Abel Madariaga toont de wereld zijn zoon

(Novum/AP) - Abel Madariaga, wiens zwangere vrouw 33 jaar geleden door Argentijnse militairen werd ontvoerd, hoeft eindelijk niet meer te zoeken. Na tientallen jaren van twijfel en eenzaamheid, van zoeken naar een gezicht waarin hij misschien iets herkende, heeft hij zijn zoon gevonden.

"Ik ben altijd blijven denken dat ik hem zou vinden", zei de 59-jarige Madariaga dinsdag op een drukbezochte persconferentie, zijn zoon in zijn arm knijpend. De zoon: "Voor het eerst weet ik wie ik was. Wie ik ben". Hij is Françisco Madaragia Quintela en pas vorige week hoorde hij zijn naam voor het eerst.

Volgens de mensenrechtengroep Grootmoeders van de Plaza de Mayo werden ongeveer vierhonderd kinderen van vrouwen die gedurende de militaire dictatuur in Argentinië (1976-1983) als onderdeel van de zogenoemde vuile oorlog tegen dissidenten werden ontvoerd, bij hun geboorte gestolen. De vuile oorlog kostte aan naar schatting dertigduizend mensen het leven, onder wie de moeders van de gestolen kinderen.

Madariaga en zijn vrouw, Silvia Quintela, waren lid van de linkse groep Montoneros en als zodanig doelwit van doodseskaders van de regering. Hij zag zijn vrouw, een chirurg die de armen in een sloppenwijk van Buenos Aires hielp, voor het laatst toen ze door militairen in burger in een auto werd geduwd. Dat gebeurde op 17 januari 1977 toen ze naar de trein liep. Quintela was toen 28. Madariaga slaagde erin naar het buitenland te vluchten. Al tijdens zijn ballingschap maakte hij van het opsporen van kinderen van verdwenen dissidenten zijn levenswerk en toen hij in 1983 naar Argentinië terugkeerde werd hij secretaris en het eerste mannelijke lid van de Moeders van de Plaza de Mayo, zoals de groep toen nog heette. Hij lobbyde bij de regering voor de oprichting van een DNA-database en probeerde te bevorderen dat jonge mensen met twijfels over hun identiteit zich meldden en een DNA-test lieten doen.

Al die tijd bleef het een raadsel wat er met zijn eigen kind was gebeurd.

Quintela bleek in juli 1977 in het beruchte martelcentrum Campo de Mayo het leven te hebben geschonken aan de zoon die ze Françisco hadden willen noemen. Overlevenden uit het centrum vertelden later dat de baby een dag na zijn geboorte bij zijn moeder was weggehaald. Quintela zelf verdween niet lang daarna.

Een officier van de militaire inlichtingendienst, Victor Alejandro Gallo, nam de baby, van wie de navelstreng nog niet eens was verwijderd, mee naar huis. Zijn vrouw, Ines Susana Colombo, en hij noemden het kind Alejandro Ramiro Gallo en vertelden hem nooit dat hij niet hun biologische kind was. Het huwelijk hield geen stand. Gallo was een gewelddadige man, vertelt Françisco Madariaga. Hij vertelt ook dat hij nooit het gevoel heeft gehad dat hij bij het gezin hoorde. Hij leek in niets op zijn jongere broer en zus. Toen het gezin uit elkaar viel zocht de jonge Madariaga zijn eigen weg. Twee keer toerde hij door Europa als professioneel goochelaar. Ondertussen werd Gallo tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld, omdat hij in 1994 bij een overval een echtpaar en hun kind vermoordde.

Françisco Madariaga begon steeds meer te twijfelen aan zijn identiteit en uiteindelijk vroeg hij zijn 'moeder' hoe het zat. "Ze brak en kon me de waarheid vertellen", zegt hij, eraan toevoegend dat hij haar niet echt iets verwijt.

"Er was zoveel geweld, lichamelijk en psychisch, en ze heeft geleden. Zij was ook een slachtoffer."

Op 3 februari benaderden de jonge man en Colombo, aangemoedigd door hun vrienden, de Grootmoeders. De volgende dag stonden ze bloed af voor DNA-onderzoek en vorige week kwam de uitslag daarvan binnen. Vrijdag ontmoetten vader en zoon elkaar voor het eerst en de volgende dag werd Gallo gearresteerd op verdenking van illegale adoptie.

Ook Colombo is gearresteerd en verhoord, zegt een advocaat van de Grootmoeders. De advocaten van de twee stelden zich dinsdag niet beschikbaar voor commentaar.

Trillend vertelde Abel Madariaga voor de camera's over de eerste ontmoeting met zijn zoon: "Toen we die avond door de deur kwamen was de herkenning totaal en er volgde een geweldige omhelzing."

In de loop der jaren is het de Grootmoeders van de Plaza de Mayo gelukt honderd kinderen van verdwenen dissidenten te vinden. Madariaga heeft heel wat persconferenties georganiseerd om een nieuwe ontdekking bekend te maken. Dit keer kon hij de wereld zijn eigen zoon tonen.

"Ik vroeg me soms af waarvoor ik in godsnaam leefde. Ik moest een manier vinden om verder te gaan, door me bezig te houden met alledaagse dingen, ondertussen hopend op dit gelukzalige moment. Toen ik hem voor het eerst omhelsde was het alsof er een gat in mijn ziel werd gedicht."

Alleen toen het ging over de naam die de Gallos hem gaven verdween de glimlach even van het gezicht van Françisco Madariaga. "Die naam zal ik nooit meer gebruiken", zei hij. "Te weten wie je bent is het mooiste wat er is."