Sylvia Millecams doolhof

Over drie weken zou Sylvia Millecam vijftig jaar zijn geworden. En volgende week moet het Medisch Tuchtcollege bepalen of enkele alternatieve genezers er medeverantwoordelijk voor zijn dat ze slechts 45 jaar werd. De rol van het medium Jomanda komt later onder de juridische loep.

print
stuur artikel door

De dood van Millecam zorgde eind augustus 2001 voor verbijstering onder het Nederlandse publiek. Natuurlijk was de dood door borstkanker van een van Nederlandse bekendste tv-sterren (Ook dat nog!) tragisch. Maar zeker zo verbijsterend waren de omstandigheden. Wat iedereen al vermoedde werd later in een speciaal rapport van de Inspectie voor de Gezondheidszorg bevestigd: Millecam had niet hoeven overlijden als ze maar de juiste medische behandeling had gekregen.

Sylvia Millecam: op gevoel heet de biografie van de comédienne van de hand van Netwerk-journalist Alje Kamphuis. Hij beschrijft onder meer de gang door regulier-medisch en alternatief-medisch Nederland sinds Sylvia Millecam in september 1999 een knobbeltje in haar rechterborst ontdekt en de plastisch chirurg in Haarlem driekwart jaar later vaststelt: Dat is kanker.

Twaalf jaar eerder heeft Millecam in hetzelfde ziekenhuis haar borsten laten vergroten en de aangebrachte siliconen-implantaten spelen regelmatig een grote rol in het relaas. Zelfs nog meer dan vier jaar na de dood van de actrice. In een gesprek met het Algemeen Dagblad, vorig jaar, verwijt Jomanda de toenmalige partner van Millecam, Haye van der Heyden, dat hij haar ongeveer heeft geprest de borsten te vergroten. ,,Wat 'n loeder. Wat een allergrofste leugen“, verweert Van der Heyden zich. ,,Sylvia heeft die implantaten tegen mijn zin genomen.“

Hoe bizar het ook klinkt, die implantaten zijn een positief aspect als borstkanker bij haar wordt vastgesteld. ,,Het mooiste was“, zegt plastisch chirurg Joost van Tetering in het boek, ,,dat er al een prothese in haar borst zat. Behalve het verwijderen van de borstklier en het onderzoek van de okselklieren hoefde er verder niets te gebeuren. Als er geen uitzaaiingen zouden worden geconstateerd, was het eigenlijk daarmee zo goed als afgerond.“

Jomanda, die even later als een soort gelegenheids second opinion fungeert, poneert dat de siliconen uit haar borsten weg moeten, omdat ze genezing in de weg zitten. Maar gesneden mag er niet in haar lichaam heeft Jomanda vanuit 'de Andere Wereld' doorgekregen. En Jomanda's meningen zijn al enige tijd heilig voor Millecam. Het medium steunt ook Millecam in haar aversie tegen chemotherapie. Het wordt het begin van een zoektocht naar genezing in het alternatieve circuit.

Millecam wordt daar gevoed met het idee dat de problemen met haar borst het gevolg zijn van een bacteriële infectie. En geen kanker dus. Vijf dagen voor haar dood, terwijl de dodelijk aandoening in een vergevorderde fase is, vertelt ze een arts nog steeds van die bacteriële infectie. ,,Misschien heb ik toch de verkeerde keuze gemaakt“, moet ze tegen een invallende huisarts hebben gezegd nadat die had vastgesteld dat ze stervende was. En tijdens haar laatste dagen in het Nijmeegse Radboudziekenhuis zegt ze 'fout gegokt' te hebben.

Sylvia Millecam: op gevoel is een boek óver de actrice. Behalve een telefoongesprek in mei 2000, waarin ze meldt kanker te hebben, is er nauwelijks contact tussen Kamphuis en Millecam geweest. Hij laat mensen om haar heen aan het woord, van wie sommigen betwijfelen of ze er wel goed aan hebben gedaan om haar vlucht in waanideeën te steunen. Waarbij het de vraag is of ze naar goede raad had geluisterd.

Wel wordt aannemelijk gemaakt dat Millecam tenslotte het vertrouwen in Jomanda heeft verloren. En toen had Millecam nog niet kennis gemaakt met Jomanda's gotspe: ,,Ik vertelde haar dat ze beter zou worden. Eenmaal in de Andere Wereld zou Sylvia's pijn verdwijnen. Dat wist ik. Het is natuurlijk iets heel anders dan het aardse herstellen.“