’Ik zeg hun vaak: doe niet zo bescheiden, zo vróuwelijk’

loopbaanconferentie

’Maak je dromen waar’, spoorde de FNV Vrouwenbond gisteren zijn leden op een drukbezochte conferentie aan. Want vrouwen komen in hun loopbaan niet alleen glazen plafonds en obstakels tegen, maar ook kansen en (hun eigen) talenten.

„Vrouwen denken vaak te beperkt”, zegt Anya Wiersma (33), voorzitter van de FNV Vrouwenbond. Vrouwelijke werknemers moet bréder denken, vindt zij. Dus niet als er kinderen komen automatisch parttime gaan werken, terwijl ze dat misschien helemaal niet willen. „Daarvoor moet je buiten de bestaande kaders kijken”, zegt Wiersma. „Je afvragen wat nu eigenlijk je droom, je ideaalbeeld is. En dan bedenken hoe je het gaat realiseren.”

Om vrouwen hiertoe te stimuleren, organiseerde de Vrouwenbond gisteren in Utrecht een bijeenkomst waar vier vrouwen vertelden hoe zij dat hadden gedaan, ’hun droom waarmaken’. Zoals Petra Verdonk, begin veertig en moeder van twee al wat grotere dochters, die nu bijna haar proefschrift heeft afgerond, terwijl ze er vroeger zelf ’alles aan had gedaan om mijn eigen glazen in te gooien’. Pas toen ze las over drie vrouwen die op latere leeftijd waren gepromoveerd, keerde ze terug naar de schoolbanken en ontdekte haar ’grote liefde’: wetenschap.

De 33-jarige Samira Boucetta, directeur van Oumnia, had zich vanuit Marokko Nederland als een droomland voorgesteld, waar snoep aan de bomen hing. Toen ze als kleuter hier arriveerde kreeg ze echter decemberkou en kale takken. En een schooljuffrouw die haar vader steunde in diens opvatting dat een opleiding voor Marokkaanse meisjes niet zo belangrijk was: ’je eindigt toch wel achter een aanrecht’.

Na doodongelukkig te zijn geweest op de huishoudschool deed ze een studie welzijnswerk, werkte als opbouwwerker en zag vele Marokkaanse vrouwen tevergeefs zoeken naar een ingang op de arbeidsmarkt. „Ik dacht: dáár moet ik wat aan gaan doen. Niet met nog een instelling die slechts als kaartenbak fungeert, maar met individuele ondersteuning en begeleiding.”

Ze richtte in 2001 Oumnia op, wat ’ik wens’ betekent, en begeleidt inmiddels met zes werknemers zo’n driehonderd Marokkaanse vrouwen op hun weg naar ’inkomen, onafhankelijkheid, zelfredzaamheid’, zoals Boucetta het noemt. „Ik heb veel contact met oudere Nederlandse vrouwen, want ik denk dat wij veel kunnen leren van de emancipatiegolf uit de jaren ’60 en ’70.”

Coby van Riel is zo’n vrouw; met haar 68 jaar is zij ’van vooroorlogse kwaliteit’, grapt ze. Afkomstig uit een arbeidersgezin, bekend met werkloosheid en armoede, worstelde zij zich met een studie maatschappelijk werk omhoog en kreeg ’hooglopende ruzie’ met haar echtgenoot toen ze het feminisme ontdekte. Maar als zij al een droom had, dan is die nog niet uitgekomen. „Het gaat er nu steeds over dat iedere vrouw betaald werk moet hebben. Maar de herverdeling van onbetaalde arbeid is minstens zo belangrijk en dat is nou verdorie nog steeds niet geregeld!”

Zijn mannen beter in het verwezenlijken van hun dromen? „Ze hebben het beter geleerd, maar dat wil niet zeggen dat vrouwen het niet kunnen leren”, denkt voorzitster Anya Wiersma. „Mannen mogen stoer zijn, daadkracht tonen, vrouwen minder. Ik zeg hun vaak: doe niet zo bescheiden, zo vróuwelijk.”

© Trouw 2010, op dit artikel rust copyright.