Rechter: 15 jaar cel in Puttense moordzaak

’Opstelling Ron P. meedogenloos en gewetenloos’

Voor de tweede maal heeft de rechtbank in Zutphen een veroordeling uitgesproken in de moordzaak van Christel Ambrosius uit Putten.

Alsof rechtbankpresidente M. van der Mei een fileermes had gebruikt. Minutieus was de inhoud van het vonnis. Sober haar toon bij de overwegingen die de basis vormden tot de veroordeling van Ron P. in de Puttense moordzaak.

Vijftien jaar gevangenisstraf voor de moordenaar en verkrachter van stewardess Christel Ambrosius, oordeelde gisteren de rechtbank in Zutphen. Eerder werden twee mannen, naar later bleek ten onrechte, voor de moord op Ambrosius, op 9 januari 1994, veroordeeld. Na hun vrijlating bleef het lang stil in de geruchtmakende moordzaak, tot in mei 2008 een nieuwe verdachte werd aangehouden. Het bleek Ron P., een geïsoleerd levende man die een deel van zijn jeugd doorbracht in internaten en die meermalen was veroordeeld voor inbraken en mishandeling.

Het DNA-profiel van hem kwam overeen met een spermadruppel die na de moord werd gevonden op een bovenbeen van Christel Ambrosius. Hoewel P. ontkent dat hij haar heeft verkracht en vermoord, is hij op grond van juist DNA-sporen veroordeeld. „De sporen hebben voor het slachtoffer gesproken”, gaf rechtbankvoorzitter Van der Mei in het vonnis aan.

P., achttien jaar destijds, heeft de stewardess in het huis van haar oma ’koelbloedig’ en met ’fors en fataal geweld’ vermoord, stelt de rechtbank. Hij deed dat haast wel zeker om zijn directe betrokkenheid bij het misdrijf te verhullen. De rechtbank ziet geen enkele verzachtende omstandigheid waarop P. zich zou mogen beroepen. Integendeel, mede door zijn besluit niet mee te werken aan het onderzoek, wordt hem veel meer dan alleen het misdrijf kwalijk genomen.

Zo heeft de man nooit gereageerd op de veroordeling, en jarenlange gevangenhouding, van de onschuldigen Dubois en Viets. Zij kwamen vrij door eigen volharding, maar bovenal dankzij de inzet van misdaadverslaggever Peter R. de Vries, alsmede de kennis en ervaring van oud-hoofdcommissaris Jan Blaauw van Rotterdam.

De rechtbank noemt het ’uiterst onbevredigend’ dat door de weigerachtige opstelling van P. er geen ’inzicht’ is in zijn motieven. De man heeft slechts beweerd dat hij een geheime, intieme relatie had met Ambrosius. De avond voordat zij werd vermoord, zou hij seks met haar hebben gehad. Dit zou volgens hem verklaren dat, zoals het DNA-profiel aangeeft, zijn sperma is aangetroffen op het lichaam van de vrouw.

Onder haar nagels is eveneens celmateriaal gevonden van de verdachte. Dit leverde een volledig DNA-profiel op. Deskundigen vermoeden dat Ambrosius zich hevig met haar nagels verzette, toen P. onverhoeds zijn ’actieve aanvalshandeling’ inzette. De verdachte heeft hierop niet willen reageren, evenmin op de vondst van een bloedvlek op de spijkerbroek van zijn slachtoffer, met zijn DNA. Wel wees hij naar anderen, die volgens hem verantwoordelijk konden zijn voor het misdrijf.

De rechtbank hierover in haar vonnis: ’De ontkenning van de verdachte, zijn volharding in het ongeloofwaardige relaas over zijn relatie met het slachtoffer en het aanwijzen van derden als mogelijke daders, geven naar het oordeel van de rechtbank blijk van een meedogenloze en gewetenloze opstelling’. Door verzinsels te spinnen over een seksuele relatie met Ambrosius, heeft P. de ’nagedachtenis van het slachtoffer bezoedeld’, zegt de rechtbank.

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.