal heel slecht gaat, maar ik kan zeggen dat er al heel erg veel verbeterd is. Geen enkele organisatie is perfect, zaak is van (bijna) fouten te leren.
Vroeger ging er veel meer mis, maar werd er veel minder naar buiten gebracht. Jammer dat de nadruk altijd alleen maar ligt op wat er "fout" is. Fout gegaan is niet altijd fout gedaan.
Liesbeth, Maastricht op 10-09-2009, 14:35
Het baart mij zorgen dat er meer in de zorg onvoldoende gebeurd, we zien door de bomen (aandoeningen) het bos (de ziekte ) niet meer Medisch Nederland werkt langs elkaar heen het word hoog tijd de handen ineen te slaan en echt een zelfde zorgstelsel voor iedereen te volgen. Dat bespaart een hoop leed. Als er een goede hernieuwde kijk ergens op is dan behoren we dat in zijn geheel te volgen als voorbeeld de deficientie van B12 wat daar allemaal niet mee mis gaat in de dagelijkse medische praktijk ook bij een zwangerschap zelf ervaren.
Postanale depressie,gevolg van verkeerde darmwerking ,verstoorde stofwisseling,Hb en B12 te kort.
M v Doorne, Spijkenisse op 10-09-2009, 12:47
Ik kan het er alleen maar mee eens zijn.
@de Jong; het gaat hier niet over de zorg tussen man en vrouw, maar tussen vrouw en werkers in de gezondheidszorg... dus dokters en gyneacologen die vrouwen veel te lang laten doormodderen, todat ze uitgeput zijn voordat de bevalling goed en wel begonnen is.
Of dokters die niet luisteren, of denken dat ze zich aanstellen als vrouwen zeggen het echt niet meer aan te kunnen.
Of vrouwen naar huis sturen met een paar centimeter ontsluiting omdat de afdeling nog vol ligt.
Het is een wonder dat het nog zo vaak goed gaat in Nederland.
Moeder, NL op 10-09-2009, 12:20
Nou, dat mag tijd worden. Mijn jongste is net 20 geworden. Mijn oudste is 25 jaar. Beide zwangerschappen hebben toenemende complicaties van rugklachten en bekkenklachten veroorzaakt, zodanig dat ik nu 80-100% afgekeurd in de WAO zit. Er had wel wat betere monitoring en begeleiding mogen zijn tijdens en achteraf. Wie weet was ik dan niet zo ver in de problemen geraakt...
M.C. van der Burgh, Wijk bij Duurstede op 10-09-2009, 12:18
Hoe valt dit te rijmen met eerdere berichten als zou de babysterfte in Nl relatief hoog zijn ?
kuyc, berchem op 10-09-2009, 09:50
Helmaal mee eens! Een voorbeeld dat dit artikel zeker ondersteund wordt mooi en aangrijpend beschreven in het boekje
"zorgen baren" - L. Langelaar
Zeker het lezen waard. En het is ook zeker waardevol als de medische wereld eens goed nadenkt over hoe dit in de toekomst verbeterd kan worden.
M. Edestander , Amsterdam op 10-09-2009, 09:50
Heb ervaring met een jonge vrouw die leed aan het helppsyndroom dat ze bijzonder goed is opgevangen in het radboudziekenhuis te Nijmegen.
2 maanden eerder dan de uitgerekende datum heeft men een keizersnede toegepast om de baby geboren te laten worden en de moeder snel weer opknapte.
Het helppsyndroom is de oorzaak van te weinig bloedplaatjes waardoor er geen stollingsfactor is,dus het wachten is op stijging van de plaatjes.
Ze stijgen regelmatig om daarna weer te dalen.
Op een gegeven moment was de gestegen waarde acceptabel genoeg voor de sectio.
Heel zorgvuldig gehandeld.
Het is beter te wachten dan dat iemand doodbloedt
Alice Gerritsen, Nijmegen op 10-09-2009, 09:47
Een arts vertelde mij dat er wel degelijk in Nederland wordt gewerkt met een lijst waarin de waarde wordt uitgedrukt van een mens. Aan de witte, mannelijke, hoog opgeleide kostwinner zou het meeste geld mogen worden besteed. Het meeste geld gaat naar onderzoeken voor "mannelijke" kwalen in de werkende leeftijdsgroep (zoals ooit voor hartziekten door stress) vertelde hij. Huisvrouwen, moeders zonder baan bungelen helemaal onderaan. Waarschijnlijk voortvloeiend uit de orthodox christelijke traditie waarbij "de mannen" "de vrouwen" waardeloos vinden in vergelijking met zichzelf. Die lijst is vast nog actueel; eerder aangescherpt dan afgeschaft.
Rita, Rotterdam op 10-09-2009, 09:47
Het is daarom dat God het huwelijk heeft ingesteld, waar wederzijdse ouders het huwelijk zegenen, en de man voor zijn vrouw zorgt.
Laten we daarom dit ideaal op scholen onderwijzen, zodat iedereen ervan op de hoogte is, en Moeders niet meer te maken hebben met onvoldoende zorg!
deJong, Vlaardingen op 10-09-2009, 09:40
Plaats een reactie
Stuur artikel door